Mga Debosyonal ni Ingimar DeRidder
Panginoon, Ibigay Mo sa Amin ang Bundok na Ito · Ingimar DeRidder
Maiikling debosyonal mula sa Biblia at mga i-thought na ipinadala ni Ingimar sa email, pinakabago muna. I-tap ang pamagat para buksan ito.
Mga Kamanggagawa ng Diyos
Dapat may plano ang bawat negosyo. Narito ang una kong plano sa negosyo. Simple lang ito pero umubra, at natuwa akong magtrabaho.
Para sa marami, ang Labor Day ay hudyat ng pagtatapos ng tag-araw. Para sa iba, isa lang itong mahabang weekend na tatlong araw. May ilang nakakakita rito bilang tagumpay sa pulitika sa digmaan ng mga uri sa lipunan. Anuman ang kahulugan ng Labor Day sa iyo, baka gusto nating alalahanin ang mga salita ni Jesus na umakit sa pansin ng napakaraming tao at ng mga pagod, na nagsasabi, "Magsiparito sa akin, kayong lahat na nangapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo'y aking papagpapahingahin." Itinuturo nito pabalik ang sumpa at ang "pawis ng iyong mukha" na makikita matapos ang pagkahulog ng tao. Ang talata sa Mateo 11 ay nagpapatuloy at nagbibigay ng pag-asa, tulong at kaligayahan sa lahat ng tutugon sa paanyaya ni Cristo na "Magsiparito" at magtiwala sa kaniya, na ginagawang pag-ibig ang pagpapagal at ginagawang pagkakatiwala ang buhay. Bilang mga mananampalataya, masaya tayong nagtatrabaho para sa Diyos, pero lalo pa tayong masaya na nagtatrabaho kasama Niya. -id
Kalunos-lunos na Kalagayan
Sinabi ni Apostol Pablo, "sapagka't aking natutuhan ang masiyahan sa anomang kalagayang aking kinaroroonan" (Filip. 4:11). Tiyak na alam niya na ang mga bagay ay "lalong sasama nang sasama." Pero sigurado akong wala siyang ideya kung ano ang mabuhay sa Empire State o sa Lone Star State.
Iniulat ngayong araw ng NY Post na tatlong turista mula sa Humble, Texas ang bumugbog sa isang hostess ng restawran sa NYC na humingi sa kanila ng patunay ng bakuna laban sa COVID. Malayo sila sa Humble. Ano ang problema ng mga tao? Ang problema, malayo sila sa pagiging mapagpakumbaba. Ang unang hakbang patungong langit ay ang magpakumbaba. "Kayo'y magpakababa sa paningin ng Panginoon, at kayo'y kaniyang itataas" (Santiago 4:10). "Ang Dios ay sumasalangsang sa mga palalo, datapuwa't nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba" (Santiago 4:6). Nagkakaproblema tayong lahat kapag napapalayo tayo sa pagpapakumbaba. -id
1 Cor. 13
Bawat simbolo sa Biblia ay isang Sermon.
Pero kung walang pag-ibig,
sabi ni Pablo, "mga pompyang lang ang mga ito. -id
Aklat ng Mga Gawa
Kumusta,
May ilang gumamit ng iba't ibang buklet para sa lingguhang debosyon, almusal ng kalalakihan, o Sunday School, at iba pa, at bilang binhi rin para sa sarili nilang pag-aaral.
Narito ang isang bagong balangkas at buod na sana'y magamit ninyo o maipasa sa iba ayon sa pag-akay sa inyo.
Aklat ng Mga Gawa
May dahilan kung bakit "Mga Gawa" ang tawag sa Kuwento ng Iglesia sa Bagong Tipan.
Narito ang maikling buod ng Mga Gawa kasama ang 28 Kaisipang Pandebosyon.
Makikita ito sa link sa itaas at puwedeng i-download kung makatutulong. Sana'y makapagpalakas ito ng loob ng isang tao kay Cristo.
salamat, -id
Apat na Linya: In Line, Flatline, Faultline, Deadline
Apat na Linya: In Line, Flatline, Faultline, Deadline,
In Line (nakahanay): Kapag hindi ako nakahanay sa salita ng Diyos, ako'y "lumalabas sa linya."
Flatline: Ang papuri ang pulso ng pusong nagpapasalamat; kapag huminto ito, nagfa-flatline tayo.
Faultline: isang bitak o lamat na naghihiwalay sa Kung saan tayo natagpuan ng Diyos. (nagbababala rin sa atin ang Awit 19:12 "Linisin mo ako sa mga kamaliang lihim.")
Deadline: Ang pangarap na walang deadline ay mananatiling pangarap o pangangarap nang gising magpakailanman. Para matupad ang mga pangarap, kailangan nating bumangon sa kama at may gawin. -id
Pumapailanlang na Usok
Pumapailanlang na Usok
Isa. 42:3
Ang umuusok na timsim ay nakabitin sa pagitan ng buhay at kamatayan. Ang init nito ay kumakapit na lang sa dulo ng mga daliri. Gaya ng isdang nasa labas ng tubig, tahimik na humihingal sa hangin ang umuusok na timsim. Isang manipis na kulot ng usok ang pumapailanlang na parang pagsamo ng tulong at panalangin sa langit. Sinabi ni Isaias tungkol sa Diyos, "Ang gapok na tambo ay hindi niya babaliin, at ang umuusok na timsim ay hindi niya papatayin…" (Isa. 42:3). Si Job sa kaniyang bunton ng abo, si Elias sa ilalim ng puno ng enebro, si David na nakaluhod sa Awit 51, ay ilan lang sa mga halimbawa ng pananampalataya sa gilid ng bangin. Minsan ay nagpadala si Juan Bautista ng mensahe sa Panginoon, "Ikaw baga yaong paparito, o maghihintay pa kami ng iba?" Pagkatapos, ang Diyos, ang Siya ring humihinga sa ilong ni Adan ng hininga ng buhay sa Genesis, at humawak sa dalagita sa Marcos kabanata 5, ay marahang humihihip sa huling baga na kumakapit pa sa bulak, at tinatawag ang apoy na lumiyab. Sabi ng Diyos, "Talitha, cumi." Ang buhay ay may paraan ng paggapok sa tambo at pagsipsip ng hangin mula sa hurno, kaya nararapat sa atin na manatiling malapit sa bulusan, sa Aklat at hininga ng Diyos, upang makatagpo rito ng simoy, ng saklay at alalay para sa mga pusong gapok at wasak. -id
Mga Dumbbell
"Kapag ang lahat ng uri ng pagsubok at tukso ay dumagsa sa inyong buhay, mga kapatid ko, huwag ninyong ikagalit na parang mga nanghihimasok, kundi salubungin ninyo sila bilang mga kaibigan! Unawain ninyo na dumarating sila upang subukin ang inyong pananampalataya at upang magbunga sa inyo ng katatagan." Santiago 1:2 Phillips
Puwede nating ipanalangin ang buhay na walang problema, pero gaya ng sabi ng awit, "Kung hindi ako nagkaproblema kailanman, hindi ko malalaman na kaya pala itong lutasin ng Diyos." Para silang mga dumbbell. Ang "dumbbell" kung minsan ay mga taong nakakasalamuha natin, pero kadalasan ay mga pabigat itong ginagamit para lumakas ang kalamnan. Pinalalakas tayo ng mga pagsubok sa pananampalataya at pinatitibay sa pagkataong panloob. Bawat pagsubok ay ang "ikalawang milya" na nilalakad natin sa dilim nang nasa liwanag, at maging sa kahinaan ay nakasusumpong ng lakas sa kapangyarihan ng Kaniyang lakas -id
Kalayaan
Ang Freedom ay kadalasang nangangahulugang malaya "mula sa" isang bagay, samantalang ang Liberty ay malaya "para sa" isang bagay. Ang makalaya mula sa pagkaalipin ay Freedom. Ang malayang bumoto o gawin ang gusto mo ay Liberty. Ang isa ay bunga ng isang bagay na panlabas, gaya ng pagpapalaya sa mga alipin, at ang isa naman ay balanse ng sariling pagpapasya at sariling pagdidisiplina. Kapag sinubukan ng Liberty na mabuhay nang walang pagpipigil, ang bunga ay muling pagkaalipin. Ang hindi makapagsabi ng "hindi" sa sarili o hindi makapaghintay sa ikasisiya ay nauuwi sa pagkawala ng Liberty. Ang Freedom ang likas nating kalagayan mula pa sa paglalang. Ang Liberty ay ang pasya natin kung ano ang gagawin sa ating kalayaan. Panandalian lang ang pagwawaksi sa tanikala ng paniniil malibang mapatalsik din ang maniniil na sarili at maibigay sa Katotohanan ng Diyos ang nararapat na lugar nito sa pagkataong panloob. Tinawag ito ni Jesus na kaniyang "Pamatok," na kung kusang papasanin ay nagpapabuti sa bawat buhay at nagpapagaan sa bawat pasanin. -id
Dakila!
Dakila!
Ang kadakilaan ay hindi nasusumpungan sa pagiging una, mabilis, o pinakatanyag, kundi sa pagkakatagpo ng sariling lugar at layunin sa kalooban ng Amang nasa Langit. Nakikita ito sa pinakamaraming pag-ibig, pinakamaraming pagbibigay, at sa lubos na paggamit ng mga talentong ibinigay sa iyo ng Diyos. Nasa hindi pagpansin sa mga pagmamaliit, sa pagpaparaya ng sariling karapatan, sa pagbaling ng kabilang pisngi, sa pagtatanggol sa mahihina, at sa paggawa sa iba ng gusto nating gawin nila sa atin. Nasa pag-abot sa palanggana sa Silid sa Itaas, o sa benda para talian ang sugat ng isang taong natagpuang binugbog sa Daan ng Jerico. Nasa pagpapasalamat sa Mana na bumabagsak mula sa langit, at sa huling tasa ng harina sa ilalim ng banga na buong-galak na ibinabahagi sa nagugutom na dayuhan, o sa paghuhulog ng iyong huling dalawang lepta sa kahon para sa dukha kapag walang ibang nakatingin kundi ang Diyos. Ang kadakilaan ay nasusumpungan sa tunog ng masayang awit na umaalingawngaw mula sa isang Daong ng kahirapan, sa piitan, sa hukay, sa bilangguan sa Filipos, sa bukid ng bulak sa Georgia, o sa bunton ng abo sa Uz. Nakikita ang kadakilaan sa pananampalatayang tapat, sa pusong puno ng pag-asa, at sa kamay na kusa at handang tumulong. Nasusumpungan ito sa pag-ibig sa iyong kaaway, at sa pagpapala sa mga sumusumpa sa iyo, o lumapastangan sa iyo, at maging sa mga nagsabi ng lahat ng uri ng masama laban sa iyo nang may kasinungalingan. Ang kadakilaan ay wala sa pagkakaroon ng maraming alipin, kundi sa pagiging alipin ng lahat. Wala ito sa mga trumpeta o sa engrandeng pagsalubong, kundi sa tagumpay ng katotohanan at katatagan ng pananampalataya. Wala ito sa pagkakatuklas sa North Pole, sa paglakad sa buwan, o sa pagtawid sa malalawak na karagatan, kundi sa maliit na saro ng malamig na tubig, sa pagbabantay sa tabi ng maysakit, at sa pagdalaw sa bilangguan. Ito ay ang pamumuhay sa liwanag, at paggawa ng tama. Ito ay ang pag-ibig muna sa Diyos, at sa iyong kapuwa gaya ng sa iyong sarili. Ito ay ang pagpapasalamat sa lahat ng bagay, at pagiging mabait sa lahat. Iyan, dakila iyan. Magkaroon ka sana ng dakilang araw. -id
Memorial Day 2021
"Bumangon nga ang isang bagong hari sa Egipto na hindi kilala si Jose." (Exo. 1:8)
Ang pasasalamat ay isang anyo ng biyaya, at kung walang biyaya, ang Planetang Lupa ay maaaring maging pangit na lugar. Ang kuwento ni Jose ay mas dakila pa kaysa sa mga piramide ng Giza. Ang kuwento ni Jose ay kuwento ng biyaya ng Diyos, at sa biyaya tayo naligtas. Sa kabila ng lahat ng poot at kahirapang dinanas niya dahil sa mga taong mangmang sa espirituwal, si Jose ay isang taong magiliw. Sabi ng Biblia, "pinagpala ng Panginoon ang bahay ng Egipcio dahil kay Jose." (Gen. 39:5). "Ang Dios ay nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba." Ang Biyaya at ngiti ng Diyos sa isang mapagpakumbabang alipin, na kalaunan ay naging "karunungan" para kay Faraon, at ang pabor ng Diyos sa panahon ng taggutom, ay sa paanuman ay nakalimutan. Sa Biblia, si Jose ay isang "tipo," at larawan ni Jesus.
Bumangon ang isang hari na hindi kilala si Jose. Kakaiba ang Memorial Day na ito dahil may mga nakalimot na sa Biyayang nagpadakila sa Amerika. Apatnapu't siyam na lalaki ang namatay sa Lexington at Concord, at di-mabilang na libu-libo ang namatay upang mapanatiling buo ang Union. Si Lincoln mismo, ang Tagapagpalaya ng mga alipin, ang nagbayad ng pinakamataas na halaga para sa kalayaang tinamasa natin. Iilan ang nakaaalam sa pangalan ng mga binatang namatay sa Normandy o namatay sa lamig sa Valley Forge, pero kung wala sila, mas madilim sana ang mundo. Sa kabila ng lahat ng kaniyang mga kapintasan, pinabuti ng Amerika ang mundo. Siya pa rin ay ilaw ng pag-asa para sa mga desperado, sa mga pagod, sa mga dukha, na susubukan ang halos lahat makarating lang sa kaniyang dalampasigan.
Isang buong salinlahi, na walang alam sa tunay na sakripisyo at paghihirap, o sa kabanalan ng buhay mismo, ang nakalimot din kung gaano kamahal ang kalayaan. Hindi nila alam kung gaano kahalaga at kalakas ang panalanging ipinanalangin sa Plymouth Rock na ginawang Nagniningning na Lunsod sa Ibabaw ng Burol ang American Enterprise. Hindi napapansin ng mga walang utang na loob na ang Kalayaan sa Relihiyon at sa Pananalita ang nagpahintulot na maipalimbag ang Ebanghelyo ng Biyaya, na umusbong ang Red Cross at ang Kawanggawa, at na sumikat ang Biyaya ng Diyos sa mga matuwid at sa mga di-matuwid. Ang Memorial Day ay higit pa sa isang pista opisyal o maging sa paglalagay ng korona ng bulaklak sa harap ng Libingan ng Di-kilalang Kawal. Ang Memorial Day ay pasasalamat, at kung wala ito ay walang lugar ang Biyaya; at kung walang Biyaya, ang isang bansang dating dakila ay maglalaho sa ibabaw ng Lupa nang walang bakas. -id
Kasangkapan sa Bahay ng Isang Kristiyanong Misyonero
Kumusta,
Sigurado akong daan-daang ganitong kuwento ang maikukuwento ng bawat Kristiyano. Tapat ang Diyos, nagbigay na, at magbibigay ng lahat ng inyong kailangan. Habang papalapit ang Mother's Day, nagpapasalamat ako sa Diyos para sa aking ina, at pinupuri ko ang Diyos para kay Ivete (Asawa, Ina, at Misyonera) -id
Kasangkapan sa Bahay ng Isang Kristiyanong Misyonero
"At pupunan ng aking Dios ang bawa't kailangan ninyo ayon sa kaniyang kayamanan sa kaluwalhatian kay Cristo Jesus." Filip. 4:19
Pumunta kami sa New York bilang mga misyonero para kay Cristo noong 1976. Wala kaming sumusuportang iglesia, walang mission board, o pera. Pananampalataya lang ang mayroon kami. Nakatira kami sa ikaapat na palapag ng isang apartment building sa Brooklyn. Hindi simpleng gawain para kay Ivete ang paglalaba. Kailangan niyang buhatin ang isang basket na puno ng damit pababa sa apat na palapag, at saka maglakad papunta sa laundromat sa Fifth Avenue. Hindi siya kailanman nagreklamo. Pagkatapos malabhan at maayos na matiklop ang mga damit, maibalik sa basket at mailagay sa kaniyang de-gulong na kariton na alambre, itutulak niya ito pauwi at saka hakbang-hakbang na bubuhatin pabalik sa apat na palapag ng hagdan. Madalas, dahil kulang ang pera namin pambayad sa dryer, basa at mabigat pa ang mga damit pag-uwi.
Kadalasan ay ikinukuwento niya sa akin ang nangyari sa laundromat, kung sino ang nakausap niya, kung may kakaibang nangyari, at kadalasan, ang karaniwang nangyayari. Sinasaksihan niya ang may-ari tungkol kay Cristo at ipinapanalangin namin na magpatuloy ang mga pagkakataong iyon kung kalooban ng Panginoon.
Hindi laging makikipagpunyagi ang Diyos sa tao. Kapag ayaw makinig ng mga tao, kung minsan ay humihinto ang Diyos sa pagsasalita. Isang araw ay umuwi siyang balisa. "Nagparamdam" sa kaniya ang may-ari, at labis siyang nailang. Ano ang gagawin ko? Isang paraan ay harapin siya, baka suntukin pa sa ilong, pero malamang na lalo lang lalala ang mga bagay. Hindi na siya puwedeng bumalik doon. Kailangan naming bumili ng washing machine. Pero hindi namin kaya ang presyo nito.
Nagsimulang manalangin si Ivete. Dinala ni Ivete ang pangangailangang ito sa harap ng Panginoon. May tindahan ng mga kasangkapan sa bahay sa 86th street, apat na kanto mula sa bahay namin. Pumasok si Ivete para tingnan ang magagandang washing machine doon. Para siyang batang nasa tindahan ng kendi, batang walang pera nga lang. Magaganda ang mga makina. Pero para na rin silang nagkakahalaga ng isang milyong dolyar, dahil napakaliit ng mayroon kami. Habang nakatayo siya at tinitingnan ang isang washer na pang-apartment ang laki, huminga siya nang malalim at tahimik na nagbuntong-hininga. Noon din ay may nangyaring kamangha-mangha.
Isang di-kilalang babae ang lumapit sa kaniya at nagsalita nang may makapal na puntong Griyego at pabulong, "lumabas ka sandali." Sino ang taong ito, ano ang gusto niya? Naisip ni Ivete, "lalabas ba ako?" Nang pareho na silang nasa bangketa, sinabi ng babae, "Iha, nakita kitang tumitingin sa washer na iyon." Inamin ni Ivete na iyon nga ang ginagawa niya, pero mahal ang mga iyon. "Kaya nga gusto kitang kausapin," sabi ng babae. "Ang anak kong babae ay bumili kamakailan ng ganoon at bumalik na sa Greece. Bagung-bago iyon at maibibigay ko sa iyo sa magandang presyo. Anong kulay ba?" Hindi ko akalaing mahalaga ang kulay, pero ipinapanalangin ni Ivete ang isang washer na "Golden Yellow." "Golden Yellow," sagot ni Ivete. "Aba, Golden Yellow ito, at bagung-bago." Nagpatuloy siya, "Nakatira ako sa Staten Island; kung kaya mo itong kunin, ibibigay ko sa iyo sa halagang limampung dolyar."
Ikinuwento ni Ivete ang pagkikitang ito pag-uwi niya. Narinig ng Diyos ang kaniyang panalangin at alam Niya ang aming pangangailangan. May limampung dolyar kami. Iyon ang "lahat" ng mayroon kami, limampung dolyar. Sapat na iyon. Nagmaneho kami sa Verrazano Bridge at kinuha ang sagot sa panalangin ni Ivete. Ginamit namin ang washing machine na iyon nang pitong taon. Na ang babaeng Griyegong ito ay nasa tindahan ng kasangkapan sa mismong sandaling iyon, at na naroon si Ivete na kakaunti ang pera, ay hindi nagkataon lang, kundi kaloob ng Diyos. Na marami ang nakapagpatuloy ng mga anghel nang hindi nila nalalaman ay hindi nakagugulat kay Ivete. Nang umasal na parang diyablo ang isang lalaki, nagpadala ang Diyos ng isang anghel na may washing machine na tamang-tama ang kulay, tamang-tama ang laki, at tamang-tama ang presyo, sa tamang-tamang panahon. Wala na sa amin ang washer na iyon, pero nasa amin pa rin ang parehong pananampalataya. Kapag inilalapit ng pananampalataya ang ating puso sa pakikiisa sa Diyos, kayang ibigay ng Diyos ang anumang kasangkapang kailangan. -id
Walang Takot
Walang Takot
Sa loob ng libu-libong taon, ang paglubog ng araw ay nagdadala ng takot kasabay ng dilim. May mabuting dahilan kung bakit nagmamadaling umuwi ang mga tao. Pero ang dilim ay hindi gaanong isang bagay kundi ang kawalan ng isang bagay. Ang dilim ay kawalan ng liwanag. Mula pa sa pasimula, ang dilim ang nagtatapos sa trabaho. Sinabi ni Jesus, "dumarating ang gabi, na walang taong makagagawa." Inilalabas ng dilim ang masama. Sinabi ni Jesus, "inibig ng mga tao ang kadiliman kay sa ilaw; sapagka't masasama ang kanilang mga gawa." Matakot ka sa Diyos, at wala kang dapat katakutan. Sa Awit Dalawampu't Pito, sinabi ni David, "Ang Panginoon ay aking liwanag at aking kaligtasan; sinong aking katatakutan? Ang Panginoon ay siyang katibayan ng aking buhay; kanino ako matatakot?" Ang sagot ng dating batang pastol, na humarap sa isang higante, ay "wala," at "walang sinuman." Kahit na tila pumapasok ang mundo sa isang "Panahon ng Kadiliman" sa pulitika, lipunan at ekonomiya, ang mga natatakot sa Diyos (gumagalang sa Kaniya na Walang Kapantay) ay walang dapat katakutan, at nabubuhay sa madilim na mundong ito nang "Walang Takot." -id
Kapalaluan
Kapalaluan
Hindi ako sigurado, pero baka ang Kapalaluan ang Unang Kasalanan. Napakabunga ng Kapalaluan. Hindi lang tayo nito dinadala sa madilim na lugar, ito rin ang nagpapanatili sa atin doon. -id
ang Ipinako sa Krus
Ang mensahe at doktrina ng Kristiyanismo, dahil mismo sa kapangahasan nito, ay nagpapatunay na ito ay mula sa Diyos. Ang ubod ng paniniwala nito at ang mensahe ng krus ay kasingsakit sa likas na pagkatao ng tao gaya ng pagpapababa nito sa kapalaluan ng tao. Ang mga katotohanang pinagsasaligan ng pinakapangunahing mga aral nito ay tila sadyang nagtataboy at nag-aanyaya ng di-paniniwala ng tao, sa halip na agarang pagtanggap. Ipinahahayag nito na ang pag-aaring-ganap sa makasalanan, ang kaniyang paglaya sa pagkaalipin, gayundin ang pagtanggap ng karapatan sa isang binayarang lugar sa sakdal na langit at sa kabilang buhay, ay nakasalalay sa simpleng pananampalataya sa isang Tagapagligtas na naging biktima ng Kaniyang mga kaaway, hinamak at itinakuwil ng mundo at ng sarili Niyang mga kababayan, at namatay sa gitna ng mga salarin, sa kahihiyan ng krus. Wala nang mas kasuklam-suklam o mas kamuhi-muhi kung ihahambing sa banal na mga inaasahang panrelihiyon ng mga Judio at sa timbangan ng inaakalang kadakilaan na itinayo ng Imperyong Romano. Ang krus, na kasingkahulugan ng sinumpa o ng napahamak, at siyang mismong simbolo ng kahihiyan, paghamak at panunuya, ay naging sentro ng isang ibinandilang pananampalataya na iwinagayway sa hangin ng pinakamahihina sa mundo at tinawag na Ebanghelyo.
Isang dating Fariseo ang nagpahayag, "aming ipinangangaral si Cristo na napako sa krus, na sa mga Judio ay katitisuran, at sa mga Gentil ay kamangmangan." Ganoon noon (katitisuran at kamangmangan), at ganoon din ngayon. Ang Kristiyanismo ng Bagong Tipan, na di-matitinag, di-masisira, at hindi mapipigilan gaya ng pagsikat ng araw, ay patuloy na nagbubuhos ng liwanag nito sa ating madilim na planeta; at gaya ng sinabi ng Mang-aawit sa Awit 19, "walang anomang bagay na nalilingid sa init niyaon." Habang muling binubuksan ang Salita ng Diyos sa Araw na ito ng Panginoon, ang init nito (at higit na mahalaga, ang liwanag nito) ay tatagos sa dilim. Malalaglag ang mga kaliskis sa mata ng isang makasalanan, na susundan ng masayang awit ng isang kaluluwang pinalaya. Ako ay Kaniya, at Siya ay akin. Shine Jesus Shine! -id
Capital Games Tax
Capital Games Tax
Marcos 8:36
"Kapag hindi nahipo ng hininga ng Diyos, at hindi napipigilan ng budhi ng tao, kapuwa kasuklam-suklam ang kapitalismo at ang sosyalismo." -Aleksandr Solzhenitsyn
Kapuwa sila Patay na Dulo. Kapuwa sila Laro ng Kapital. Mula sa mga Robber Baron ng Gilded Age, hanggang sa mga Lobo ng Wall Street ngayon, mula sa mga Vulture Capitalist, hanggang sa mga short seller at mga manghuhula ng kapalaran sa pananalapi, ang Kapitalismong walang Diyos ay isang sayaw sa dilim kasama ng mga demonyo (Mat. 4:9). Kung wala ang hininga at halik ng Diyos, kapuwa ang komunismo at kapitalismo ay pinagniningas ng apoy ng kasakiman. Sa buong kasaysayan, ang mga taong bulag sa espirituwal ay nadaya hanggang sa puntong sumasayaw na sila sa ibabaw ng sarili nilang libingan sa harap ng mga Toro, mga Oso, at mga Gintong Guya ng pagsamba sa diyus-diyusan. Binalaan tayo ni Jesus tungkol sa daya ng kayamanan. Ang buhay na walang Diyos ay walang tigil na tunggalian ng mga May-kaya at mga Wala, ng Kasakiman at Pangangailangan. Ang Sosyalismong walang Diyos at ang Welfare State ay nag-aalok ng buhay ng isang papet na may mga Tali ng Gobyerno na nakakabit sa bawat paa at daliri. Komunismo man o Kapitalismo, Gulag man o Ghetto, wala sa dalawa ang nagtatapos nang maganda.
Nagbayad ng buwis si Jesus. Si Judas ang nagbabayad ng mga bayarin. Nagreklamo si Judas na ang Nardo na ibinuhos kay Cristo sa pagsamba ay "sayang," at dapat sanang ibinigay sa mga dukha (ang kaniyang sosyalismo ay pagkukunwari lang, Juan 12:5). Inanyayahan ni Jesus ang Mayamang Binatang Pinuno na ibigay ang kaniyang kayamanan sa mga nangangailangan, at mamuhunan sa langit (Mat. 19:21); at saka simpleng "pumarito ka, sumunod ka sa akin." Ang pananampalataya kay Cristo ang pinakamahusay na venture capital. "Inubos" ng Alibughang Anak ang lahat, nilustay ang kaniyang kabuhayan sa magulong pamumuhay, pero sa wakas, natauhan siya. Nagpakumbaba siya at umuwi at nadatnan ang kaniyang ama na naghihintay. Walang natira sa kaniya kundi ang "puhunang pawis" ng isang pusong wasak at ang pagkadama ng sala ng isang nagsisising espiritu, at handa siyang magtrabaho hanggang mangalyo ang kaniyang mga daliri. Sa halip ay muli niyang natuklasan ang kabutihan ng Diyos at ang walang hanggang kayamanan ng kamangha-manghang biyaya ng Diyos. Kung wala ang hininga ng Diyos, si Adan sana ay walang buhay, walang pag-ibig at walang kaluluwa. Bawat sistemang pampulitika at pang-ekonomiya na nagmumula sa sariling kapakanan ay sinasabotahe ng kasalanan. Kung wala si Cristo, lahat ng daan ay patungo sa impiyerno. Kahangalan ang pagtalunan kung alin ang mas mabuting daan patungo sa kapahamakan. Ang mga tinatawag na WOKE ngayon ay may mabuting hangarin, pero sila'y gaya ng "bulag na umaakay sa bulag." Hindi sila makakakita dahil sa pagsumpa sa kanila. Kaya ibinibigay natin kay Cesar ang mga bagay na kay Cesar at sa Diyos ang mga bagay na sa Diyos, at hindi tayo nagkakautang sa kanino man ng anomang bagay, kundi ang mangag-ibigan. -id
Napakadaling masumpungang saklolo sa kabagabagan (Awit 46)
Napakadaling masumpungang saklolo sa kabagabagan (Awit 46)
Ang Diyos ay nasa lahat ng dako. Ibig sabihin, hindi ako kailanman nag-iisa. Naroroon ang Diyos sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar. Ang mga pagano ay naniwala at sumamba sa mga lokal na diyos. Ang ilang relihiyon sa Silangan ay natakot o humingi ng pabor sa diyos ng kusina; ang ilan ay sumamba sa diyos ng lambak pero hindi sa diyos ng bundok. Ang iba ay humingi sa diyos ng pagkamayabong o sa diyos ng digmaan, sa diyos ng mayayaman o sa diyos ng mahihirap; lahat ay nakasentro sa sariling kapakanan at mahihinang guni-guni; may mga diyos ng tribo, ng angkan, ng mga bansa. Ito'y mga singaw at guni-guni lamang. Ang Diyos ng sansinukob ay ang Diyos ng Biblia, bagama't kapuwa hindi Siya kayang sakupin ng mga ito. Hindi Siya maikukulong sa templong gawa ng kamay o matatalian ng mga tali ng simbahan. Sa isang sulyap, nakikita Niya ang bawat panig ng usapin at minamasdan ang bawat bagay mula sa bawat anggulo sa isang iglap. Mas malapit Siya kaysa sa alam natin, at walang lugar na mapupuntahan ko na wala Siya roon, sa itaas man o sa ibaba. Lagi Siyang nasa Kaniyang Langit, pero kasabay nito ay narito rin sa ibaba. Naroroon Siya kapag isinusugo Niya tayo at laging kasama natin sa ating paglakad. Narito at naroon na, laging naroroon, sa unahan, sa tabi, sa ibaba. Sa itaas at sa palibot natin, ang Kaniyang pag-ibig, ang Kaniyang liwanag, ang Kaniyang biyaya, pero bulag mula pagsilang, hindi ko ito alam, ni hindi ko makita ang Kaniyang mukha. Oo, laging naroon ang Diyos para sa akin, sana'y maipakita ko ito; ang Diyos ay nasa Lahat ng Dako, Ah, napakagandang malaman ito. -id
Prinsipe ng Diyos at ang Prinsipe ng Kapayapaan
Ang Israel ay Ideya ng Diyos. Laging sinusubukan ng Mundo ng mga Woke na i-cancel siya. Laging pinararatangan ng Mundo ang Israel na Racist, may pribilehiyo, at kinamuhian ang kaniyang amerikanang may sari-saring kulay. Para sa lahat ng dakilang Sinaunang Imperyo sa kasaysayan, isa siyang palaisipan. Para sa di-mananampalataya, mahiwaga at nakalilito ang hindi niya pagkagupo. Marami ang sumubok na alipinin siya, pero sinira ng Diyos ang kanilang mga tanikala. May ilang sumubok na ipalaglag siya para mawala sa daigdig, pero kinutya ng Diyos ang kanilang Planned Parenthood sa pamamagitan ni Moises at ng Sampung Utos. May ilang sumubok na sirain ang kaniyang mukha o burahin siya, pawiin siya o tanggalan ng pondo, pero natalo lang sila gaya nang ibuwal ni David ang Higante. May ilang sumubok na ibitin siya sa bibitayan ni Haman, pero sila mismo ang nabitin doon. Tila hindi umuubra ang bibitayan, ang gas chamber, o ang gaslighting. May ilang sumubok na lunukin siya, gaya ng balyenang lumulunok ng sardinas, pero natuklasan nilang hindi siya natutunaw sa sikmura. Sinubukan ng mga hukbo na sakupin siya gaya ng Asiria o ipatapon siya sa limot gaya ng Babilonia. Sinubukan ng mga Palalo na patahimikin ang kaniyang mga panalangin, pero siya'y "nanalangin gaya ng kaniyang ginagawa nang una." Ang pagsunog sa kaniyang Biblia at paggiba sa kaniyang Templo ay nagkalat lang ng kaniyang binhi sa hangin at nagpalaki ng kaniyang impluwensiya. Ang Egipto, Babilonia, Roma, ay ipa lamang; nananatili ang trigo. Kahit matapos tuparin ng Israel ang hula (mula sa sabsaban at sa krus), ibinigay niya sa Mundo ang isang Tagapagligtas na tumangging ma-cancel. Si Jesu-Cristo ay muling nabuhay sa ikatlong araw, gaya ng sinabi niya. Hindi bago ang mga tao ng Cancel Culture. Lagi na silang naroroon mula pa sa pasimula, sumusunod sa ama ng kasinungalingan, na nagtanong, "Tunay bang sinabi ng Dios?" Oo, sinabi ng Diyos. Sa gitna ng bagyo, may kapayapaan tayo. Kaya, sige, pumukpok kayo, mga kamay na kaaway; masisira ang inyong mga martilyo, ang Palihan ng Diyos ay nananatili. -id
Libis ng Pangitain
Libis ng Pangitain
Ang Banal ay gaya ng lunsod. Ang Jerusalem ay ang Bundok ng Sion at ang mga libis na nakapalibot dito. Ang makabagong iglesia, gaya ng mapangahas na Israel, ay masusumpungang kasama ng mga palalong bansa, na hinahatulan ng Diyos. (Ang Isa. 22 ay nakalagay sa gitna ng isang talaan ng mga hinatulan). Paulit-ulit, nasa mga pintuang-bayan ang kaaway. Laging kumakapit ang Israel sa pag-aangking sila ang mga "Pinili," kaya ligtas sila (gaya ng Amerika?), gaya ng makabagong mantra na naririnig mula sa mga pulpito sa buong lupain, "Mahal ka ng Diyos kung ano ka." Kalaunan ay ipinaalala ni Pablo sa sarili niyang mga kababayan, "hindi lahat ng mula sa Israel ay Israel." Ang Libis sa Isa. 22 at sa ating buhay ay ang mababang lugar na makabubuting dalawin natin nang madalas. Sa mababang lugar tayo natagpuan ng Diyos. "Ang Dios ay nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba." Sa talatang 8 ay inalis ang isang pantakip na proteksiyon. Ang lahat ng kaniyang pagsasaya, pagsang-ayon sa sarili, at mga pagmamapuri ay napaaga, at hinubad ito ng Propeta. Mas marami tayong natututuhan sa Libis kaysa sa tuktok ng bundok (ang tuktok ay lugar ng pagsamba, papuri, pagsasaya). Ang Libis ay lugar ng tapat na pagsusuri sa sarili, pagkadurog ng puso, at kababaang-loob (na pawang kulang na kulang sa Mega-mania ng makabagong Sangkakristiyanuhan at Carte Blanche na Kristiyanismo). Kung makikita ng Iglesia sa Amerika ang sarili nito sa Libis ng Pangitain, makasusumpong ito ng higit na biyaya sa pagkadurog kaysa sa pagtataboy sa mga hangganan. Makasusumpong ito ng higit na kapangyarihan sa pagsisisi kaysa sa kapangahasan. Makasusumpong ito ng higit na pag-asa sa kabanalan kaysa sa pagdaraos ng halalan. Kung saan walang pangitain, ang bayan ay nasisira. -id
Pribilehiyong Lumipad
"Kung magkagayo'y sasagot naman sila, na magsisipagsabi, Panginoon, kailan ka namin nakitang nagugutom, o nauuhaw, o isang taga ibang bayan, o hubad, o may-sakit, o nasa bilangguan, at hindi ka namin pinaglingkuran?" Mat. 25:44. Naku! Ilang beses na akong nabigong isagawa ang aking ipinangaral, o isabuhay ang sinasabi ko? Ilang beses na akong lumampas sa mga nangangailangan habang naka-Cruz [sic] Control. Napakaraming beses. Ayokong ipamukha ito, pero gusto kong matuto ng isang mahalagang bagay para sa sarili ko at sa sarili kong mga pagkukulang. Mahal na Panginoon, gawin mo akong mas mapagmasid, tulungan mo akong alalahanin na ang umibig ay ang magmalasakit. Tulungan mo akong sambahin ka sa paglilingkod; at alalahanin na ang PAG-IBIG ay hindi lang ang nadarama natin, kundi ang ginagawa natin. -id
Mga Problema, sa Kaliwa at sa Kanan
Mga Problema, sa Kaliwa at sa Kanan
Nasa gitna tayo ng isang salot at sinasalot tayo ng maraming problema. Pumunta si Ted Cruz sa Cancun habang nagyeyelo sa lamig ang mga botante niya. Ang lamig niyon! Ngayon ay may ilaw na ulit sa Texas at umiinit na ang mga pangyayari. May mariachi band na tumutugtog sa damuhan sa harap ng bahay ni Ted Cruz habang sinusulat ko ito. Halo-halo ang damdamin ng kaniyang mga kapitbahay, pero sa huli ay kailangan nating lahat na harapin ang musika. Ang pulitika ay makinang hindi tumitigil sa pag-ikot. Ito ay isang hilahan ng lubid. Nagpapatuloy ang digmaan. Ang problema natin ay hindi lang pulitika. Kung nakatutok ang ilong mo sa Balita, dapat alam mong may sarili ring mga problema ang iglesia. Laging bibiguin ka ng mga bayani sa pulitika at sa relihiyon. Sinabi ni Juan Bautista na siya'y isang tinig lamang sa ilang. Ngayon ay sumisigaw ang lahat. Sinabi ni Isaias, "ang gawa ng katuwiran ay magiging kapayapaan; at ang bunga ng katuwiran ay katahimikan at katiwasayan magpakailan man" (Isa. 32:17). Walang kapayapaan sa pulitika. Pero may kapayapaan sa gawa ng Katuwiran at sa pananampalataya sa Prinsipe ng Kapayapaan. Maging si Juan ay tila halos nawalan ng pananampalataya bago siya nawalan ng ulo. Dahil hindi niya nakitang muling pinadadakila ang Israel, nagtanong siya mula sa bilangguan, "Ikaw baga yaong paparito, o maghihintay pa kami ng iba?" May ilang naghahanap ng kapalit ng kanilang mga lider na nabigo o nahulog. Natauhan si Juan at napagtanto na wala nang iba. Marami ang gugugol ng susunod na apat na taon sa paglaban sa mga kaaway ng Diyos, at nakalilimutang ang pinakamalalaki nating kaaway ay ang mundo, ang laman, at ang diyablo. Ang pinakamalaki kong problema ay hindi "sila," kundi ako. Si Juan ay isang tinig lamang (na hiram sa Diyos). Dumarating at umaalis ang mga tinig, pero ang salita ng Diyos ay magpakailanman. Huwag sundan ang mga taong nagsasabing sumusunod sila kay Jesus, Sundan si Jesus! -id
Ang Mahinahong Daan
Ang Mahinahong Daan
Ang Judo ay salitang Hapon na ang ibig sabihin ay "Mahinahong Daan." Isa itong martial art na walang sipa, suntok, o hampas. Ginagamit nito ang sariling bigat at lakas ng kalaban para talunin siya. Itinuro sa atin ni Jesus ang Mahinahong Daan. Ang pagbaling ng kabilang pisngi ay nangangailangan ng napakalaking biyaya, pananampalataya, at disiplina. Ito ang Daan ng krus. Si Jesus, na nakatayong gaya ng tupa sa harap ng mga manggugupit sa kaniya at hindi nagbuka ng kaniyang bibig, ay isang himala. Ang mapalayas sa sarili Niyang Asembleya ng matatanda sa Nazaret (sa Lucas 4) at hindi magpababa ng apoy mula sa Langit ay isang kababalaghan. Ang likas na Daan, ang makamundong Daan, ay ang gumanti ng suntok sa pamamagitan ng salita, at salubungin ang galit ng mas maraming galit, apoy sa apoy. Sinabi ni Jesus, "makipot ang daan, at kakaunti ang nangakasusumpong noon." Nang naghahanda si Jim Eliot at ang kaniyang mga kapuwa misyonero na dalhin ang Ebanghelyo sa mga naliligaw sa kagubatan ng Ecuador, kinailangan nilang gumawa ng isang mahalagang pasya. Magdadala ba sila ng baril? Matapos ang maikling usapan, nagpasya silang huwag. Sabi nila, "Handa kaming mamatay, pero ang mga Huaorani na hindi pa naliligtas, na hindi kilala si Cristo, ay hindi pa handa." Nagpasya silang sumugal. Sa kaniyang aklat na "Through the Gates of Splendor," ikinuwento ni Elizabeth Elliot ang kanilang pagkamartir. Marami sa mga Huaorani ang sumampalataya kay Cristo at makikita nila si Jim na nakatayo sa tabi ni Jesus sa Langit at pasasalamatan nila silang dalawa dahil sa biyaya. Maging si David (ang mandirigma) na natuto ng maraming bagay sa mahirap na paraan, ay sumulat tungkol sa Diyos, "pinadakila ako ng iyong kahinahunan." Sa panahong ito ng mga flash mob, kaguluhan, social media, at kabaliwan, kung saan ang isang "like" o isang "post" ay kayang wasakin ang isang karera, nawa'y alalahanin ko ang lahat ng ibinigay ni Jesus, at nawa'y tulungan ako ng paalalang iyon na maging matapang. Nawa'y ang pag-ibig ko sa Diyos at sa lahat ng naliligaw (kaliwa man o kanan) ang maging lakas na magpapanatili sa akin sa tuwid at makipot na daan. Nawa'y alalahanin ko na ang pag-"like" (sa Twitter o Facebook) sa sinabi ni Jesus ay hindi kapalit ng pagiging "katulad" Niya. Sa bagay na iyan, Tulungan mo ako, Panginoon, malayo pa ang lalakbayin ko. -id
GameStop
GameStop
Kung naiintindihan mo ang "pag-short sa merkado," binabati kita, henyo ka. Ang mga nakaisip nito ay sila ring lumikha ng "derivative," na, gaya ng bat-virus na lumabas mula sa isang bio-weapons lab sa China, ay nagdulot ng matinding pinsala sa Lupa. Wala akong kahit isang stock o anumang ideya kung ano ang hitsura ng isang portfolio, pero hindi iyon kailanman pumigil sa akin na magbigay ng aking opinyon. Sa isang bayad, puwede kang "humiram" (magkaroon ng opsiyong bumili ng stock) pero pumupusta na bababa ang presyo, babayaran mo ang mas mababang presyo at itatabi mo ang diperensiya. Pero kung tumaas ang presyo, kailangan mong bayaran ang buong presyo. Ganoon ang kalakaran at kabaliwan ito. Pumasok ang GameStop, isang kompanya ng video game na sobra ang taya sa halaga. Sinusundan ng mga lobong short-seller ng Wall Street ang kawan ng mga komersiyal na caribou, at pinipili ang mahihina at masasakitin hangga't gusto nila. Mula sa kanang bahagi ng entablado, pumasok ang isang "mapagpanggap na nanghihimasok" na tinatawag na Robinhood, na nagbigay sa "maliliit na tao" ng pagkakataong pumasok sa sugalan sa Wall Street. Pinili nilang hingahan ng buhay ang naghihingalong caribou sa pamamagitan ng pagbili ng GameStop. Nakakasunod ka ba? Dahil dito ay tumaas ang presyo, at ang Malalaking manlalaro ang naipit sa mas mataas na presyo. Para itong mga taong nakasuot ng sungay ng kalabaw na lumusob sa Capitol. Para itong bula ng Tulip Bulb noong ika-17 siglo sa Holland. Pinahinto ng Malalaking manlalaro ang tugtog. Walang makabili ng GameStop, puwede lang magbenta. Bumagsak ang presyo na parang bato. Ngayon ay nagkaproblema ang Robinhood, hindi lang sa Sheriff ng Nottingham kundi sa isang milyong maliliit na tao. Gaya ng mga fire ant, kapag sapat na maliliit na tao ang natapakan, masakit ang susunod. Kung gaano kasakit ay makikita pa. Nagpatuloy na ang trading, may mga demandang naisampa, at nagpapatuloy ang kabaliwan. Magkano ba talaga ang halaga ng isang tulip bulb, ng isang tindahan ng video game, at ano ang ibibigay ng tao na katumbas ng kaniyang kaluluwa? Huwag mong ibenta nang mura ang sarili mo. Walang mas mahalaga kaysa sa isang kaluluwa. Napagtanto ni Moises na masamang pusta ang Egipto. Isang araw ay hihipan ng Diyos ang pito, at titigil ang laro sa huling GameStop. Sa huli, ang tanging puhunang mananatili ay ang mga nakaimpok sa Langit. Sa bawat pagkakataong tahimik nating tinulungan ang pinakamaliit, hinanap ang naliligaw, at naglingkod sa isang nangangailangan (sa pangalan ni Cristo, hindi sa atin), napansin ito ng Diyos. Ang paggawa ng mabuti para sa gantimpala ay panalanging hindi aakyat. Sa huli, ang mga nagbigay nang walang inaasahang kapalit ay mamamangha sa tubong-patong ng habag at sa kayamanang inimpok kung saan hindi sumisira ang tanga at kalawang -id
100 cartoon para sa tag-ulan
Kumalma Kayong Lahat
Ilan pang kaisipan tungkol sa Galit. Maraming nagpapadala sa akin ng kanilang mga podcast at bihira akong magkaroon ng 45 minuto hanggang isang oras na kailangan para panoorin o pakinggan ang mga iyon (bagama't sigurado akong magaganda ang mga iyon). Marami sa inyo ang sobrang abala at binabaha ng kung anu-ano, wala kayong kahit isang minuto, naiintindihan ko. (burahin na lang). Sinisikap kong gawing isang minutong basahin ang i-thoughts (o kahit wala pang dalawa). Sana'y nakatutulong ang i-thoughts. Maraming Galit na tao sa Amerika ngayon.
Ang panalangin ko ay hindi ka isa sa kanila. -id
Tahimik sa Set
"Tahimik sa Set."
Sana'y may tahimik kang lugar sa iyong tahanan at sa iyong puso ngayong 2021. Noong nagtatrabaho ako sa dating Paramount Studios sa Astoria, naririnig namin iyan bago magsimulang umandar ang malalaking Mitchell camera. Binanggit ni Pedro ang "espiritung tahimik" bilang isang bagay na maganda (1 Ped. 3:4). Magulo ang mundong walang Cristo. Tinutugis ng Kongreso ang isang sugatang elk at umaasang tuluyan itong mapatay, at si Satanas ay gumagala na gaya ng leong umuungal, na humahanap ng masisila niya. Puwede tayong magtago o puwede tayong manatili. Sabi ng Biblia, "Iyong iingatan siya sa lubos na kapayapaan, na ang pagiisip ay nananatili sa iyo: sapagka't siya'y tumitiwala sa iyo (Isa. 6:23). Sinasabi rin nito, "Ipanalangin ang mga hari at ang lahat ng may kapamahalaan; upang kami ay mangabuhay na tahimik at payapa sa buong kabanalan at kahusayan" (1 Tim. 2:2). May nagsabi, "Huwag kang mag-alala, sabihin mo sa Diyos at hayaan mong Siya ang mag-alala." Ang totoo, hindi nag-aalala ang Diyos, kontrolado ang lahat at gumagawang magkakasama sa ikabubuti ng mga umiibig sa Diyos. Hindi tayo kailanman iibigin nang kulang ng Diyos, ang panalangin ko ay lalo pa natin Siyang ibigin. -id
Di kailangan ng Diyos ng posporo
Di kailangan ng Diyos ng posporo
Di kailangan ng Diyos ng posporo.
Baka mali ang grammar niyan, pero magandang pangangaral iyan. Hindi kailangan ng pananampalataya na magdala ng posporo sa silid sa itaas. Bumaba ang apoy mula sa langit. Kailangan lang nitong maghintay sa Pentecostes. Bumaba rin ang apoy sa Carmel nang sabihin ni Elias, "Amen." Hindi lang siya hindi nangailangan ng posporo, binasa pa niya ng tubig ang kahoy sa dambana. Hindi kailangan ng Diyos si Richard the Lion-hearted para iligtas ang Kristiyanismo mula sa Sultan, at hindi kailangan ng Diyos ng banal na digmaan para iligtas ang mundo mula kay Satanas. Ang Krusada ng mga Bata noong 1212 AD ay nagsimula nang may sigla, pero hindi ito kailanman "kinasihan ng Diyos." Nabigo ito, at ang mga batang lalaki at babae na hindi nalunod patungo sa Jerusalem ay ipinagbili sa mga pamilihan ng alipin noong Middle Ages. Walang masama sa pananalangin para sa himala. Kaya pa rin ng Diyos na gawing alak ang tubig, pero ang Kaniyang mga lingkod ay sumusunod lang sa mga utos ni Cristo, at gaya ng sinabi ni Maria, "Anomang sabihin niya sa inyo, ay inyong gawin." Ang galit ng tao ay hindi gumagawa ng katuwiran ng Dios. Sinabi ni Jesus, "Kung ang aking kaharian ay sa sanglibutang ito, ay makikipaglaban nga ang aking mga alipin." Ang dalawa sa daan patungong Emmaus ay bigo at nawalan ng pag-asa. "Kami'y umaasa," sabi nila, at wasak sila dahil sa kamatayan ni Jesus. Ang kanilang pananampalataya ay naging umuusok na timsim. Pagkatapos ay binuksan ni Cristo ang mga Kasulatan na inilarawan nila kalaunan bilang apoy na nagniningas sa kanilang puso. Ang dakilang aral na natutuhan ng dalawa sa daan patungong Emmaus ay, hindi pa tapos ang Diyos. Hindi natin sinusundan ang apoy. Sinusundan natin ang liwanag. Kaya, huwag sundan ang mga taong nagsasabing sumusunod sila kay Jesus, sundan si Jesus. -id
Mahal na Masayang Manlalakbay
Mahal na Masayang Manlalakbay,
Bilang isang Kristiyano, (Naligtas, sinagip, tinubos) dapat ikaw ang pinakamasayang taong kilala mo at masarap kasama. Hindi Lungkot at Pesimismo. JOY (KAGALAKAN). Jesus muna, ang iba pangalawa, at ang sarili mo ang huli. Sumulat ako tungkol kay Charlie noong isang panahon, pero baka mas mahalaga ito ngayon kaysa kailanman. Ang pagtawag sa mga tao ng kung anu-anong pangalan, at ang panunuya ay hindi daan ng krus. Ang masasayang tao ay hindi nagpapasabog ng kanilang sarili, ng ibang tao, o nagsusunog ng mga gusali. Manigong Bagong Taon. Totoo ang sinasabi ko, Manigong Bagong Taon.
Sumampalataya
Sumampalataya
Ginagamit ng Biblia sa Hebreo ang salitang Magtiwala. Ginagamit natin ang salitang sumampalataya. Ang salitang "believe" sa wikang Ingles ay itinuturing na isang bagay na "abstrakto," hindi pisikal, emosyonal, teoretikal, isang damdamin, o ang tanggaping totoo. Madalas itong humahantong sa maling pagkaunawa sa salitang "pananampalataya" bilang abstrakto. Ang pagtitiwala ay hindi abstrakto, ito ay kongkreto. May apat na salita sa wikang Hebreo na isinaling "trust" na makikita sa Lumang Tipan. Ito ay chasha, betach, yachal, aman, na ang ibig sabihin ay sumandal, kumapit, umasa (sa diwa ng lubos na pag-asa), at matatag na nakatayo (gaya ng tulos ng tolda na ibinaon sa lupa). Ang sumampalataya kay Jesus ay hindi isang damdamin, emosyon, o bagay na malabo. Ang tunay na kahulugan nito ay Magtiwala, kumapit, at umasa sa Kaniya. Kaya, ang mga salitang "sa," "sa ibabaw," at "patungo," ay naglalarawan sa ugnayan ng isang tunay na bagay (tayo) sa isa pa (si Jesus). Sumasandal tayo sa kaniya para sa lakas, kumakapit tayo sa kaniya (sa diwa na sumusunod tayo), inaasahan nating mangyayari at matutupad ang anumang sinasabi niya, at sa wakas, nagpapahinga o umaasa tayo sa kaniya na gagawin niya ang sinabi niyang gagawin niya. Ang pananampalataya natin ay hindi pananampalataya sa pananampalataya, kundi kay Jesus, ang Anak at Salita ng Diyos. Walang kinalaman ang Pasko sa mga nutcracker na nabubuhay, mga haring daga na sumasayaw, o mga lumilipad na reindeer. Ang Pasko ay Emmanuel, ang Diyos na gustong makasama tayo, at tayo na gustong makasama siya. Sinabi ng anghel kay Maria, "walang salitang mula sa Dios na di may kapangyarihan." Bagama't namangha siya sa mensahe mula sa Langit, sumagot siya, "mangyari sa akin ayon sa iyong salita." I-cancel ang Pasko? Ang salitang Christmas ay nagmula sa isang serbisyong panrelihiyon o "pagtitipon" noong Middle Ages na tinawag na Christ Mass. Baka subukan ng mundo na i-cancel ang Misa, pero salamat kay Emmanuel, hindi nito kayang i-cancel ang pagtitipon. -id
Mahinahong Paghahari
Naghanap ang lahat ng punungkahoy ng isang pinunong maghahari. Una nilang tinanong ang Olibo (si Gideon) pero tumanggi siya. Sunod nilang tinanong ang Puno ng Igos at saka ang Puno ng Ubas. Tumanggi rin sila. Sinabi ni Gideon na "ang Panginoon" ang dapat "magpuno sa inyo [sa amin]."
Sa huli, pinili nila ang Dawag para maging Hari nila. Si Abimelech ay anak ni Gideon sa isang alipin, isang babae (na kahabag-habag na sa ganang sarili). Pinatay niya ang lahat ng kaniyang mga kapatid. Kalaunan ay kinailangan ng Israel na abutin ang pinakamababa sa mababa para mamuno. May sinasabi na si Herodes the Great ang nakaupo sa tronong basang-basa ng dugo nang hanapin ng mga Pantas ang Bagong Silang na Hari. Nakagugulat ang pagkakaiba ng mga Pulitiko at mga Statesman, at nakapamamanhid ng isip ang paghahari ayon sa popular na opinyon ng mga makasalanan. Sinabi ni Madison (sa The Federalist Papers), "Kung ang mga tao ay mga anghel, hindi natin kakailanganin ang gobyerno." Habang pinapanood ang lahat ng kaguluhan sa kasalukuyan, nagsisimula nating makita (gaya ng Israel) ang kabayarang pinapasan ng isang bansa dahil sa pagtanggi sa Salita ng Diyos, at gayunman sa pusong kung saan nakaupo si Jesus bilang PANGINOON, may kapayapaan at mahinahong paghahari. -id
pisteuw - pisteue
pisteuw - pisteue
"Huwag kang matakot, manampalataya ka lamang" Mar. 5:36
Ang pisteue ay present active imperative ng 'ako'y sumasampalataya,' na ang ibig sabihin ay 'patuloy na sumampalataya.' Wala nang mas
kinakailangan ngayon. Kaya, anuman ang nangyari, nangyayari, mangyayari o maaaring mangyari, patuloy na sumampalataya kay Jesus. -id
Mahal na Mananampalataya
Mahal na Mananampalataya,
Ang panalangin ko ay mangyari ang kalooban ng Diyos sa mahalagang sandaling ito at sa Pambansang Halalan, at na magkaroon ng lubos na kapayapaan ang bawat Mananampalataya anuman ang kalabasan. Bilang mga mananampalataya, ipinapanalangin natin, "Huwag ang aking kalooban, kundi ang iyo ang mangyari." Bagama't hindi tayo taga-sanlibutang ito, narito pa rin tayo. Kung tanungin man tayo ni Pilato na pumili sa pagitan ng Mabuti at Masama, mali na manatiling pipi habang sumisigaw ang iba ng "Barabas." Kaya ibinibigay namin ang aming sagot. Ang susunod na mangyayari ay nasa kamay ng Diyos. Kung madala sa bibitayan ang Katotohanan at maupo ang mali sa Trono ng isang makalupang gobyerno, mabuti ang lahat basta't si Cristo ang nakaupo sa trono ng ating puso. Makatitiyak kayo na kung kasama kayo sa mailing list na ito, ipinanalangin namin ang inyong kalusugan, ang inyong puso, ang inyong kapakanan, ang inyong mga pangangailangan, ang inyong kapayapaan. Maranatha! -id
"Nagtitiwala, Kumakapit, at Umaasa kay JESUS"
Krus at Salita
Krus at Salita
Para sa maraming hindi mananampalataya, palaisipan ang krus. Para sa Kristiyano, higit pa sa simbolo ang krus; ito ang mismong laman ng pananampalataya. Ang krus ang nasa gitna ng moral na sansinukob. Ang salitang "cross" (krus), siyempre, ay makikita sa salitang "crucify" (ipako sa krus). Ang salitang ito ay talagang at magpakailanmang nakakabit kay Cristo mismo, gaya ni Noe na magpakailanmang kilala sa kaniyang pinakadakilang gawa, ang Daong. Ang salitang "crossing" ay naglalarawan ng isang salubungan, hindi lamang ng dalawang guhit, o ng dalawang kalsada o dalawang daan. Ang Krus ang sangandaan at ang lugar kung saan "ang kagandahang-loob at katotohanan ay nagsalubong" (Awit 85:10). Sinasabi nating tayo ay "tumatawid" mula sa isang panig patungo sa kabila, at milyun-milyon na, sa krus (sa pananampalataya), ang tumawid mula sa kadiliman tungo sa liwanag. Ito ang Paskua. Ang salitang "crucial" ay isa pang salitang nagmula sa salitang "cross." Ang ibig sabihin ng crucial ay "pinakamahalaga sa lahat." Wala akong maisip na anumang bagay na mas mahalaga o mas "crucial" kaysa sa krus (cruces), ikaw ba? Bukod diyan, lahat tayo ay minsan nang nagnais na makarating sa "crux" ng isang bagay. Ang crux ay ang pinakamahalagang punto, ang puso ng bagay. Ang mismong puso ng Diyos ay nakikita sa krus, kung saan namatay si Cristo para sa mga makasalanan. Sa huli, ang "crucible" (mula rin sa salitang cross) ay ang hungkag na bahagi sa ilalim ng hurno. Ginagamit natin ang salitang ito upang ilarawan ang isang mabigat na pagsubok. Ang pagsubok sa ating pananampalataya ay tumatawag sa atin na pasanin ang krus, na kung minsan ay magdusa at kusang makiisa kay Cristo, at sumunod sa Kaniya sa hurno ng pag-uusig. Ang bunga nito ay doon tayo dinadalisay at ang lahat ng makasariling "sarili" ng pagkamakasarili ay naihahandog (pag-aaring-matuwid sa sarili, pagbibigay-layaw sa sarili, pagtitiwala sa sarili, pagtataas sa sarili) at ang Pananampalataya, pananampalataya kay Cristo lamang, ay lumalabas mula sa apoy na gaya ng ginto; at Siya, ang Panginoong Jesucristo, ang tumatanggap ng lahat ng kaluwalhatian. -id
"Datapuwa't malayo nawa sa akin ang magmapuri, maliban na sa krus ng ating Panginoong Jesucristo, na sa pamamagitan nito'y ang sanglibutan ay napako sa krus para sa akin, at ako'y sa sanglibutan."
Gal. 6:14
Pekeng Balita
Pekeng Balita
"Kayo'y magiging parang Dios."
Kasinungalingan iyan. Si Satanas ay sinungaling at ama ng kasinungalingan. Nalulungkot akong sabihin na siya rin ay isang "magaling" na sinungaling. Ang ibig kong sabihin, wala nang mas magaling magsinungaling kaysa sa kaniya. Ginawa niyang isang sining ang pagsisinungaling at siya ang pinakadalubhasa rito. Hindi nakikita ng musmos na makasalanan ang bitag. Ang naaamoy lamang nila ay ang keso. Hindi napapansin ng kuneho ang silo na alambre hanggang humigpit ito sa kaniyang leeg. Hindi nakikita ng isda ang tulis at hindi niya napapansin ang kawit na nakatago sa pain na may balahibo ng mangingisda. Hindi rin niya napapansin ang halos di-makitang pisi na marahang umaakyat sa ibabaw ng tubig at naglalaho sa isang mundong hindi niya nakikita. Ang Secular Humanism ay hindi lamang patuloy na naniniwala sa kasinungalingan, kundi ipinangangaral pa ito sa mga lansangan, at itinuturo sa mga paaralan. Ang pekeng balita ay hindi bago at hindi totoo. Ang totoo ay "ang lahat ay nangagkasala, at hindi nangakaabot sa kaluwalhatian ng Dios." Si Jesus ang "daan, at ang katotohanan, at ang buhay: sinoman ay hindi makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan [niya]. -id
Problema sa Transmission
Wala
Wala
May nagtanong sa akin kung ano ang ginagawa ko. Wala akong ginagawa. Kadalasan ay may ginagawa akong "isang bagay," pero nitong mga araw na ito ay "wala" ang aking ginagawa. Ang totoo, nasa pinakamabuti ako kapag "wala" ang aking ginagawa. Karamihan sa atin ay ginugugol ang buhay sa paggawa ng "isang bagay," o sa pagsisikap na "maging isang tao." Ang tunay na kadakilaan ay natatagpuan kapag binibigyan natin ng pansin ang "wala." Gusto kong tulungan ang isang tao na mag-isip tungkol sa wala. Kung binabasa mo ito, sana ay may ilang minuto ka para mag-isip tungkol sa wala.
Magbasa Pa
Sapagka't ang galit ng tao ay hindi gumagawa ng katuwiran ng Dios. Sant. 1:20
Kautusan at Biyaya
Kumusta,
Hindi natin talaga mapahahalagahan ang Batas at Kaayusan hangga't hindi natin nauunawaan ang Kautusan at Biyaya. Bawat mananampalatayang tumawid na tungo sa Biyaya ay may kuwentong maibabahagi. Manatiling malusog, mag-ingat, at huwag mabalisa sa anumang bagay.
Kautusan at Biyaya
Kung ang paglabag sa kautusan sa isang punto ay sapat na upang malabag ang buong kautusan (Santiago 2:10), wala pang taong nakatupad sa kautusan. Hindi ito nangangahulugan na ang kautusan ay hindi mabuti o hindi mula sa Diyos. Ito ay mabuti, at may lugar at layunin ito (Roma 7:12, 1 Tim. 1:8). Ang kautusan ng Panginoon ay sakdal (Awit 19:1), pero kailanman ay walang iniligtas na kahit isang kaluluwa ang kautusan. Kailangan natin ng mga batas dahil makasarili at makasalanan ang ating mga puso. Ibinigay sa atin ni Moises ang "paghihiwalay ng mag-asawa." Sinabi ni Jesus na hindi iyon kailanman ang layunin ng Diyos (Mar. 10:3-12). Kung ako'y papipiliin, si Jesus ang pipiliin ko kaysa kay Moises anumang araw. Si Moises, na nagdala pababa ng umuusok na mga tapyas na bato mula sa tuktok ng Bundok Sinai, ay isang mamamatay-tao na pumatay ng isang Egipcio. Gayunman, kahit natupad pa niya nang sakdal ang Ikaanim na Utos sa nalalabing bahagi ng kaniyang buhay, hindi maibabalik ng pagtupad sa kautusan ang nasira na. Salamat sa Diyos sa Kautusan. Kung walang kautusan, mamumuhay tayo sa isang madilim na mundong gaya ng Mad Max, kung saan ang pinakamalakas lamang ang nabubuhay. Ang mundong walang Diyos ay napakadilim na lugar, at ang lahat ng gawang-taong artipisyal na ilaw ng relihiyon ay lalo lamang nagpapadilim. Ang salita ng Diyos ay liwanag. Mula rito ay natututunan natin na ang Diyos ay mabuti. Ang buhay ay mabuti. Ang lahat ng bagay ay nagkakalakip na gumagawa para sa ikabubuti (ng mga umiibig sa Diyos at mga tinawag ayon sa Kaniyang layunin). At ginawa tayo ng Diyos upang gumawa ng mabuti. Gayunman, dahil sa kasalanan, walang sinumang "sapat na mabuti" o makagagawa kailanman ng sapat na kabutihan upang lutasin ang problema ng kasalanan sa makasalanang puso. Napakadilim na lugar ang mundo ni Noe. Hindi niya kailanman narinig si Moises o ang Kautusan, pero nakasumpong siya ng Biyaya (Gen. 6:8) sa pamamagitan ng pananampalataya. Ang biyaya ay ang Diyos na gumagawa sa iyo maging sa pagnanais at maging sa paggawa ng Kaniyang mabuting kalooban. Inililigtas tayo ng Diyos mula sa loob palabas. Ang bagong pagsilang ay nagbibigay sa atin ng pusong para sa Diyos at ng pagnanais na sundin ang mga tagubilin ng Diyos, hindi upang makamit ang Kaniyang pabor, o upang maging karapat-dapat sa anuman, o upang hindi bawiin ng Diyos ang Kaniyang kaloob, kundi dahil sa pasasalamat sa Kaniyang biyaya. Ang kasalanan ay isang kalagayan, isang posisyon, isang kondisyon ng puso. Kung ang sinuman ay na kay Cristo, siya ay bagong nilalang (iyan ang biyaya, Efe. 2:8-9), sapagkat ang Cristo ring iyon ay nananahan sa kaniyang puso (iyan ang pananampalataya, Efe. 3:17). Ang Lumang Tipan ay puno ng mga larawan, simbolo, anino at halimbawa NIYA, ang Cristong darating, na ating Tagapagligtas, ating Pastor, ating Panginoon, ating Hari, at ating Lahat. Ayon sa tradisyon, nagbigay si Moises ng 613 na batas (bawat isa ay kinakatawan ng isang buhol na palawit sa balabal-panalangin ng mga Hebreo). Pinaikli ni Jesus ang lahat sa dalawa: Ibigin ang Diyos at (ipakita ito habang) iniibig mo ang iyong kapuwa gaya ng iyong sarili. Ang dalawang tanong sa Daan patungong Damasco ay tungkol sa "Sino" at sa "Gawin," at sa tamang pagkakasunod. Sinabi ni Jesus, "At bakit ako'y tinatawag ninyong, Panginoon, at hindi ninyo ginagawa ang mga bagay na aking sinasabi?" Ang mga mananampalataya ay maaaring maging abalang-abala sa pagbibilang ng mga palawit sa kanilang mga balabal-panalangin ng denominasyon, kaya nakalilimutan nila ang Isang ating nakikilala sa biyaya sa pamamagitan ng pananampalataya, na simpleng nagsabi, "Sumunod ka sa akin." -id
Pinong Sining
Mahal na Banal,
Mabuting malaman na ang Diyos ay kumikilos, ginagawan ng paraan ang problema, at hindi nababahala kahit kaunti.
Magkaroon ka ng magandang Araw kay Cristo.
Pinong Sining (isa pang i-thought)
Ang Kagandahan at ang mga Ganid
Ang Kagandahan at ang mga Ganid
"At siya'y nasa ilang na apat na pung araw na tinutukso ni Satanas; at siya'y kasama ng mga ganid; at pinaglingkuran siya ng mga anghel." Marcos 1:13
Ang sinumang naghahanap sa Diyos ay makasusumpong sa Kaniya sa Marcos Kabanata Una, talata 13. Pero sino ang makaiisip na ilalagay Niya ang Kaniyang sarili sa ganoon kakaibang kalagayan? Dito ay nakikita natin ang isang tanawin na tiyak na nakapagtaka hindi lamang sa tao at hayop, kundi nakapagpamangha rin sa mga anghel. Nasa ilang Siya.
Napakalaking ilang ng mundong ito. Sinasabi ng Kasulatan na Siya ay "itinaboy" doon. Walang sinumang naaakit na pumunta roon. Doon ay makikita natin ang pag-iisa, kawalan ng bunga, katuyuan, at panganib. Iyan halos ang larawan ng anumang mundong walang Diyos. Iniwan Niya ang langit upang pumunta kung nasaan tayo. Naroon Siya upang magpakita ng isang punto, magmarka ng isang landas, at tuparin ang isang pangako. Dumating Siya upang sagipin, tubusin, at iligtas tayo. Mamamatay Siya para sa atin. Pero bago Siya mamatay para sa atin, mamumuhay muna Siya sa harap natin. Ipakikita Niya sa atin kung paano mamuhay nang masagana at magpakailanman.
Pansinin kung nasaan Siya. Mga ganid sa isang panig, mga anghel sa kabila, at Siya sa gitna. Pero iyan mismo ang kinaroroonan nating lahat araw-araw. Nabubuhay tayo sa pagitan ng isang mababa at isang mataas na likas. May mga taong hinihila ng kanilang mababang hilig at namumuhay na parang hayop. Ang iba naman ay nararamdaman ang hila ng isang mas mataas na uri ng buhay. Iniwan tayo ng kasalanan na nakabitin sa gitna. Dumating si Jesus, hindi upang "itaboy" tayo sa langit, kundi upang "akitin" tayo sa pamamagitan ng Kaniyang Biyaya. Sabihin mong "hindi" sa mababang likas ngayon at "umawit" ng mga papuri sa Diyos kasama ng mga anghel.
Huwag kang makuntento sa anumang mas mababa
kaysa sa nilayon para sa iyo.
Sapagkat isang araw ay iiwan natin ang ilang na ito
upang harapin ang walang hanggan.
- id
Ang Daan ng Krus
Ang daan ng Krus ay ang daan ng pagpapatawad. Kailangan nating magpatawad dahil ang Diyos, alang-alang kay Cristo, ay nagpatawad sa atin. "Ama, patawarin mo sila; sapagka't hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa."
Subukan mong alalahanin noong may nanakit sa iyo, ang ibig kong sabihin ay talagang nanakit sa iyo, marahil ay sumira sa iyong tiwala, o may nagmalaki sa iyo at naging di-makatarungan. Labis na sakit ang idinulot nila sa iyo at nag-iwan sila ng malalim na sugat.
Kung minsan, ang pag-alala sa ganoong pag-atake ay maaaring biglang gumising sa mga natutulog na demonyo, gaya ng mga paniki ng damdamin sa loob ng kuweba na lumilipad sa iyong mukha at kinakagat ka ulit. Kung mangyari iyan, matagal mo nang pinapasan ang krus na iyan. Kailangan mong mapako sa krus kasama ni Cristo at "magpatawad." Iyan ang daan ng Krus. Pero bago tayo dumako sa espirituwal na bahagi (at sa paglalapat), isaalang-alang muna natin ang praktikal na bahagi. Kapag nagpatawad ka, hindi ang makasalanan ang pinalalaya mo, kundi ang iyong sarili. Ang hindi pagpapatawad ay pagpipilit na pasanin ang krus na pinasan na ni Cristo. Para itong pagsusuot ng amerikanang yari sa mga kadena gaya ng Multo ni Marley sa A Christmas Carol. Para itong pagpipilit na bitbitin ang isang bangkay saan ka man pumunta. Ito ay pagtangging bitawan ang angkla ng isang barkong lumulubog. Bitawan mo na. Bitawan mo, at hayaan mo ang Diyos. Ilang ulit ko bang patatawarin ang kapatid na nagkakasala sa akin, tanong ni Pedro, "Makapito?" Akala niya ay napakabukas-palad na niya. "Hindi," sabi ni Jesus, "Kundi makapitongpung pito." Kinailangan ni Pedro ng calculator para maintindihan iyon. Sa katunayan, ginawa ni Jesus ang Kaniyang ipinangaral. Sa krus ay nanalangin Siya ng awa, hindi para sa Kaniyang sarili, kundi para sa mga nagbitin sa Kaniya roon. Huwag mong hayaang patigasin ng bat-virus ng pagkapoot ang iyong puso. Pagpalain mo ang mga sumusumpa sa iyo o marahil ay umabuso sa iyo. Bakit mo papasanin ang krus na iyan? Hindi iyan sulit sa abala. -id
Isang Bayang Nakatayo sa Burol
Amerika: isang bayang nakatayo sa burol, na minsang ginamit ng Diyos bilang saksi at maningning na ilaw, na nagpapadala ng mga misyonero sa buong mundo.
Panginoon, bakit Mo pinahintulutan ang mga bagay na ito? Galit Ka ba sa mga tupa ng Iyong pastulan? Alalahanin Mo ang mga tinipon Mo at ibinangon bilang isang natatangi at tanging bayan, bilang isang "maningning na bayan sa burol." Bumaling Ka, halika at tingnan ang mga guho at ang pagkawasak. Sinira at nilapastangan ng mga puwersa ng kasamaan ang lahat ng banal. Sa Iyong mga natatangi at banal na dako ay umuungal ang mga kaaway ng Diyos. Ibinabagsak nila ang mga banal na simbolo at itinatayo ang sarili nilang mga bandila na parang sa tagumpay. Ang magagandang haligi, mga paalaala ng Iyong kadakilaan, ay ibinagsak nila at winasak ng mga martilyo at palakol. Sinabi nila sa kanilang mga puso, "tayo'y manggulo at manira." Sinilaban nila ang Iyong dako, na sinasabing "wawalisin natin ang lahat ng ito." Hindi na namin nakikita ang aming mga alaala, mga paalaala at mga palatandaan. Naririnig namin ang kalapastanganan sa mga lansangan at wala nang tunay na mga propeta. Pakiusap, iligtas Mo kami sa masamang mang-uumog. Huwag Mong kalimutan ang mapagpakumbaba at ang dukha na nagtitiwala sa Iyong mga pangako. Pakinggan Mo, kahit ngayon, ang ingay at mga salita ng mga kaaway na ito ng mabuti, na palakas nang palakas. Bumangon Ka, Oh Dios, at ipagtanggol Mo ang Iyong sariling usap. (-id paraphrase mula sa Awit 74 KJV, New English Bible, ang Amplified Old Testament)
Kaamuan
Awit 25:9 Ang maamo ay papatnubayan niya sa kahatulan: at ang maamo ay ituturo niya ang kaniyang lakad.
Ang kaamuan ay isang espiritung handang turuan, at isang pagkukusang patnubayan o akayin, na lalong makikita sa ilang hayop gaya ng tupa. Ang kahihinatnan ng pagkukusang ito na "sumama" ay nakasalalay sa likas, ugali at layunin ng umaakay. Hindi maganda ang katapusan ng pagpapaakay sa kambing na si Judas, pero ang pagpapaakay kay Jesus ay laging may masayang wakas. Ito ay isang uri ng pagtitiwalang kasing-higit-sa-karaniwan ng isang asnong "hindi pa napaaamo" (na hindi pa kailanman sinakyan ng tao), na nagpahintulot na sakyan siya ng Panginoon sa Matagumpay na Pagpasok sa banal na lunsod. Karaniwan ay nagwawala ang hayop sa paghihimagsik, ibinabaon ang mga paa o bumabagsak sa lupa bilang pagtutol, pero gaya ng himala ng matagumpay na pagsakay na iyon, ang kaamuan ay isang espirituwal na "tagumpay ng pagtitiwala." Ito ay ang paniniwalang alam ng Diyos ang pinakamabuti, at inaakay Niya tayo tungo sa isang mas dakilang kabutihang inihanda para sa atin at matatagpuan sa Kaniyang biyaya. -id
Biyaya
Hindi ibinababa ng biyaya ang pamantayan ng Diyos. Ang biyaya ay hindi isang uri ng amnestiya o affirmative action. Hindi ito ang may-ari ng bahay na nagpapahintulot na lagi tayong huli sa upa, o ang pagpapahintulot na lumampas tayo ng limang milya kada oras sa speed limit. Hindi ito pagbababa ng mga kahilingan upang makapasok sa Langit, sa isang tanyag na kolehiyo, sa Title eight o sa isang banal na programa ng food stamps. Ang biyaya ay hindi ang Diyos na nagsasagawa ng shortcut o nagbabawas ng tseke ng welfare. Ang biyaya ay hindi pagbababa ng kalagayan ng Langit, kundi pag-aangat sa atin sa isang mas mataas na uri ng buhay. Totoo, bumaba ang Diyos kay Cristo, pero hindi Niya kailanman ibinaba ang halaga ng kaligtasan. Binayaran Niya ang lahat ng kakila-kilabot na halaga ng kasalanan. Ang biyaya ay kaloob ng Diyos. Bumababa Siya upang ibigay ito. Tayo naman ay umaabot "pataas" upang tanggapin ito. Ang biyaya ay laging naging paraan ng Diyos. Ang biyaya ay ang pabor at kapangyarihan ng Diyos na "gumagawa sa inyo maging sa pagnanais at maging sa paggawa, ayon sa kaniyang mabuting kalooban." Ang kapangyarihan ng Diyos, na tinatanggap sa pananampalataya, ay ang pagkapanganay na karapatan ng bagong pagsilang. Ang biyaya ay nangangailangan ng bukas na kamay ng pananampalataya, hindi ng nakakuyom na kamao ng rebolusyon. Ang biyaya ay hindi isang bagay na "inaagaw" natin, kundi isang bagay na tinatanggap natin. Hindi ito tungkol sa ating mga karapatan (sibil, legal, o pang-ekonomiya) kundi tungkol sa pagiging matuwid sa harap ng Diyos. Sinasabi ng Biblia, "Nilalabanan ng Dios ang mga palalo, datapuwa't nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba." Itinuturo rin nito ang daan, "Kayo'y mangagpakababa sa paningin ng Panginoon, at kayo'y kaniyang itataas."
-id
Ang Mahalaga
Ang Mahalaga
Mahalaga ang iyong buhay. Mahalaga ito sa Diyos, kaya dapat ay mahalaga rin ito sa akin. Sinasabi ng Biblia na ikaw ay "kakilakilabot at kagilagilalas ang pagkalalang." Nilikha ka ng Diyos nang sinadya at para sa isang layunin. Kulay ng balat man ay isantabi, iisa ang ating lolo sa tuhod ng lolo sa tuhod, si Adan. Siya ay nilikha mula sa alabok ng lupa. Gayunman, tayo ay higit pa sa alikabok ng diyamante at uling, sapagkat hiningahan ng Diyos ang tao at siya ay naging isang kaluluwang may buhay. Siya ay nilikha sa larawan at wangis ng Diyos. Dinungisan ng kasalanan ang wangis na iyon at sinira ang lahat. Ang kasalanan ay isang pader na nararamdaman ng ating espiritu (inihihiwalay tayo nito sa Diyos at sa isa't isa), isang sugat na hindi gumagaling, isang digmaang hindi mo mapagtatagumpayan, isang maling daan sa kalooban. Wala tayong problema sa balat. Ang problema natin ay kasalanan. Ang racism ay hindi ang ugat, ito ang bunga. Ang kasalanan ay mangmang, palalo, at walang pakialam. Hindi natin mababago ang direksiyon nang hindi hinaharap ang pinagmumulan ng masamang asal. Sinasabi ng Aklat tungkol sa Kaniya (ang Biblia), "ang mga sandata ng aming pakikilaban ay hindi ukol sa laman, kundi makapangyarihan sa harap ng Dios sa ikagigiba ng mga kuta; Na aming iginigiba ang mga haka, at ang bawa't bagay na matayog na nagmamataas laban sa pagkakilala sa Dios, at binibihag ang bawa't pagiisip sa pagtalima kay Cristo." Hindi ito nangangahulugan na kailangan kong makipagdigma sa mga hindi mananampalataya gamit ang Biblia o mga Bala. Hindi iyan gagana. Ang ibig sabihin nito ay maaaring may mga "kuta" sa sarili kong puso na kailangang gibain (maging ito man ay isang moog, isang bandila, isang diyus-diyusan o larawang inanyuan sa ibabaw ng isang pedestal ng kapalaluan at pagtatangi). Sa Daan ng Krus, ang Ikalawang Utos ay mas mataas kaysa sa Second Amendment. Sa pamamahala ng Diyos (tao man o bansa), nilalabanan ng Diyos ang mga palalo, pero nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba. Mula nang patayin ni Cain ang kaniyang kapatid na si Abel, nag-aaway-away na ang mga tao. Ang kasaysayan ng mundo ay isang daan ng kapighatian, isang landas ng mga luha, isang via Dolorosa. Sinubukan nating ayusin ang mga bagay, baguhin ang mga bagay, ayusin muli ang mga bagay, pero walang tumatagal. Umuulit ang kasaysayan. Gaya sa Groundhog Day, laging pinapatay ni Cain si Abel. Ang mga relihiyon, rebolusyon, komunidad, at kumbento ay pawang nabigong likhain muli ang paraiso sa Lupa. Ang Utopia ay laging panaginip lamang. Ang mga Local Autonomous zone, mula Waco hanggang Seattle, ay laging natatapos sa usok ng pagkabigo. Pero may pag-asa. Ang pag-asa ay wala sa pagtatayo ng mga Tore sa Babel, mga Caliphate, o mga Katedral. Wala rin ito sa pagsusuot ng damit na balahibo, sa panlipunang pagpapakamatay, o sa paghahampas sa sarili dahil sa ating mga kasalanan. Wala ito sa ating pagbabayad-sala para sa mga ginawa ng ating mga ninuno, o sa pagpapalit ng isang paniniil sa iba pang paniniil. Namatay si Jesus sa Krus upang iligtas tayo at palayain. Ang racism ay sintomas, hindi ang sakit. Ang pagluhod, ang pagsamo, ang pagsusuot ng progresibong maskara ng pagkukunwari ay mga placebo. Hindi ito bubuti sa pagyukod sa harap ni Baal. Ang pagsisisi at pananampalataya kay Jesucristo ang tanging lunas sa mikrobyo ng kasalanan. Ang talagang mahalaga ay kung ano ang gagawin natin kay Jesus, at kung ano ang hahayaan nating gawin Niya sa atin. -id
Mga kaisipan sa gilid ng idEmail
"Kapag sumusunod tayo sa Kaniyang mga yapak, nakikita ito ng iba sa kung ano ang ating hinahanap, kung paano tayo nagdurusa, at kung sino ang ating pinaglilingkuran." -id
Si Jesus ay ang Diyos na kasama natin. Siya ay kasama natin, para sa atin, nasa atin, at nasa itaas natin. Sa isang banda, Siya ang Leon ng Lipi ni Juda, at sa kabilang banda, Siya ang Cordero ng Dios na nag-aalis ng kasalanan ng sanglibutan.
idBooklets
Mga cartoon, editoryal, pampulitika at espirituwal, mga booklet at sanaysay na pumupukaw ng isip
Maaari nating gugulin ang ating buhay o ipuhunan ito. Ang alibughang anak ay dumating sa punto na napagtanto niyang "nilustay niya ang lahat at winaldas ang kaniyang pag-aari sa magulong pamumuhay." Ang balong naghulog ng kaniyang huling dalawang lepta sa kahon ng handog sa templo ay tatanggap ng di-masukat na tubo sa langit. Kayo'y mangagbigay, at kayo'y bibigyan; takal na mabuti, siksik, liglig, umaapaw..."
Maligayang Araw ng mga Ama
Oops! Maling file ang naipadala ko. Ang ilan sa kaguluhan sa mga araw na ito ay bahagyang dahil sa mga tahanang walang ama. Ang lahat ng kaguluhan ay bunga ng hindi pagkakilala sa ating Ama sa Langit. Nasa ibaba ang isang maikling kuwento kung gaano ako kapalad noong ako'y lumalaki at ang masasayang alaala ko ng aking ama. Natitiyak kong may masasayang alaala ka rin ng iyong ama. Maligayang Araw ng mga Ama.
ang Templo
ang Templo
Noong bata pa ako, naaalala kong dumalaw sa pinagtatrabahuhan ng aking ama. Siya ang namamahala sa isang pakyawang tindahan ng tabla malapit sa Bohack Terminal. Ang tindahang iyon ng tabla ang unang templong napuntahan ko. Iyon ang templo ng manggagawa.
Naaalala ko pa ang amoy nito. Mula noon, ang bango ng kahoy ay naging halos isang banal na insenso ng kagalakan para sa akin. Hanggang ngayon, kapag naaamoy ko ang bagong putol na tablang pino, agad akong naibabalik sa kawalang-malay ng aking kabataan, nakatingala sa aking ama nang may pananampalataya, tiwala at kapayapaang tanging isang limang taong gulang ang makaaalam.
Ang tabla ay nakasalansan na parang mga bundok ng Ponderosa pine. Ang mga moulding ng bawat hugis at anyong maiisip ay masunuring nakatayo sa mga lalagyan at kamalig, naghihintay sa tawag ng isang karpintero. Naaalala ko ang kusot ng lagari, at ang bukang-liwayway ng araw ng trabaho kapag dumarating ang malalakas na kargador na may matibay na pasiyang gawin ang tapat na trabaho ng tao para sa tapat na sahod ng isang araw. Naaalala ko ang pawis na tumutulo sa kanilang mga mukha habang buong lakas nilang inililipat ang mga tren na puno ng troso, tabla por tabla.
Naaalala ko ang pakikinig sa aking ama habang nakikipag-usap siya tungkol sa kanilang hanapbuhay. Nagsasalita siya ng mga salita at daglat ng hanapbuhay na iyon na labis kong kinawiwilihan. Para siyang nagsasalita sa isang wikang hindi alam, at para bang alam niya ang lahat. Kaya niyang bilangin at kuwentahin sa loob ng ilang segundo ang running feet sa isang bigkis ng moulding na labingwalong talampakan. Kaya niyang i-grade ang isang box car ng tabla nang may buong awtoridad ng araw ng paghuhukom. Ang alas-siyete ng umaga ay parang tawag sa pagsamba para sa aking ama, na mas umiibig sa kaniyang ginagawa kaysa sa sinumang taong nakilala ko. At ang silbato ng alas-singko ay mas maganda pa sa anumang nota na lumabas sa pipe organ ng alinmang katedral, at sinasalubong ito ng koro ng mga AMEN mula sa mga lalaking nagtagumpay sa isa na namang araw. Pinasasalamatan ko ang Diyos sa mga alaala ng pagdalaw sa pinagtatrabahuhan ng aking ama, sa negosyo ng aking ama.
Wala na ang aking ama ngayon at labis ko siyang nami-miss. Ang mga panahong iyon sa paligid ng tindahan ng tabla ay laging magiging espesyal sa akin, kahit na ako, gaya ng batang si Samuel sa Templo sa Jerusalem, ay "hindi pa nakikilala ang Panginoon." Kung paanong ang templong inilarawan ni Moises ay anino lamang ng isang mas dakilang templo sa kalangitan, ang mga unang karanasang ito sa buhay-templo ay para sa akin mga anino ng mas dakilang mga bagay na darating. Doon ako tinuruan sa mga aral ng buhay. Marami akong natutunang aral doon tungkol sa pamumuhay. Nakatago sa ilalim ng tubig ng East River ang mga suporta ng "Great Bridge." Sinabi sa akin na malalaking kahong kahoy (caisson) ang inilubog, binomba palabas ang tubig at inilagay nang palihim ang mga pundasyon. Ganiyan din ang bawat dakila at marangal na buhay. Kailangang may mga pundasyon. Tinatawag ito ng ilan na pananampalataya. Tinatawag ito ng ilan na pag-asa. Tinatawag ito ng ilan na pag-ibig.
Naniniwala ako na ang pagsama sa aking ama sa trabaho at ang pagmamasid sa sigla ng industriya at sa mga kable ng kalakalan na umaabot mula sa isang buhay tungo sa iba ay tumulong sa akin na hukayin ang sarili kong malalim na pundasyon ng katapatan at integridad, na kung wala ito ay hindi ako makatatayo. Sa Brooklyn ko unang natutunang isipin ang Diyos bilang isang Ama. Personal kong paniniwala na ang mundo ay kapuwa isang talyer at isang templo. Naniniwala rin ako na maligaya ang bawat anak ng Diyos na nakauunawa kung gaano kalaking pribilehiyo ang makasama Siya sa trabaho araw-araw. -id
(Brooklyn Bridges: mula sa isang koleksiyon ng mga alaalang isinulat maraming taon na ang nakalipas)
Kasama Niya
Hindi ako matatakot sa kasamaan: sapagka't ikaw ay sumasaakin.
Ang pagiging "kasama Niya" ay mas mahalaga kaysa sa pagiging "uso." Ang pagiging uso, para sa marami, ay nangangahulugan ng pagsusuot ng tamang damit o sapatos, pagiging magandang tingnan, pagmamaneho ng tamang kotse, pagsali sa tamang club, o pagiging kabilang sa kasalukuyang "in crowd." Si Jesus ay hindi kailanman naging bahagi ng "Inn Crowd." Ang maging "kasama Niya" ay ang maunawaan Siya (gaya ng, "kasama ba kita?), ang sumang-ayon sa Kaniya at ang sumunod sa Kaniya. Nasabi ni David, "Hindi ako matatakot sa kasamaan," dahil ang Diyos ay "kasama niya." At iyon ay dahil si David (sa kaniyang puso) ay nagnais na makasama Siya. Sisikapin kong "makiiyak sa nagsisiiyak at makigalak" sa mga may dahilang magalak, pero pagdating sa pagyukod sa mga diyus-diyusan, o sa masasama o kakatwang ideya, kahit na ako'y magdusa o tila mag-isang tumayo, kailangan kong sabihin, "Paumanhin, hindi ako makapaglilingkod sa dalawang Panginoon. Kay Jesus ako, kasama Niya ako." Huwag sundin ang mga nagsasabing sila ay sumusunod kay Jesus, sundin si Jesus. - id
Memorial Day 2020
Minsan sa isang taon ay pinararangalan ng Amerika ang alaala ng mga nasawi sa labanan upang ipagtanggol ang kalayaan, ang karapatan, at ang katarungan. Inilalagay ang mga bandila at bulaklak sa tabi ng mga libingan, at pinararangalan ng pasasalamat ang bigat ng sukdulang sakripisyo ng kaniyang mga anak na lalaki at babae. Humihinto ang malalaking gulong ng industriya, at sa buong kataimtimang nararapat sa sakripisyo, muling iniyuyuko ng Amerika ang kaniyang ulo sa ilalim ng Kamangha-manghang Biyaya ng Diyos. Nitong mga nakaraang taon, ang mga salita sa Pledge of Allegiance na "One Nation, Under God" ay naging kontrobersiyal at nagdudulot ng pagkakabaha-bahagi. May mga gustong burahin ang mismong salitang "God" sa ating salapi at sa mga legal na kontrata. Ipinakikita ng Memorial Day ang halaga at binibigyan nito ng kahulugan ang kabanalan ng buhay sa ilalim ng paniniwala sa isang mabuting Manlalalang na nagbigay sa atin ng ating mga karapatang hindi maaagaw. Oo, natatangi ang Amerika bilang isang Bansa sa gitna ng mga bansa. Halos naririnig ko ang tunog ng mga tambol at mga yabag ng nagmamartsang hanay ng matatapang na tagapagtanggol ng mabuti, at naiisip ko ang kumukuti-kutitap na mga siga ng sandaang kampong nakapaligid na nagniningning sa dilim, bilang mga ilaw at tanglaw ng pag-asa kahit sa mahihirap na panahong ito. Nagpapasalamat kami. Oo, pagpalain ng Diyos ang Amerika! -id
Sa kagandahan ng mga liryo, isinilang si Cristo sa kabilang dagat
Taglay sa Kaniyang dibdib ang kaluwalhatiang bumabago sa iyo at sa akin
Kung paanong namatay Siya upang gawing banal ang tao, mamuhay tayo upang palayain ang tao
Habang ang Diyos ay nagmamartsa
Luwalhati, luwalhati, Aleluya! Luwalhati, luwalhati, Aleluya!
Luwalhati, luwalhati, Aleluya! Ang Kaniyang katotohanan ay nagmamartsa!
(the Battle Hymn of the Republic)
Mahalaga ang mga Ina
Ang mga ina ang laging naging pinakamahalagang "essential workers" ng lipunan. Sila ang mga unang rumesponde noong umiiyak ka sa iyong kuna, nagasgas ang iyong tuhod, o inakala mong may mumu sa ilalim ng kama. Mahalaga ang mga ina. Si Maria, ang ina ni Jesus, ang unang kumalong sa Kaniya at ang huling umalis sa Kaniya sa krus. Ang kamay na nag-uugoy ng duyan ay tunay na namamahala sa mundo. Inilalarawan ng Biblia ang mga maybahay na ito bilang "masisipag sa bahay." Mula sa ating ina ay una nating natutunang umasa (Awit 22:9). Mula sa ating ina ay una nating natutunang "magtiwala," o maniwala sa isang tao; at panghuli, mula sa ating ina ay una nating natutunan kung ano ang maibig at ang umibig sa isang tao. Ang pag-ibig ng ina ang pinakamalapit sa Pag-ibig ng Diyos dito sa lupa. At alam ng Diyos na inibig ka niya. Ang pag-ibig ay mapagpahinuhod, at magandang-loob. Ang pag-ibig ay hindi nananaghili. Ang pag-ibig ay hindi nagmamapuri, hindi mapagpalalo. Hindi naguugaling mahalay. Hindi hinahanap ang kaniyang sarili, hindi nayayamot. Hindi inaalumana ang masama. Ang isang Ina ay hindi nagagalak sa kalikuan, kundi nakikigalak sa katotohanan. Lahat ay binabata, lahat ay pinaniniwalaan, at noong tinitingnan niya ang iyong maliliit at nagtitiwalang mga mata, habang karga ka niya sa kaniyang mga bisig, lahat ay inaasahan niya [para sa iyo]; at kung magiging tapat ka, aaminin mong sa pagpapalaki sa iyo, lahat ay tiniis niya. Kahit paano ay alam mo, habang ikaw ay nakapahinga sa ginhawa at kaligtasan ng kaniyang mga bisig, na ang kaniyang pag-ibig ay hindi kailanman magkukulang (o mauubos). Ang pag-ibig ay hindi nagkukulang kailan man. Salamat sa Diyos sa mabubuti at maka-Diyos na mga ina. -id
Ibigay kay Cesar (ang daan ng Kaharian)
Sinasabi ng Biblia, “Ibigay nga ninyo kay Cesar ang mga bagay na kay Cesar; at sa Dios ang mga bagay na sa Dios.” Sinasabi rin nito, “Ang paghihimagsik ay gaya ng kasalanan ng panghuhula.” Sinabi ni Jesus kay Pilato, “Ang kaharian ko'y hindi sa sanglibutang ito: kung ang kaharian ko'y sa sanglibutang ito, ay makikipaglaban nga ang aking mga alipin.” Kung pakiramdam mo ay kailangan mong lumaban, huwag kang gumamit ng mga sandatang ukol sa laman. May mas mabuting paraan ang Diyos. Manalangin. Ipanalangin ang mga may kapangyarihan. Ipanalangin si Cesar at ipanalangin ang mga “seizers,” ang mga nang-aagaw na nagkakamaling isiping kailangan nilang agawin ang kanilang bahagi, o itulak ang iba upang makauna sa pila. Kung pilitin kang lumakad ng isang milya, ngumiti, at lumakad ng dalawa. Maaaring hindi pansinin ng mga tao ang ating “sinasabi,” pero bihira nilang hindi pansinin ang ating “ginagawa.” Iyan ang daan ng Kaharian. -id
Pagtatagumpay sa Kamatayan sa Pamamagitan ng Pasko ng Pagkabuhay
Pagtatagumpay sa Kamatayan sa Pamamagitan ng Pasko ng Pagkabuhay
Ang pinagmulan ng salitang “pathogen” (mikrobyong nagdudulot ng sakit) ay makikita sa ugat na salitang Griego na nangangahulugang “magdulot ng paghihirap.” Wala, walang anumang nagdudulot ng paghihirap na higit sa kasalanan. Mula sa mga Wet Market ng China hanggang sa mga Pamilihan ng Alipin sa West Africa at Charleston; mula sa mga Black Market at mga Pamilihan ng Droga ng pagpapalimos, ang sangkatauhan ay tila handa pa ring ipagbili ang kanilang kaluluwa at karapatan ng pagkapanganay, at ang pag-asa ng langit mismo, sa isang kusing. Inilarawan ni Pablo ang buong sangnilikha na “dumaraing” sa ilalim ng bigat at sumpa ng kasalanan. Ginawa ng kasalanan ang mundo na isang gulag at mahabang hanay ng mga bilanggong nakakadena, isang katayan, isang sementeryo, at isang daan ng kapighatian. Bilyun-bilyong tupa, toro at kambing ang pinatay sa milyun-milyong duguang dambana mula pa nang unang kasalanan, at gayunman ay lalong sumasama ang kasalanan. Nakakita ako ng larawan ng isang asong papatayin na sa isang pamilihan ng aso sa China, at nasaktan ako. Ngunit ang mas masahol pa, ang tanawin ng isang walang-malay na kordero na dinadala sa katayan ay dapat sanang sapat upang madurog ang ating mga puso, pero karamihan ay hindi natitinag. Hindi nalulugod ang Diyos sa ganoong tanawin o handog. Dito sa Lupa, ang bawat kamatayan ay katumbas ng isang lapida na maaaring ukitan ng mga salitang “buhat nang pasimula ay hindi gayon.” Napupuno ang mga morge ng mga bangkay at gumuguho ang sibilisasyon habang ang mga alagad ng mundo (nina Darwin, Freud, at Marx) ay nagpupumiglas o nakikipagsayaw sa mga demonyo sa paanan ng Bundok Kalbaryo, walang malay na ang sagot sa lahat ng paghihirap ng tao ay nakabitin doon, doon sa krus. Hindi sila natitinag sa iskandalo, sa tanawin, sa tanging solusyon at Tagapagligtas na namatay upang talunin ang kamatayan mismo. Kamatayan? Oo, kamatayan, sapagkat “buhat nang pasimula ay hindi gayon.” Ipaalam sa buong mundo na “ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan.” Pero ipadinig din dito ang tanging pag-asa na “ang kaloob na walang bayad ng Dios ay buhay na walang hanggan kay Cristo Jesus na Panginoon natin.” Maaaring mailigtas ng social distancing ang ilang tao upang makapaghanda sa susunod na salot o susunod na pandemya, o upang mag-agawan sa natitirang mga tira-tira at buto ng pagkawasak ng ekonomiya at moralidad, pero kontaminado pa rin ang mga tira-tirang iyon. Inihiwalay na tayo ng kasalanan sa Diyos, sa pamamagitan ng isang bangin ng espirituwal na pagkakahiwalay na hindi matatawid. Marahil ay may ilang magtataas ng kanilang mga mata sa di-pangkaraniwang panahong ito ng Pasko ng Pagkabuhay at, kahit walang tsokolateng kuneho at jelly beans, ay makita si Jesus, ang Cordero ng Dios na namatay nang minsan para sa lahat at para sa lahat ng kanilang kasalanan, na nabuhay ring muli sa ikatlong araw gaya ng Kaniyang ipinangako, upang ang lahat ng sumasampalataya sa Kaniya ay hindi mapahamak, kundi mamuhay ng isang bago at masaganang buhay, at mabuhay na kasama Niya magpakailanman.
– id
Dalawang Salita
Ipinapanalangin namin na manatili kang malusog at matibay sa espiritu. Huwag kang mahiyang ibahagi ang anumang tiyak na kahilingan sa panalangin upang maipanalangin ka namin. -id
"Oh Jerusalem, Jerusalem, na pumapatay sa mga propeta, at bumabato sa mga sinugo sa kaniya! makailang inibig kong tipunin ang iyong mga anak, na gaya ng pagtitipon ng inahing manok sa kaniyang mga sisiw sa ilalim ng kaniyang mga pakpak, at hindi kayo nagsiibig!" Mat. 23:7 (sa ibaba: isang link sa iba pang mga i-thought)
Dalawang Salita
Sermon tungkol kay Naaman na Siryo
Sermon tungkol kay Naaman na Siryo
Kinansela ang mga pagtitipon ng iglesia. Kung naiinip ka na sa bahay at gusto mong “dumalo sa pagtitipon” kasama ko sa natatangi at di-pangkaraniwang panahong ito, nag-post ako ng isang kamakailang mensahe. Nag-upload ako ng isang mensaheng ibinigay ko sa NRC ilang linggo na ang nakalipas tungkol kay Naaman na Siryo. Inanyayahan ko ang aking kapitbahay na si Ricky, na nakatira sa tapat, na dumalaw sa aming asembleya at umawit. (Tila hinipo siya ng Diyos kamakailan at pinagaling siya sa katawan at sa espiritu.) Ang mensahe ay isang buong aralin (sermon) na maaaring magustuhan ng ilan (o kailangang marinig) sa panahon ng ating pambansang lockdown at social distancing. Karaniwan ay wala akong mga rekording ng aking mga mensahe, pero lumapit sa akin si Ricky noong isang araw at binigyan ako ng kopyang mayroon siya, at sinabi niyang ibinahagi niya ito sa ilan sa kaniyang mga kaibigan at sinabi nilang napalakas ang kanilang loob. Ipinapanalangin kong ang pagpapadala ko nito ay hindi kapalaluan o pangangahas, kundi isa pang paraan upang manatiling magkaugnay, ako sa iyo at ikaw sa isang taong nangangailangan kay Jesus. Mag-ingat at patuloy na magtiwala sa Panginoon at sa Kaniyang katapatan. -id
Sermon
Hugasan ang Iyong mga Kamay
Mahal na Mananampalataya,
Paalalahanan ang isang tao na Mag-ingat nga, Maging maingat nga, at Hugasan ang iyong mga Kamay
-id
Gesundheit
Gesundheit
Coronavirus
Kalimutan ang mga computer virus. Isang napakaliit na mikrobyo ang nakahawa sa buong mga bansa at nagpasindak sa mga maibigin sa salapi habang ang kanilang mga makamundong puhunan ay nagkatrangkaso at bumabagsak ang mga stock market. Dapat ba tayong mabahala? Depende iyan.
Bumahing ang mundo: Gesundheit
Pandemya sa Mundo at ang Apocalipsis
Pandemya sa Mundo at ang Apocalipsis
Ang coronavirus ay isang sakit sa paghinga na nagpapakaba sa buong mundo. Maririnig ang babalang tunog ng kaabahan at ang yabag ng mga kuko ng apat na kabayo ng Apocalipsis habang ang takot ay kumakaripas sa buong world wide web, at sa Silk Road ng China, marahil ay dala ang isa sa matagal nang hinihintay na mga salot na ipinropesiya sa Biblia. Sinabi ni Faraon, “Sino ang Panginoon, upang aking talimahin ang kaniyang tinig” Mismo! Kung hindi makikinig ang mundo sa katwiran, sa malumanay na panghihikayat, at sa mapagmahal na pakiusap ng Diyos, marahil ay panahon na muli para sa mga salot. Ang mga salot sa Egipto ay katapat ng nakaaawang hanay ng mga kasinungalingan ng relihiyon. Mula sa pagsamba sa araw hanggang sa Ilog Nilo, ang makasalanang tao ay may hilig na yumukod sa nilalang sa halip na sa Manlalalang. Ibinigay ng Egipto sa mundo ang “Book of the Dead” (Aklat ng mga Patay). Ibinigay ng Diyos sa mundo ang “Aklat ng Buhay.” Inakala ni Faraon na siya ay isang diyos, o anak ng diyos, at sa gayon ay “pinalitan ng kasinungalingan ang Katotohanan ng Dios.” Kapuwa si Faraon at ang mga Romano ay matututo sa mahirap na paraan na huwag makipaglaro sa Diyos, lalo na ang magdiyos-diyosan. Bagaman kahangalan ang pagtatayo ng Tore ng Babel, at nakamamatay na pagsisikap ang pagtatayo ng napakalalaking lapida na tinatawag na Pyramid, ipaalam na ang salita ng Diyos ang una at ang salita ng Diyos ang huli. Laging ang Diyos ang may huling salita. Nagpatuloy si Faraon sa pagsasabi (bilang tugon sa mensahe ni Moises mula sa Diyos), “Hindi ko nakikilala ang Panginoon, at bukod dito'y hindi ko tutulutang yumaon ang Israel.” Si Faraon, gaya ng lahat ng taong naliligaw sa sarili nilang guni-guni ng kadakilaan, ay nakikipaglaban sa isang labanan ng mga “kalooban.” Sinabi niya, “hindi ko” gagawin. Ang mga turbina ng lakas ng kalooban ng tao ay huminto rin sa wakas kapag tumigil na ang Espiritu ng Diyos sa paghikayat, at tumanggi ang Diyos na punuin ang baga ng tao, at naghahabol siya ng hininga sa kaniyang higaan ng kamatayan na gaya ng isang marinerong nalulunod. Ang coronavirus na ito ay maaaring ang huling patak, ang huling hininga, o ang huling pagkakataon para sa isang mundong walang pananampalataya. Sa isang mundong puno ng mga mikrobyo, ang Ebanghelyo ay isa pa ring sariwang hangin. -id
Listahan ng Labada
Kumusta,
Kung minsan, ang bulletin ng panalangin ay maaaring magmukhang isang mahabang listahan ng labada ng mga karamdaman, sakit at problema. Hindi kailanman napapagod ang Diyos sa pakikinig sa ating mga panalangin, gaano man kahaba ang listahan o gaano man kakaraniwan at kamakalupa ang mga ito. Naaalala ko ang isang ganoong panalanging iniakyat ni Ivete noong aming ministeryo sa Brooklyn, NY maraming taon na ang nakalipas. Mas mabigat pa ito kaysa sa isang bunton ng labada. Sinisikap ko pa ring isulat ang mga alaala bago sila maglaho, dahil baka makapagpalakas sila ng loob ng isang tao sa kaniyang paglalakbay. Manalangin! -id
labada
Ang God Particle
Ang God Particle
Hinahanap ng mga siyentipiko ang singularity, ang gatilyo, ang kislap, o ang tinatawag nilang "the God Particle." Sa palagay ko ay natagpuan ko na ito. Bagaman isa ito sa pinakapangunahin at pinakamahalagang sangkap ng buhay, hindi ito makikita sa anumang Periodic Table. Kailangan ito ng lahat. Gusto ito ng lahat. Hinahanap ito ng lahat. Iba-iba ang uri nito, depende sa kung gaano karami sa haluang metal ng mundong ito ang nakahalo sa makalangit na sangkap. Mas magaan ito kaysa sa pakpak ng anghel, mas matamis kaysa sa hininga ng sanggol, pero mas matibay kaysa sa titanium. Matatagpuan ito sa pinakamataas na uri ng buhay, pero dito sa lupa, mas mahalaga ito kaysa sa pulso. Mas dakila ito kaysa sa ginto. Pero gaya ng lahat ng mahalaga at mamahaling bagay, madalas itong ginagaya sa mga walang-kuwentang peke. Ang tunay ay isang kababalaghan. Kung mayroon ka nito, mayaman ka. Kung ibibigay mo ito, lalo kang yayaman. Ayon kay Solomon1, hindi natin ito mapapatay, hindi natin ito malulunod, at hindi natin ito mabibili. Sinabi ni Pablo na kung wala ito, wala akong anuman, walang anumang pakinabang sa akin, ako'y walang kabuluhan. Ito ay pag-ibig. -id
(higit pa)
Ang Diyos na Nakaposas
Ang Diyos na Nakaposas
"At siya'y kanilang ginapos...." Mat. 27:2
Umaawit kami ng isang himno sa pagsamba, "Ano kaya, mapalad na Diyos, ang nag-udyok sa Iyo na ibigay ang Iyong Anak?" Ang sagot ay nasa koro, "Ang Iyong walang-hanggang pag-ibig ang nag-udyok sa Iyo na ibigay sa amin ang Iyong Pinakamamahal." Maaari mong subukang igapos ang mga kamay ng Diyos, pero hindi mo maigagapos ang Kaniyang pag-ibig, ito ay walang hangganan. Si Jesucristo ay dumaraan, galing sa Kaniyang tahanan sa itaas. Kaya Niyang lagutin ang mga lubid na iyon, sapagkat walang makapagtatali sa Kaniyang pag-ibig para sa iyo. Maaaring igapos ng makasalanang tao ang Kaniyang mga kamay, pero walang makahahadlang sa mga plano ng Ama. Buong galak na ginawa ni Cristo ang kalooban ng Ama habang inaakyat Niya ang gulod ng burol ng Kalbaryo. Sapagkat Siya ay "nakatali" na pumalit sa iyong lugar, at mag-alok sa lahat ng kamangha-manghang biyaya. Kaya sana Niyang baliin ang mga pako at krus, at ihagis sa Impiyerno ang lahat ng makasalanan. Bagaman ang Kaniyang pag-ibig ay napakalaki, napakalalim at napakalawak, ang gumagapos sa makasalanan ay ang kaniyang kapalaluan. Sa Kasulatan ay may ganitong babala: Ang nasusulat na salita ng Diyos ay hindi nagagapos. Ipakita sa mesa ang bawat simpleng tanda, alalahaning "hindi maaaring sirain ang kasulatan." Kalagan ang mga kamay ni Cristo, sumampalataya, magsisi. Sapagkat upang mamatay para sa iyo, si Jesus ay isinugo. -id
Pasasalamat
Pasasalamat
"Sa lahat ng mga bagay ay magpasalamat kayo; sapagka't ito ang kalooban ng Dios kay Cristo Jesus tungkol sa inyo." 1 Tes. 5:18
Ang pasasalamat, gaya ng tanyag na Sisidlang Alabastro ng Nardo sa Biblia, ay pinakamabuti kapag ipinahahayag o "ibinubuhos." Pinasasalamatan ko ang Diyos dahil sa iyo. Pinasasalamatan ko ang Diyos sa lahat ng Kaniyang ibinigay at sa lahat ng Kaniyang binawi, sa Kaniyang salita, sa Kaniyang kalooban, sa Kaniyang tungkod, sa Kaniyang alalay. Sa bawat ikot ng gulong ng Magpapalayok, basta't nadarama ko ang Kaniyang kamay na dumidiin, humuhubog, gumagawa sa Kaniyang sariling paraan. Bagaman hindi lahat ay nauunawaan, alam kong pinagkakalakip Niya ang lahat ng bagay para sa ating ikabubuti. Sa bawat hagod ng brotsa ng kamay ng Pintor na nagdaragdag sa sari-saring kulay na tunika ng buhay. Sa bawat pirasong nahuhulog sa paanan ng Manlililok at sa bawat hampas ng martilyong mahusay na binalak, na nag-aalis ng higit pang di-kailangang bahagi mula sa tipak na ito ng batong marmol, inilalabas ang pinakamabuti sa atin, pinatutunayang tayo ay Kaniya. Sa lahat ng bagong kaibigang nakilala ko sa daan. Sa matatapat na dating kaibigan, sa kanilang tulong at mga panalangin, ako'y nagpapasalamat. Sa lahat ng kabaitan, mga pagsikat ng araw, at mga paglubog ng araw, mga aninong nalikha, at mga labanang napagtagumpayan, at pagkaligtas sa ilang matitinding bagyo na ngayon ay lumipas na. At maging sa mga libis na nasa harap natin, at sa malakas na kamay ng Diyos na mahigpit kong hinahawakan. Pinasasalamatan ko ang Diyos sa mga pagsubok, gayundin sa mga ngiti, at sa liwanag na pumapatnubay. Sa mga tulay na itinayo at mga tulay na sinunog, sa biyayang sapat, sa mga aral na natutunan. Sa pagtaas ng tubig, at sa mga barkong naglayag, sa tali na nagbubuklod, sa Salita ng Diyos na hindi kailanman nabigo. -id
Ang Web Site ay isa lamang lalagyan ng mga ideya, mga binhing mais, na sinadyang maging mapagkukunan upang pumukaw ng isang kaisipan, magbigay-inspirasyon sa isang gawa ng paglilingkod, o palakasin ang loob ng isang tao na huwag sumuko, kundi tumingala.
Hindi Kailanman Nag-iisa
Hindi Kailanman Nag-iisa
isang Pangako
Hindi mabuti, sabi ng Diyos, "na ang lalake ay magisa." Oo, ang "mag-isa" ang pinakamalungkot na salitang maririnig ng isang makasalanan sa huling paghuhukom. Ayaw ng Diyos na tayo ay mag-isa. Sa katunayan, ang plano at pangako upang iligtas tayo sa pagiging mag-isa kasama ng ating kasalanan at ng ating sarili (magpakailanman) ay ang pagdating ni Emmanuel: "Ang Dios ay sumasa atin." Nais ng Diyos na tayo ay makasama Niya, at ang Kaniyang BIYAYA ang nagpapangyari na Siya ay makasama natin. Ang malungkot na katotohanan ay, "Siya'y naparito sa kaniyang sariling bayan, at siya'y hindi tinanggap ng kaniyang mga kababayan." Habang kumakatok sa pinto ng iglesia sa Laodicea, sinabi Niya, "Narito, ako'y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ay papasukin ko siya, at hahapunan ko siya, at siya'y ako." Ang makasama ang Diyos ang lahat-lahat. Ang mawala Siya ay mas masahol pa kaysa sa "wala." Ito ang inilalarawan sa Genesis, bago sinimulan ng Diyos ang tinatawag nating paglikha; ang maging walang anyo, walang laman, at nasa dilim. Higit pa ang nais ng Diyos para sa atin. Sinasabi ng Biblia, "sa Dios ay walang bagay na hindi mangyayari." Tanging isang bulag na hangal ang tatanggi at aayaw sa isang buhay kung saan "walang bagay na hindi mangyayari." Ang presensiya ng Diyos at ang pagnanais na maging "kasama ng Diyos" ang nagpapangyari na ang ating kaligtasan ay maging "pasimula ng mga tanda" (Juan 2:11). Kasama ba kita? Ang pananampalataya ay ang pagnanais na makasama Siya. Ang makasama ang isang tao ay ang maunawaan siya, sumang-ayon at sumunod (Jer. 9:23, Amos 3:3, Mat. 16:24).
Si Emmanuel ay dumating upang maging "kasama natin," pero posible lamang iyon kung tayo ay susunod. Sinabi ni Jesus, "Ako'y naparito upang sila'y magkaroon ng buhay, at magkaroon nito ng lalong sagana." Ang ibig sabihin niyan ay buhay na walang hanggan sa "kabilang buhay," at isang umaapaw at masaganang buhay para sa "dito at ngayon." Ang kasaganaan ay nangangahulugang sapat para sa iyo, at may labis pa upang ibahagi sa iba. Hindi laging suot ni Jose ang kaniyang tunikang sari-sari ang kulay. Siya ay inihagis sa isang hukay sa lupa at pagkatapos ay "nalagay sa mga bakal" (Awit 105:18) at ipinagbili bilang alipin. Na para bang hindi pa iyon sapat, siya ay maling pinaratangan ng isang krimeng hindi niya ginawa at itinapon sa bilangguan. Pero ayos lamang iyon, dahil "ang Dios ay sumasa kaniya" (sa buong panahon). Si Jesus ay ipinako sa krus sa pagitan ng dalawang magnanakaw at pinalibutan ng mga asong-gubat, mga ligaw na aso, at mga toro ng Basan. Ang karamihan ay nakatunganga, nag-iingay, at nangungutya. Naghiyawan sa tuwa ang Kaniyang mga kaaway, pero hindi iyon ang nagpakilabot sa nangyari roon. Iyon ay nang kinailangang ibuhos ng Diyos Ama ang Kaniyang paghatol sa Kasalanan, sa paghahandog ng Kaniyang Anak. Inilarawan ng ating Tagapagligtas ang "pag-iisa" ng Impiyerno sa mga salitang, "Dios ko, Dios ko, bakit mo ako pinabayaan?"
Kapag ikaw ay "pinabayaan" na ng Diyos, ikaw ay "mag-isa" magpakailanman. Namatay si Jesus nang "mag-isa" sa ating lugar, upang hindi na tayo kailanman mapunta sa walang-hanggang pagkakulong nang mag-isa sa isang madilim at malungkot na selda ng bilangguang tayo mismo ang gumawa. Sa kabilang banda, wala nang hihigit pa sa kagandahan ng pangako ni Cristo sa mananampalataya, "Hindi kita iiwan, ni pababayaan ka man." -id
Hindi Napapanahon
Hindi Napapanahon
Sa kaniyang aklat na "Prophetic Untimeliness," sinipi ni OS Guiness si C.S. Lewis tungkol sa Resistance Thinking: ito ay "isang paraan ng pag-iisip na nagtitimbang sa paghahangad na maging angkop sa panahon sa isang banda, at sa matibay na kamalayan sa mga bahagi ng mensaheng Kristiyano na hindi umaayon sa anumang panahon sa kabilang banda." Pagkatapos ay naglahad si Guiness ng isang argumento laban sa isang Iglesia na labis na nakatuon sa sarili sa paghahangad na maging angkop sa panahon kaya't nawalan na ito ng kabuluhan.
"Talaga bang makatatakas tayo sa kakitiran ng ating makabagong pananaw sa panahon at muling igiit ang kahalagahan ng pagiging tao at ng katapatang Kristiyano sa harap ng mundo ngayon? Dito mismo nakatutulong sa atin ang kasalukuyang kawalan natin ng kabuluhan at ang pagiging nasa gilid natin bilang mga Kristiyano. Wala tayong pakinabang na pinoprotektahan sa kasalukuyang kalagayan, kaya malaya tayong mag-isip at kumilos nang walang hadlang. At dahil ang pananampalataya ay nagbibigay sa atin ng isang Archimedean na tuntungan sa labas ng kasaysayan at lipunan, mapalalakas pa tayo sa halip na mapahina ng ating pagiging nasa gilid ng mga sentro ng kapangyarihan ng makabagong mundo."
Sinipi rin niya si Toynbee, na mas mahusay na naglalarawan sa isang salinlahing nakadikit ang ilong sa mobile device na may internet na nagbabalita sa atin bawat minuto tungkol sa lahat ng taong kilala natin at hindi kilala. Sabi niya, "Ang taong nagsisikap na unawain ang kasalukuyan ay parang lalaking nakadiin ang ilong sa salamin habang sinisikap na makita ang buo niyang katawan." Ang ibig sabihin, ang labis na pagkahumaling sa kasalukuyan at ang hindi pagiging tapat sa buong misyon at mensaheng Kristiyano (pati ang panawagan nito sa pagtanggi sa sarili at sa paghihirap) ang nagpawala sa ating kabuluhan habang todo-sikap tayong maging angkop sa panahon. Gayunman, inirerekomenda ko ang "Prophetic Untimeliness ni OS Guinness na binabasa ko ngayon sa ikalawang pagkakataon.
-id
Mga Spreadsheet
Hindi tayo kailanman hihigit sa ating buhay-panalangin.
Id-votional: "Mga Spreadsheet" (Isa.37:14)
Mapagbantay (Ipanalangin ang mga Batang Nasa Pampublikong Paaralan)
IPANALANGIN ang mga Batang kailangang pumasok sa Pampublikong Paaralan. Ipanalangin na ibigay nila ang kanilang puso kay Jesus at naisin nilang bigyang-lugod at sundin Siya. at nawa tayo at sila ay maging maingat, tapat at kapaki-pakinabang. Ipanalangin na sila ay maging mapagbantay. -id
Ako Naman
Pagbati!
May mga nagsasalita tungkol sa "Magagandang Araw Noong Una." Para sa iba, kasama sa "Happy Days" si Fonz. Ngayon ay may mga trade war tayo sa China, mga Digmaan laban sa Terorismo. Mga digmaan ng kultura, at nagpapatuloy pa. Maaari itong maging dahilan para maging mareklamo ang ilan, at ayokong magmukhang awtor ng "Lemon-tations."
Nagsalita si Jeremias tungkol sa Magagandang Araw Noong Una sa tinatawag nating kaniyang Mga Panaghoy
Narito ang ilang i-thought na debosyonal na pinamagatang Ako Naman
Pagpalain ka!
-id
i thought (Mga Kristiyanong Influencer)
Pagbati!
Tinalakay ng isang artikulo kamakailan sa Fox Nation ang mga Kristiyanong "Influencer" na tumatalikod sa kanilang pananampalataya. Kaya napaisip ako. Isang i-thought
Pagpalain ka!
-id
Walang Laban sa Akin
Dahil sa Kalbaryo, wala nang laban si Satanas sa atin; pero araw-araw ay naghahanap siya ng anuman sa loob natin. Mag-ingat ka! -id
Walang Laban sa Akin
Patungong New York City (karugtong ng Patotoo)
Karugtong ng Patotoo
Maranatha,
Sinisikap ko pa ring isulat ang aming kuwento kung ano ang nangyari pagkaalis namin sa BJU (pagkatapos ng ikatlong bahagi, mula kay Bob Dylan hanggang kay Bob Jones) at kung paano kami nagtungo sa New York City para maglingkod.
Pagpalain ka sa lahat habang tapat mong sinisikap na ipagpatuloy ang sarili mong kuwento at hinahanap na gawin ang kalooban ng Diyos. -id
Balik-Eskuwela
Pumasok si Nicodemo sa Panggabing Paaralan. Balik-Eskuwela
Exodo
Kumusta,
May ilang nagsabing nasiyahan sila sa mga debosyonal na kaisipan tungkol sa Aklat ng Mga Gawa (28 araw) kaya naglakip ako ng link sa 40 (araw o gabi) na debosyonal na kaisipan mula sa Aklat ng Exodo na baka magbigay ng mapagbubulay-bulayan o ng panimulang tulak para sa paglilingkod sa salita.
Ang una ay pinamagatang Pyramid Schemes
Makikita ang mga ito sa anyong PDF sa link sa itaas o sa ibaba.
Salamat sa patuloy na pananalangin para sa amin. Pagpalain ka! id
4 na Salinlahi
Kumusta,
Mukhang nahihirapan ang Democratic na Speaker of the House na unawain ang isang bagong salinlahi at uri ng mga babaeng miyembro ng Kongreso. Para bang hindi sila nagsasalita ng iisang wika. Hindi rin gaanong mas mabuti ang iglesia. Laging isang salinlahi na lamang ang layo ng iglesia sa pagkalipol. "Hindi namin ikukubli sa kanilang mga anak, na isasaysay sa lahing susunod ang mga pagpupuri sa Panginoon, at ang kaniyang kalakasan, at ang kaniyang kagilagilalas na mga gawa na kaniyang ginawa." Awit 78:4
Narito ang ilang binhing maihahasik at ilang i-thought tungkol sa 4 na Salinlahi. Pagpalain ka! -id
Route 66
Narito ang isang Daan na hindi makikita sa Google Maps, isang lihim na Lansangan. Pagpalain ang iyong linggo. -id
Route 66
Nagmamartsa Patungong Sion
Narito ang ilang kaisipan tungkol sa Awit 68.
Pagpalain ka! -id
Nagmamartsa Patungong Sion
Ang Aking mga Problema
Ang nakaraang ilang buwan ay puno ng mga pagsubok para sa amin (o ang tinatawag ng iba na mga problema) kaya napaisip ako.
Baka may pinagdaraanan ka rin ngayon. Kung mayroon, sumaiyo nawa ang Diyos sa gitna ng mga iyon. -id
Ang Aking mga Problema
Maligayang Araw ng mga Ama
Maligayang Araw ng mga Ama
Dakila
Pagpalain ka!
Nais ng Diyos na magkaroon ka ng buhay na walang kulang sa pagiging "dakila."
-id
Apat na Pag-ibig
Pagpalain ka!
Narito ang isa pang pagtingin sa pag-ibig (Efe.3:18). At naku, kailangang-kailangan itong makilala ng mundo. -id
Apat na Pag-ibig
Memorial Day 2019
kilalang-kilala sa kasamaan (Lungsod ng Kasalanan)
Pagpalain ka!
Maraming taon na ang nakaraan, bilang isang batang sundalo, ako at ang isang kaibigan ko sa Army ay nagpunta sa Las Vegas at pumasok sa Golden Nugget. Kahit ako na batang lumaki sa Coney Island, nasilaw ako sa mga Neon na Ilaw. Kinaumagahan, kahit para sa isang makasalanang hindi pa naliligtas, nawala na ang "gayuma." Sinungaling si Satanas. Hanggang ngayon ay sinisilaw pa rin ni Satanas ang mga hangal na kaluluwa at nililinlang sila. Nasa ibaba ang ilang i-thought tungkol sa mga Kasalanan ng Lungsod ng Kasalanan. Maranatha! -id
kilalang-kilala sa kasamaan
Panimulang Tulak
Pagpalain ka,
Narito ang isang maliit na jumper cable kung sakaling may makasalubong kang taong nangangailangan ng panimulang tulak.
pagpalain ka! Siyempre, ang Mensahe ng Biblia ay: Tumingala, Tumingin sa Paligid, Tumingin sa Loob, at (Higit sa Lahat) Tumingin sa Kaniya -id
Panimulang Tulak
Pag-ibig ng Ina
Kumusta,
Nagpapasalamat sa Diyos para sa mga inang ibinigay sa atin,
Maligayang Araw ng mga Ina -id
Pag-ibig ng Ina
Ang Pinakadakilang Pag-ibig
Nagising ako nang alas-3 ng madaling-araw kanina at i-naisip ko ang Pinakadakilang Pag-ibig
Ang Pinakadakilang Pag-ibig
Mula kay Bob Dylan Hanggang kay Bob Jones
Kumusta, Kapatid,
Sana ay mabuti ang lahat. Muli, ang mga kuwento ng aking paglalakbay ay hindi para siraan ang sinuman o magtayo ng Ebenezer para sa sinuman. Ito lang ang mga natutunan ko at natututunan pa habang daan. Medyo mahaba ang isang ito, pero talagang kakaiba ang biyaheng iyon. -id
Mula kay Bob Dylan Hanggang kay Bob Jones
Itatayo ko ang aking iglesia
Kumusta,
Nabalitaan kong napakalaking halaga ang gagastusin sa muling pagtatayo ng Notre Dame. Higit pa sa nakikita ng mata ang pagtatayo ng mga iglesia. Ang mga sangkap nito ay hindi mabibili sa anumang tindahan ng materyales, bodega ng hukbo o tibagan ng bato. Sinabi ni Jesus, "Itatayo ko ang aking Iglesia." Ang paghahanap ng ganoon sa lupa ay mas mahirap at mas madali kaysa inaakala ng karamihan. Kaya i-naisip ko
-id
Lubos na Kapayapaan
Shalom, Sumaiyo nawa ang kapayapaan.
Mga digmaan at alingawngaw ng mga digmaan. Ang asembleya ng Bagong Tipan ang dapat na pinakamakapangyarihan at pinakamapayapang lugar sa lupa. Minsang sinabi ng isang matandang mangangaral, "Ang kapayapaan ay ang pagkakatimbang ng isang libong puwersa sa gitna ng lahat ng bagay, ang puso ng tao."
-id
isa pang i-thought
Wat Ju Doin Here?
Wat Ju Doin Here?
Noon ay mga unang buwan ng ministeryo sa Brooklyn noong 1977. Gutom ako. Halos naabot ko na ang pintuan ng Burger King nang humarang sa akin ang isang itim na lalaking nakauniporme ng security guard at nagsabi. "Pasensiya na, sarado ang restawran. May kinukunan silang Commercial." Ang malas naman ng tiyempo, naisip ko, "abala iyan," habang pabalik ako sa kotse ko. Naku, sa pagkainis ko ay may nakalimutan ako. Napakalakas ng boses ng laman kaya hindi ko marinig ang Espiritu. Bigla akong pumihit. "Uy, Mawalang-galang na," sabi ko habang naglalakad pabalik sa kaniya. "Pakibasa naman ito kapag may oras ka. Tungkol ito kay Jesu-Cristo at kung paano mo Siya makikilala nang personal." Inabutan ko siya ng isang tract. Sabi ko, "nasa likod ang numero ng telepono ko kung may tanong ka." Makalipas ang ilang buwan, tumunog ang telepono bandang alas-2:30 ng madaling-araw. May namatay ba? Muntik na. "Malamang hindi mo na ako naaalala, pero binigyan mo ako ng papel na babasahin sa labas ng Burger King noong sarado sila." "Oo, naaalala ko." Unti-unting luminaw ang isip ko. Pagkatapos ay ikinuwento niya ang nangyari. Nag-aaway sila ng asawa niya. Gusto ng babae na laging lumabas at mag-"party" sa mga dance club at bar. Ayaw niyang umalis ito. (Paiikliin ko ang kuwento). Lumabas ang babae nang gabing iyon at binantaan niyang papatayin ito. Hinintay niya ito na may hawak na malaking kutsilyo, pero nakatulog siyang hawak ito. Nang sa wakas ay umuwi ang babae, nakita nito ang kutsilyo, sumigaw at tumakbo palabas. Sinubukan niyang pigilan ito pero salamat sa Diyos at nakatakas ito. Punong-puno siya ng pagsisisi sa ginawa niya. Matutulungan ko ba siya? Nang matiyak kong wala sa panganib ang babae dahil "hindi na ito babalik," napagkasunduan naming magkikita kami nang alas-8 ng umaga. Nasa akin ang address, pero hindi pa ako nakapunta sa Brownsville kailanman. Habang naglalakad ako sa kalye, may narinig akong sumigaw, "Hey, Whitey, Wat ju doin here?" Hindi ko kailanman inisip noon na puti ako o "Whitey," pero biglang naging halata na walang katulad ko sa ilang bloke at ilang bloke pa. Nagpatuloy ako sa paglalakad. Natagpuan ko ang Apartment Building at pinindot ang doorbell ni Joel. Ikinuwento niyang muli sa akin ang buong malungkot na kuwento at nakinig lang ako. Ipinaliwanag ko sa kaniya na ang problema niya ay sa totoo lang problema ng bawat lalaki at babae. Problema ito ng kasalanan. Sabi ko, "Ang mabuting balita ay may lunas ang Diyos sa problema mo." Nakinig siya. Isa-isa kong ipinaliwanag ang Plano ng Kaligtasan habang nakabukas ang aking Biblia. Wasak ang kaniyang puso. Pareho kaming lumuhod sa tabi ng kaniyang coffee table sa magulong sala at hiniling niya sa Diyos na patawarin siya at kay Jesu-Cristo na pumasok sa kaniyang puso at iligtas siya. Nagbago ang buo niyang anyo at diwa. Makalipas ang ilang araw, kinontak siya ng kaniyang asawa at sinabi niya rito ang nangyari sa kaniya, at naibahagi ko rin ang Ebanghelyo sa babae at nagtiwala rin ito kay Cristo.
Makalipas ang ilang buwan, lumipat sila. Sa palagay ko ay bumalik sila sa Jamaica, at mga limang taon pagkatapos ay nasa Amerika na silang muli nang tawagan niya ako. Gusto lang niyang malaman ko na pareho pa rin silang sumusunod kay Cristo at "kumakanta sa koro." Paano kung hindi ko ibinigay sa kaniya ang tract na iyon? Paano kung ayaw kong pumunta sa Brownsville para kausapin ang isang estrangherong may kutsilyo? Paano kung ang sikmura ko lang ang pinakinggan ko sa halip na ang daing ng mga naliligaw? Diyos lamang ang nakaaalam. "Wat ju doin?" Dapat ay huminto si Whitey, tumawid sa kalye, nag-abot ng isa pang tract at nagsabing, "Ikaw ang hinahanap ko." Nag-iwan si Jesus sa ating lahat ng isang mahalagang misyon. Naku! Siyanga pala, "Wat ju doin?" -id
May nagsabing dapat kong isulat ang ilan sa mga kuwento ng aming ministeryo. Bago kumupas ang aking alaala, naisip kong gawin ito. Ito ang ikaapat na maikling kuwento (Ang una ay tungkol sa unang 60 minuto ko sa BJU). Paumanhin kung ayaw mo o wala kang panahon sa mga bagay na hindi mo hiningi. Huwag ka na lang sumagot, at tiyak na mauunawaan ko at hindi ko ito dadamdamin. Pagpalain ka ng Panginoon. -id
Mga Bean
Isang Pinto, isang Kidney, at isang Lima Bean ang pumasok sa isang bar..
(isang salad bar) at nagsimula silang magtalo tungkol sa
kahigitan ng mga bean, pribilehiyo at pagtatangi na
nagiging tunay nang problema. Puno ang lugar ng
mga legume. Naroon ang lahat, Mexican Jumping Beans,
Green Beans, Navy, Brown, Black, at Butter Beans. Ang
bartender ay nagtanong, "Ano ang sa inyo?" Ang Lima
Bean ay nagsalita, "May Pot (kaldero) ba kayo?"
Na isang nakamamatay na pagkakamali dahil nabigyan nito ang
Bartender ng isang ideya. Bumalik siya na may Malaking Kaldero.
Hindi nagtagal, nasa mainit na tubig na sila.
Mukhang ang Bartender ay isang "human bean."
Ang mga "human bean" ay maaaring maging kasinghangal ng mga legume na nagtatalo tungkol sa kahigitan ng bean. Kahangalan ito, pero hindi hihigit sa kahangalan ng pakikinig sa mga tao, mga tao, maging mga Kristiyano, na nagtatalo kung sino o alin ang "Pinakadakilang" alagad, denominasyon, o mangangaral, atbp. Totoo pa rin, ang tao ay tumitingin sa panlabas na anyo. Sinasabi ng Biblia, "Sapagka't hindi kami nangangahas na makibilang o makiparis sa ilan sa nangagmamapuri sa kanilang sarili: datapuwa't sila, sa pagsukat sa kanilang sarili sa kanilang sarili rin, at paghahambing sa kanilang sarili sa kanilang sarili rin, ay hindi nangatatalastas."(2Cor 10:12). Hindi lang ang mga legume, ang buong mundo ay papunta na sa kaldero. Gayunman, may pag-asa. Sinasabi rin ng Biblia, "Ang Dios ay sumasalangsang sa mga palalo, nguni't nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba." Walang sinumang dapat mag-isip ng higit sa nararapat tungkol sa kaniyang sarili. Kung iniisip nating tayo ay "magaling," hindi magtatagal at tayo ay magiging isa na lamang "has bean" (laos). -id
Ang Kasalanan ng mga Kasalanan
Ang Kasalanan ng mga Kasalanan
Batay sa ina ng lahat ng kasalanan, ito ang kasalanan ng mga kasalanan na hindi lamang magdadala sa iyo sa maling paninindigan, kundi pananatilihin ka pa roon. Ang kasalanang ito ang Inang Barko na pinagmumulan ng kalokohan ng isang libong masasamang espiritu. Ito ang unang nakatala bilang kasalanan ni Satanas, at sa sakdal ng grand jury na makikita sa Aklat ng Mga Kawikaan, ito ang nakapaskil bilang pinakakinasusuklaman ng Diyos. Ito ang natatagpuan sa Black Box sa gitna ng mga guho ng bawat buhay na dating nagniningning na bumagsak mula sa langit. Ito ay ang Kapalaluan. Lumilitaw ito sa isang libong iba't ibang anyo, at nagsusuot ng napakaraming pagbabalatkayo. Ito ang ugat ng lahat ng kaguluhan, patayan at alitang sumisira sa mundo ngayon. Ang kapalaluan kung minsan ay kumikilos nang may kayabangan at pagmamataas, hindi alintana kung gaano katawa-tawa sa iba ang naka-post na "selfie" ng sarili nito. Para itong paglalagay ng whipped cream sa sibuyas. Ang kapalaluan ay nagmamalaking lumalakad na parang Tandang sa bakuran habang pinapalobo ang kaniyang mga balahibo at tumitilaok nang buong lakas. Ang kapalaluan ay kasimpraning din ng isang Hari sa Lumang Tipan, at madaling mapukaw o magalit. Mabilis nitong ipagtanggol ang mataas nitong puwesto sa dapuan ng sarili nitong guni-guni. Ang kapalaluan ay madaling masaktan at tatahol na parang banshee sa mga anino sa gabi. Itinatayo ng kapalaluan ang bahay nito sa buhangin at madaling mayanig ng pinakamaliit na pagkakasala. Ang Pride ng Leon ay kailangang laging ingatan at laging nakabantay laban sa mga nagbabantang manliligaw ayon sa walang pananampalatayang mga batas ng Kalikasan, at walang alam sa tapat na mga batas ng Higit sa Kalikasan. Ang kapalaluan ay isang pinalobong pagtingin sa sarili. Natagpuan ito sa mga guho ng Sodoma bilang sanhi ng pagkawasak nito: Kapalaluan, kasaganaan ng tinapay, at kasaganaan ng katamaran ang humantong sa kahalayan at pagkabulok. Walang natutunan mula sa Sodoma, nagpaparada ang Gay Pride tuwing may nagpo-post sa Facebook ng mga larawan ng pinakaipinagmamalaki nila: Luho at Paglilibang. Makikita ang kapalaluan sa Isaias nang bumulusok mula sa Kalangitan ang Anghel ng Liwanag at naging Panginoon ng Kadiliman matapos ang isang mapanghimagsik na pagmamayabang. Kumakain ang kapalaluan ng papuri at palakpak gaya ng apoy na kumakain ng oxygen at mahilig mangolekta ng mga "like" at mga follower. Alam ni Juan na hindi siya ang Salita, kundi isang tinig sa ilang. At nang marinig ng dalawa si Juan na nangangaral, sila ay "sumunod kay Jesus." Pinaniwalaan ni Saul ang sarili niyang mga balita at nagpakabusog sa pambobola ng mga tao hanggang isang araw ay narinig niya ang mga dalagang umaawit sa mga lansangan, "Pumatay si Saul ng kaniyang libolibo, at ni David ng kaniyang laksalaksa." Ang huling linyang iyon ay parang nag-aapoy na pana na tumama sa gitna ng kaniyang palalong puso at nagpapula sa kaniya sa galit at nagpaberde sa inggit. Kinapootan niya si David mula sa araw na iyon. Ang Diyos ay sumasalangsang sa mga palalo at nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba. Kung wala ang hininga at Biyaya ng Diyos, tayo ay alabok lamang ng lupa sa silangan ng Eden -id
Rasismo
Kumusta,
Iniisip ko ang Rasismo nitong mga nakaraang araw dahil tinatawag na ng lahat ang lahat na racist ngayon at gusto ng lahat na maging politically correct. Hindi ako kailanman naging politically correct, kahit sa Iglesia. Lagi kong sinasabi sa mga tao, "Huwag ninyong sundan ang mga taong nagsasabing sumusunod sila kay Jesus. Sundan ninyo si Jesus." Ikinukuwento ko sa isang tao ang aking kuwento noong isang panahon, kung paano ako naligtas, kung paano ako tinawag sa full-time na ministeryo, atbp. at sinabi nila, "Dapat mong isulat iyan"- kaya sinimulan ko nang isulat ang ilan dito. Sundan si Jesus. -id
Rasismo
Para sa Kabutihan (Santiago 1:17)
Para sa Kabutihan (Santiago 1:17)
Bakit ginawa ng Diyos ang tubig? Ang tubig ay ginawa Niya para sa kabutihan. Bakit Niya ginawa ang mga halaman, at mga punongkahoy, para punuin ang parang, ang kapatagan at ang gubat? Bakit Niya ginawa ang liwanag at mga mata, ang araw, ang buwan, ang malinaw na bughaw na langit? Si Eva para kay Adan at ang sorpresa ng pag-ibig? Pagbulay-bulayan ito, subukang hulaan, o mas mabuti pa, basahin ang salita ng Diyos kung nais mong maging marunong. Lumikha ang Diyos hindi lamang dahil kaya Niya, kundi ginawa Niya ang lahat ng bagay sapagkat Siya ay mabuti. Bawat tangkay ng damo, bawat dahon at halaman - nilikha ayon sa Kaniyang plano at sinalitang salita. Ginawa ito para sa kabutihan, at para sa ikabubuti ng tao. At ang lahat ng inilagay Niya sa kamay ng tao, upang ingatan, upang alagaan, o mawala, malayang kalooban upang manindigan, upang pumatay, magtanim o pumili. Maging ang mga bagay na hindi malinaw, ginawa rin ng Diyos para sa kabutihan; at lahat ng bagay ay nagkakalakip na gumagawa para sa isang banal at higit na dakilang kabutihan. At nang ang Salita ng Diyos mismo ay bumaba sa kinaroroonan natin, Siya ay noon at ngayon ang Pinakadakilang Kabutihan, at ang pinakamabuting maibibigay ng Diyos. -id
Pasko ng Isang Bata
Pasko ng Isang Bata
Maligayang Pasko!
Nang ako'y bata pa, ay nagsasalita akong gaya ng bata, nagdaramdam akong gaya ng bata, nagiisip akong gaya ng bata: ngayong maganap ang aking pagkatao, ay iniwan ko na ang mga bagay na ukol sa bata.
Lumaki tayong nakikinig sa mga kuwento tungkol kay Santa Claus at sa Easter Bunny at sa mailap na Tooth Fairy na nag-iiwan ng makintab na bagong quarter kapalit ng lumang ngipin sa ilalim ng ating unan. Medyo nadismaya tayo nang malaman natin ang totoo, at marahil ay medyo nahiya sa ating pagiging madaling mapaniwala. Para bang "kasabwat" ang lahat, maliban sa atin. Parang isang initiation o seremonya ng paglaki. Sabi nila, isa itong hindi nakapipinsalang pagkukunwari, ang maliit na kasiyahang ito sa ating paniniwala. Mula sa araw na iyon, medyo mas "matanda" na tayo. Naging medyo mas mapang-uyam, mapaghinala at maingat tayo kapag mukhang may nagtatangkang manlinlang sa atin. Lokohin mo ako minsan, kahihiyan mo. Lokohin mo ako nang dalawang beses, kahihiyan ko. Para bang inaakay tayo ng lahat. Sa mundong ito, laging may taong may dalang maleta na kabababa lang ng tren sa isang River City, may mga taong susubukang ibenta sa iyo ang Brooklyn Bridge, o lokohin ka o dayain ka para makuha ang iyong karapatan sa pagkapanganay. Sa kabilang banda, puno ang mundong ito ng mga Ebenezer Scrooge, mga Grinch, mga taong namumuhi sa kapwa na hinayaang ang kanilang mga kabiguan ang magdikta, magtakda, at sumira sa kanilang kagalakan. Ayokong sirain ang kasiyahan ng sinuman, pero sinabi ni Pablo, "nang ako'y bata pa, nagiisip akong gaya ng bata, ngayong maganap ang aking pagkatao (lumaki), ay iniwan ko na ang mga bagay na ukol sa bata."
Iniwan ko ang mga kuwentong engkanto, at ang lahat ng kuwento tungkol kay Father Christmas, mga Kuneho tuwing Easter, mga Kolektor ng Ngipin, at mga Tagak na nagdadala ng mga sanggol na kapatid na lalaki, nang gusto ko nang maging mas matanda. Ang mga taong nagkuwento sa akin ng mga gawa-gawang iyon ay sila ring nagkuwento sa akin tungkol kay Jesus. Kaya, pagkatapos ng klase sa Confirmation (kung saan ibinigay sa amin ang mga tanong na lalabas sa test- na para bang hindi iyon pandaraya) natapos ko ang isa pang "seremonya ng paglaki."
Tiyak na hindi ko tinanggihan si Jesus, kundi itinabi ko lamang Siya kasama ng lahat ng iba pang bagay na pambata; ang mga alaala ng pagkabata ay inilagay sa isang emosyonal at pangkaisipang kahon ng laruan ng aking imahinasyon. Si Saint Nick, at si Rudolf, kasama ng mga alaala ng Howdy Doody na marionette na natanggap ko noong ikaapat kong Pasko, at ang Prince Albert Sword na natanggap ko noong ikalima. Sa isip ko, si Jesus ay para sa maliliit na bata, oo, sa lahat ng maliliit na bata sa mundo. Walang lugar para sa Kaniya sa aking Bahay-panuluyan, habang lumalaki ako sa "inner city" ng Brooklyn, New York noong dekada 1950 kung saan nasa kabilang kalye lang ang Sharks at ang Jets. Pagdating sa pananampalataya, pagsapit ng labing-apat na taon, ako na ang alibughang anak.
Labis akong natutuwa na habang nakalimutan ko Siya, hindi Niya kailanman ako nakalimutan. Binantayan Niya ako sa malayong lupain, mula sa mga gubat ng semento, hanggang sa mga gubat ng silid-aralan, at sa mga gubat ng Vietnam. Hinintay Niya akong matauhan at bumalik sa katinuan. Ipinakita Niya sa akin na Siya ay higit na totoo, higit na kahanga-hanga, higit na makapangyarihan kaysa anumang guni-guning pantasya ng tao. Nagpadala Siya ng mga pantas na lalaki (at babae), mga Mago at si Mikas mismo na matiyagang nagturo sa akin pabalik sa katotohanan. Nang ako ay ipanganak na muli, ako ay naging Anak ng Diyos. Ngayon, muli akong nag-isip na gaya ng bata, pero sa ibang paraan kaysa dati. Mas may kahulugan na sa akin ngayon ang mga regalo sa Pasko, pero higit na mahalaga ang Kaniyang Presensiya sa Pasko: si Emmanuel "Diyos na kasama natin," at kasama ng Kapayapaan at Kagalakang dulot ng pagkakilala sa Tagapagligtas, napakagandang malaman na sa Kaniya ay walang Imposible.
Maligayang Pasko. -id
Mensahe ng Christmiss (2018)
2018
Natatakot akong may maiinis na pusa sa akin (ngiyaw).
Si Father Christmas, si Frosty the Snowman at si Rudolph the Red Nose Reindeer ay may kinalaman sa kapanganakan ni Cristo gaya ng kinalaman ng Gintong Guya sa paglabas ng Israel mula sa Egipto. Mapapahiya nang husto si Moises kung makikita niya ang lahat ng kamalian at kalabisan at idolatriyang nakabalot sa mga laso sa pistang ito. Pero hindi ako sigurado kung mahalaga sa akin kung ano ang sasabihin ni Moises, sapagkat nakasumpong ako ng mas mabuting daan. Mas inaalala ko kung ano ang iniisip ng ating Panginoon tungkol sa lahat ng ito. Tiyak na mamamangha ang mga Mago sa makikinang na ilaw sa bintana ng mga tindahan, sa kaguluhan ng Black Friday (na siyang simula ng Panahon ng Pasko), at sa isang Haring Daga na nagsasayaw kasama ng mga ballerina sa tinatawag na Nutcracker Suite. Subukan mong ipaliwanag sa mga Pantas na Lalaki kung ano ang kinalaman ng alinman dito sa pagdating ni Cristo. Napakahirap makahanap ng sinuman sa isang makabagong Korte ng Hari o sa Food Court ng isang Mall na makasasagot sa tanong na itinanong noong unang panahon, "Saan naroon Siya...?" Kailangang umakyat ni Zaqueo sa mas mataas na puno ngayon para makita si Jesus saanman sa pulutong ng Pasko na binubuo ng mga cartoon character, nagsasayaw na sugar plum, mga Rockette na matataas sumipa, ang Polar Express at ang lahat ng kalabisan ng Pasko. Minsang sinabi ni Jesus "sinusunod ninyo ang mga sali't saling sabi ng mga tao sa halip na ang ninanais ng Diyos" (sa diwa), at naku, ang dami nating tradisyon pagdating sa Pasko. Mula sa paghila papasok ng Yule Log, sa Pagdedekorasyon ng mga Bulwagan, hanggang sa pag-iwan ng isang platong cookies malapit sa pine tree (may kasamang carrots) para pakainin ang imahinasyon ng mga mapagtiwalang batang lalaki at babae ng mga tradisyong gawa ng tao at pagkatapos ay asahan silang magtiwala sa Katotohanan. Mas marami tayong tradisyon kaysa sa mga Fariseo at mga Filisteo nang magkasama. Kaisa ako ng mga Griego pagdating sa Pasko, "Ginoo, ibig sana naming makita si Jesus." Hindi natin alam kung kailan eksaktong ipinanganak si Cristo (marahil dahil hindi itinuring ng Diyos na sapat na mahalaga para sabihin sa atin), gayunman may dalawang (hindi, tatlong) araw na pinakamahalaga sa akin: ang araw na namatay si Jesus sa krus para sa aking mga kasalanan, ang araw na Siya ay muling nabuhay, at ang araw na Siya ay ipinanganak sa aking puso sa pamamagitan ng pananampalataya, nang anyayahan ko Siyang pumasok. Mukhang mas siksikan ngayon ang Bahay-panuluyan kaysa dati. Isang Mega Church dito ang nagpasalubong kina Elsa at Olaf sa mga bisita sa pintuan sa kanilang kamakailang Christmas Extravaganza. Baka ako lang ito, pero pagdating sa Pasko, Mas Kaunti ay Mas Marami. Ang Pag-asa: ay Christmas. Ang Hype: ay Christmiss. -id
Lunas sa Lahat
Lunas sa Lahat
Sinabi ng mananalaysay na si Haring Herodes ay kalahating Judio. Hindi niya sinabi kung aling kalahati, o kung dugo o paniniwala ang tinutukoy niya. Walang sinumang maaaring maging kalahating Kristiyano. Ikaw ay ipinanganak na muli o hindi. Kaya sinabi ni Jesus kay Nicodemo "Kinakailangan kayong ipanganak na muli." Si Herodes ay kalahating Edomita, at gaya ng lahat ng makasalanan, ay sinumpa ng Diyos. Oo, sinumpa. Kung ang "sa araw na ikaw ay kumain niyaon ay walang pagsalang mamamatay ka" ay hindi sumpa, hindi ko alam kung ano ang sumpa. Bagaman sinumpa, nadungisan, at hinatulan ng kasalanan, ipinadala ng Diyos ang tanging lunas, ang Kaniyang Anak, ang Panginoong Jesu-Cristo. Dinala ng mga Mago mula sa Silangan ang mabuting balita kay Herodes, at si Mikas ay halos bumangon mula sa mga patay na itinuturo ang mismong lugar kung saan naghihintay ang Pag-asa, pero ayaw sundan ni Herodes ang bituin. Laging inilalagay ng Diyos ang Kaniyang lunas na abot-kamay ng bawat kaluluwang may sakit ng kasalanan, o nagpapadala ng mga pantas na tatayo sa harap ng ating mga hangal na trono. Sinabi ni Herodes, "ako'y inyong balitaan." Para sa kaniya, mula sa araw na iyon ay tahimik na ang Langit. Walang garantiya na ang sinumang nagwawalang-bahala sa salita ng Diyos ngayon ay maririnig itong muli bukas. Gayunman, para sa lahat ng may sakit ng kasalanan, si Jesus pa rin ang Lunas. -id
Maligayang Thanksgiving (Ang pasasalamat ang nagpapanatiling nakabukas ang ilaw)
Bakit hinihiling ng Diyos sa mga tao na purihin Siya, parangalan Siya o magpasalamat? Nangangailangan ba ang Diyos o makasarili? Habang ang pinakapinagpala at pinakamaunlad na bansa sa mundo ay malapit nang magdiwang ng Thanksgiving, magandang panahon ito para tingnan nang mas malapitan ang salita Mismo. Kung mabuti ang ehersisyo sa katawan, mabuti naman ang Pasasalamat sa kaluluwa. Ang kawalan ng pasasalamat ay hindi lamang isang lantad na kapintasan ng ugali, ito ang fault line sa ilalim ng mga guho at labí ng bawat nasirang relasyon. Ito ay pagwawalang-halaga sa isang tao. Binabalaan tayo ng Awit 19 sa isa sa pinakamasasamang kasalanan (kung mayroon man nito) "Ingatan mo naman ang iyong lingkod sa mga kasalanang pangahas." Kung kakila-kilabot ang bakteryang kumakain ng laman, mas malala ang pagpapalagay at ang diwa ng pakiramdam na may karapatan sa lahat sapagkat inuubos nito ang biktima mula sa loob palabas at katibayan ito ng isang hindi banal na espiritu. Ganito ito sinabi ni Pablo, "kahit nakilala nila ang Dios, ay hindi nila siya niluwalhati na gaya ng Dios, ni nagpasalamat man; kundi bagkus sila'y nangagpakawalang kabuluhan sa kanilang mga pagmamatuwid, at ang mga puso nilang mangmang ay pinapagdilim." Roma 1:21 Ang pasasalamat, sa bawat relasyon, ang nagpapanatiling nakabukas ang ilaw. Huwag ipagwalang-halaga ang biyaya. Maligayang Thanksgiving. -id
Mga Quantum Leap
Mga Quantum Leap
Mula nang sandaling bigkasin ng Diyos ang unang salita na nag-uutos ng "liwanag- ang liwanag ay sumasayaw na sa ibabaw ng sansinukob at sa ibabaw ng mesa ng panahon, umiikot na parang umiikot na Dervish sa matinding kagalakan sa tinatawag ng agham na enerhiya, ng mga propeta na ningning, at ng mga palaisip na kinang. Ang salitang ito na naging laman ay nahahayag sa tinatawag nating matter, ang materyal, pangkaisipan, o elektrikal na sangkap ng buhay. May ilang nagsasabing ang dami ng matter at enerhiya ay takda at may hangganan gaya ng isang equation na laging dapat balanse at walang tira na nawawala sa kalawakan, na nagpapaalala sa atin kay Cristo na nagtipon ng mga pinagputolputol pagkatapos pakainin ang libu-libo "upang walang anomang mawala." Ang lahat ng nakikita natin ay gawa sa mga hindi nakikitang particle na tinatawag na atom (mga particle ng Diyos). Kayang bilangin ng Diyos ang mga atom na ito na parang mga barya sa isang bahay-bilangan at kaya Niyang gumawa ng anumang pagbabagong naisin Niya. Sa carbon, magpinsan ang diyamante at ang uling, at sa Kaniyang salita ay kaya Niyang gumawa ng apoy o yelo, gawing alak ang tubig, o pag-alabin ang ating puso sa loob natin habang nakikipag-usap Siya sa atin sa daan. Ang Diyos ay liwanag. Gaya ng mga bata, kaunti lamang sa atin ang nakauunawa ng quantum physics, pero ang panonood sa isang alitaptap sa isang mainit na gabi ng Agosto, o sa kidlat na bumibiyak sa langit sa Hulyo, o ang kagalakan ng kandilang nagniningas sa birthday cake, o ang pagsapit ng bukang-liwayway sa isang ginintuang umaga ay bagay na kahit ang isang maliit na batang takot sa dilim ay nauunawaan. Tinawag tayo ng Diyos na maging mga anak ng liwanag, at sumayaw pa nga sa dilim nang may kagalakan gaya ng isang bituin sa ibabaw ng Bethlehem. "Lumiwanag ang inyong ilaw sa harap ng mga tao; upang mangakita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Ama na nasa langit."Mat.5:16 -id
Maligayang Pag-uwi, Sundalo
Maligayang Pag-uwi, Sundalo
Ang mga bagay na hindi nakita ng mata, at hindi narinig ng tainga, at hindi pumasok sa puso ng tao, ang anomang mga bagay na inihanda ng Dios sa mga nagsisiibig sa kaniya.
Ang ating mortal na katawan ay isang mobile home at ang mundong ito ay isang trailer park kung ihahambing sa inihanda ng Diyos para sa atin. Sinabi ni Jesus, ako'y paroroon upang ipaghanda kayo ng isang dako. Sinisikap natin, pero mahirap hawakan o isipin ang ating tahanan sa langit. Maaari kang makipag-usap nang buong araw sa isang isda tungkol sa paglalakad sa Main Street sa isang mainit na gabi ng tag-araw at baka parang malansa ang lahat ng iyon para sa kaniya. Marahil, maaari mong kausapin ang isang uod na walang mata, walang tainga, walang paa at walang kamay na nakakabit sa kawil at subukang ipaliwanag ang pag-ibig, o ang pagtawa, o ang pag-aaral ng bagong wika, pero hindi niya ito mauunawaan gaya ng hindi natin maarok ang kaluwalhatian ng walang hanggang langit. Pero si Jesus, higit kaninuman, ay nagawang hilahin pababa ang langit at iangat tayo, para mas makita natin ito. Gumamit Siya ng mga salitang gaya ng "bahay ng Ama." At dahil sa larawang iyon na itinanim ng pananampalataya sa kanilang puso, isang libong batang sundalo na nabuwal sa mga dalampasigan ng Normandy ang dahan-dahang tumayo sa espiritu gaya ng sa araw ng Panginoon at umakyat sa mga baitang ng balkonahe at binuksan ang isang lumang screen door gaya ng ginawa nila nang isang libong beses noon sa bahay ng kanilang ama, at bigla nilang napagtanto na sila ay nasa Bahay ng Ama at naunawaan sa unang pagkakataon kung ano ang ibig sabihin ng umuwi. -id
Masamang Hangarin
Masamang Hangarin
Kamakailan ay sinabihan ako ng internet host provider ko na na-hack ang aking website. Alam kong panahon lang ang hinihintay. Gaya ni Satanas, laging sinisikap ng kaaway na pasukin ang ating mga depensa. Nagkukunwari silang kaibigan, nagsusuot ng maskara, naglalagay ng kolorete, naglalagay ng kanilang mga bitag. Marahil hindi pala magandang ideya na buksan ang email na iyon. Tinatawag nila itong malware. Sinasabi ng Biblia ang tungkol sa dalawang tampalasan na ipinako sa krus katabi ng tanging pag-asa ng mundo, si Jesu-Cristo. Nagsisi ang isang tampalasan at napunta sa langit (o kung gusto mo, sa paraiso); ang mga problema ng isa naman ay nagsimula pa lamang nang baliin ang kaniyang mga binti at namatay siya nang walang Tagapagligtas. Malware, isang hanay ng code na nag-aabang hanggang sa sumunggab ito na parang ahas at tuklawin ang biktima nito. Mas malala ang malisya. Ang Malus ay salitang Latin para sa "masama." Ang malisya ay isa pang anyo ng Malware na sinisikap gamitin ni Satanas para sirain ang software ng kaligtasan at ang katinuan ng isang kaluluwa. Maaaring hindi demonyo ang malisya, pero ito ay isang "masamang" espiritu. Mag-ingat! Sinisikap kong ayusin mismo ang problema sa aking computer. Mga sampung libong sermon, artikulo, tula, cartoon, at i-thought ang naibaba. Susubukan kong kuskusin ang likod ng kanilang mga tainga bago ko sila palabasin muli para maglaro. Malisya, ngayon, iyan ang bagay na kailangan natin ng propesyonal na tulong. Hindi ang ibig kong sabihin ay pari o sikologo. Gaya ng pagpapatawad, ang pagwawaksi ng malisya ay nangangailangan ng kapangyarihang higit sa karaniwan (Col.3:8) . Marahil napansin mo ang maraming malisya sa Balita nitong mga araw na ito. Kailangan nating hayaang mamahala ang mga super power ng Diyos (gaya ng bunga ng Espiritu). Sinabi ni Jesus, "kung iyong inihahandog ang iyong hain sa dambana (malapit ka nang sumamba), at doo'y maalaala mo na ang iyong kapatid ay may anomang laban sa iyo, iwan mo doon ang iyong hain sa harap ng dambana, at yumaon ka ng iyong lakad. Makipagkasundo ka muna sa iyong kapatid, at kung magkagayo'y pumarito ka at [sumamba]. Hindi kailangang makita ng mundo ang aking mga tula, pero pero kailangan kong "i-scan" ang aking puso para sa malisya upang lubos kong mapakinabangan ang pag-ibig ng Diyos, sapagkat tayo ang mga tula ng Diyos (Efe. 2:10). "Siyasatin mo ako, Oh Dios, at alamin mo ang aking puso: subukin mo ako, at alamin mo ang aking mga pagiisip: At tingnan mo kung may anomang masamang lakad sa akin, at patnubayan mo ako sa daang walang hanggan." Awit 139:23-24 -id
Sundan ang Lider
Sundan ang Lider
Noong 1966-67 ay nasa Vietnam ako. Nang ako ay isama sa Infantry bilang combat photographer, sinikap kong "makinig nang mabuti." Maraming gumagalaw na bahagi ang isang hukbo para ito ay gumana, mula sa mga kusinero hanggang sa mga accountant, pero ang Rifle Company ang "Dulo ng Sibat." Kapag naibaba na kami sa isang drop zone, kumikilos kami nang maayos at ayon sa utos, kung minsan papasok sa gubat, sa isang nayon, o patawid sa isang bukas na palayan, nang isahang hanay na pinangungunahan ng isang lalaking nasa "point." Maingat kaming naglalakad kung saan naglakad ang kasama sa unahan namin. Napapaligiran kami ng panganib, mula sa mga bagay na sumasabog, hanggang sa matutulis na tulos at mga bagay na nananaksak na parang sibat, hanggang sa mga bagay na nakalulumpo at nanghuhuli ng tao, bukod pa sa VC o NVA. Naiisip ko ang mahahabang paglalakad na iyon at ang mga panahong pinaputukan kami, at nagpapasalamat ako na nakauwi ako nang buhay samantalang marami ang hindi. Kamakailan ay tumimo sa akin ang Awit 85:13 "Katuwiran ay magpapauna sa kaniya; at gagawing daan ang kaniyang mga bakas." Nang mabasa ko iyon sa Awit 85, na isang larawan ng Kaligtasan at ng Krus, naalala ko ang aking sarili noong hindi pa ako naliligtas, pasan ang mabigat na backpack at ang aking mga gamit sa kamera 52 taon na ang nakararaan habang maingat na naglalakad sa isang madulas na pilapil na napapalibutan ng mga punji stake. Ngayon at araw-araw, si Jesus, na aking Katuwiran, ay nagpapauna sa akin at ako ay inilagay sa daan ng Kaniyang mga bakas. Sinusundan ko lang Siya. Ako ang pinakamaligayang taong kilala ko at may lubos akong kapayapaan. Sinabi ni David, "Pinapatnubayan niya ako sa mga landas ng katuwiran alang-alang sa kaniyang pangalan." Batay sa aking karanasan, ito ang payo ko tungkol sa buhay Kristiyano: Huwag mong sundan ang mga sumusunod kay Jesus, sundan mo si Jesus. Maraming tupang sumusunod sa kapwa tupa ang naakay sa katayan. Oo, sa Vietnam ay sinundan ko ang kasama sa unahan ko, pero mula nang dumating ako sa lugar na iyon kung saan nagkasalubong ang Kaawaan at Katotohanan (t.10), sinusundan ko na si Jesus. Inirerekomenda kong gawin din iyon ng lahat. -id
Ang buhay ay isang bagay na ginagawa natin
Kumusta,
Dati ay sinasabi ng commercial ng soda na "Do the Dew," na laging nagpapaalala sa akin na ang buhay ay isang bagay na ginagawa natin. Sisikapin ko ang lahat upang maging isang "tagatupad," at hindi tagapakinig (o tagapagsalita) lamang. Ilang i-thought Ang buhay ay isang bagay na ginagawa natin
Iniisip kita,
id
ang Tendril
ang Tendril
Tuwing umaga sa patio ay pinanonood ko ang paglaki ng isang tendril. Isang munting berdeng braso, kasingnipis ng tingga ng lapis, ang nag-unat ng mukha nito sa kawalan at nag-angat ng maliit nitong ulo. Isang mahabang berdeng daliring umaabot sa wala, na tila nangangapa, naghahanap, sumusunggab sa hangin habang wala namang anumang naroon. Bawat umaga ay isang bagong kabanata ng maikling nobelang ito ng kalikasan. Pahaba ito nang pahaba at tila hindi na nito kayang itaas ang sarili nitong ulo at tila hindi na matatag. Pagkatapos isang araw ay napansin kong bumaling ito pabalik na para bang nagbago ang isip nito, at isang kurba ang nakabitin sa hangin ng umaga. Mukha itong cloverleaf sa expressway habang nagbabago ito ng direksiyon at nagsimulang kumilos patungo sa isang poste na nakatayo mga apat o limang talampakan ang layo, na para bang sinasabing, "Alam kong nariyan ka, nararamdaman ko ang presensiya mo , nararamdaman ko ang lakas mo." Dahan-dahan itong umabot. Bawat umaga ay malinaw na mas malapit na ito sa isang tila imposibleng layunin na para bang ang halaman mismo ay may buhay na kaluluwang naghahanap ng kapahingahan. Pagkatapos ay may kakaibang bagay na nagsimulang mangyari habang nilalabanan nito ang grabidad at itinutulak ang sarili nang mas mataas na parang nakalas na kuwerdas ng alpa ng isang anghel: may iba pang tendril na pumulupot dito na para bang sinusuportahan ito, tinutulungan at dinadamayan ang isang kaibigan, binibigyan ito ng lakas at ng karagdagang haba upang makaakyat ang sanga nang pataas nang pataas, at gaya ng inaasahan, pagkaraan ng mga araw at gabi- isang kababalaghan- nang itutok nito ang paningin sa poste, at tinawid ang puwang, pumulupot ito sa malayong posteng iyon. Sinabi ni Jesus, Ako ang tunay na puno ng ubas at kayo ang mga sanga. Sinabi ng Ama, "At inyong hahanapin ako, at masusumpungan ako, pagka inyong sasaliksikin ako ng inyong buong puso." -id
Kapag kumakapit ako kay Cristo, umaakyat ako
at inaangkin ang Kaniyang salita at ginagawa
itong akin
at iniingatan ang bawat salita sapagkat ito'y banal
Hindi kataka-taka, ako'y tumataas - id
Pagbibigay-galang
Pagbibigay-galang
Ang Brooklyn ay ang Dodgers, ang Cyclone, ang boardwalk, pero kapag binabalikan ko, ang Brooklyn para sa akin ay ang Gipsy King din. Noong tag-araw ng 1954 ay dumating sila na parang maliit na daluyong na umaakyat sa Neptune Avenue. Lumipat sila sa isang bakanteng tindahan at idinikit ang mga pahina ng Daily News sa salaming bintana para walang makasilip. Mga Gypsy! Mayroon ding daluyong ng mga bulungan at tsismis at hiwaga na kumalat na parang apoy. Nagparada sila ng isang napakalaking itim na Packard sa harap ng tindahan at may malalaking lalaking mukhang mapanganib na nakatayo sa paligid ng pasukan. Sa loob ng isang linggo ay kumalat ang balita, patay na ang Gipsy King at nakaburol "in State" sa tindahan. Pumila ang mga tao "upang magbigay-galang." Wala akong ideya kung ano iyon, pero determinado akong alamin. Pagbibigay-galang, nang makita ko ito ay tila kakaiba. Isa-isang dumaan ang mga tao sa bukas na kabaong ng Monarka, kung saan nakita ko ang unang patay na tao sa buhay ko. Para sa akin ay mukhang tulog lang ang kamatayan, bagaman hindi siya nakapajama. Bihis na bihis siya (wika nga). Nakasuot siya ng makintab na amerikana at kurbata at may malaking bigote. May isa pang bagay na tumatak sa akin. Naghuhulog ang mga tao ng pera sa bukas na kabaong at ang patay ay nasa ilalim ng tambak ng mga dolyar na parang tambak ng mga dahon sa taglagas, at ang mukha at itaas na bahagi lamang ng katawan ng Hari ang nakikita. Hindi pa ako nakakita ng ganoon karaming pera. Kung iyon ang pagbibigay-galang, aba'y limpak-limpak ang kinikita nila. May amoy ng insenso sa hangin kasama ng isang kalungkutan. Walang ideya ang nanay ko kung nasaan ang walong taong gulang niyang anak, at ang pagkamausisa ng walong taong gulang na ito ay mas malakas kaysa sa takot niyang "makidnap" ng mga Gypsy (na siyang sabi-sabi sa kalye na sinasapit ng mga hangal, lalo na ng mga pabayang walong taong gulang.) Nakauwi ako para sa hapunan at isa lamang itong karaniwang araw sa Coney Island. Makalipas ang isang linggo, naglaho ang mga Gypsy na parang hangin, at paupahan na naman ang tindahan.
Ang buhay ay isang singaw at isa-isa, darating ang ating turno na "nakaburol in State." Para sa marami, ang buhay ay parang daluyong na humahampas sa Neptune Avenue o sa Main o Market Street at pagkatapos ay naglalaho habang may mga estranghero sa Good Will na nagsusukat ng bagong pares ng sapatos na hindi na natin naisuot o nakikinig sa CD na hindi na natin narinig. Bawat isa sa atin ay may sariling pananaw, kaisipan at tradisyon tungkol sa kamatayan. Ang ilan ay kasingkakaiba ng puntod ng isang mummy o ng kabaong ng isang Gypsy na puno ng pera. Binibihisan natin ang patay, nagbabayad tayo ng beautician para pagandahin ang hitsura ng kamatayan, tinatahi ang ating bibig para manatiling sarado, at idinidiin pa ang isang mahina at waks na ngiti sa ating mga labi. Nagsusuot tayo ng magarang amerikana at kurbata at baka makasakay pa sa isang Cadillac sa una at huling pagkakataon. Kakaiba! Kapag naiisip ko ang kamatayan, hindi ang Gypsy King ang karaniwang naiisip ko, kundi ang Hari ng mga Hari na nagpakita sa akin kung paano mabuhay at kung paano mamatay at kung paano mabuhay kasama Niya magpakailanman. Ang mga tagasunod ni Cristo ay hindi mga Gypsy kundi mga Manlalakbay na sinusulit ang araw na ito at naghihintay na makapagpaalam sa mga Neptune Avenue ng mundong ito at sa lahat ng Gypsy King at makita sa unang pagkakataon ang Bahay ng Ama at malaman na tayo ay nasa Tahanan na. Huwag mong hintaying hindi ka na makita o marinig ng isang tao bago mo siya igalang. Sinabi ni Jesus, ang galang sa dapat igalang; ang puri sa dapat puriin. Ipakita mo sa kanila at sabihin mo sa kanila ngayon. Sa Memorial Day, iyuko mo ang iyong ulo sa harap ng mga namatay, pero alalahanin mo rin kung para saan sila namatay. Upang malaya mong mahalikan ang iyong asawa, mayakap ang iyong mga anak, at itaas ang iyong sombrero bilang paggalang sa pag-ibig, sa pamumuhay, at sa buhay. - id.
Ang Tabak ni Goliath
Ang Tabak ni Goliath
"Walang gaya niyaon" 1Sam 21:9
Marahil ay isa itong pagtatangkang hawakan ang alaala ng isang mas magandang araw. Marahil ay isa itong pag-abot sa isang lumang patotoo mula sa nakaraan nang wala namang malapit ngayon. Marahil ay ang kislap lamang ng bakal. Inagaw ng takot ni David ang pamamahala mula sa pananampalataya nang abutin niya ang tabak ng Higante, na hinulma sa isang hurno ng mga Filisteo.
Sino sa atin, sa mga sandali ng takot at sa pagtatangkang "ipagtanggol" ang ating sarili, ang hindi pa umabot sa mas mababa at mas makalamang mga sandata?
(karugtong)
Eve-olution
Eve-olution
Hindi ako naniniwala sa ebolusyon. Hindi ako naniniwala na tayo ay nagmula sa mga unggoy at matsing. Gayunman, kung hindi dahil sa mga babae, sa kuweba titira ang mga lalaki. Narinig na ba ninyo ang "Man Cave?" Ano ba iyan? Bakit hindi ninyo naririnig ang mga babae na humihingi ng kuweba para sa babae? Kasi mayroon na sila- Ang tawag doon ay bahay! Kapag pinabayaang mag-isa, nagiging kakatwa ang mga lalaki. Kaya nga sinabi ng Diyos, "hindi mabuti na ang lalake ay magisa." Kung mag-isa siya, baka hindi na siya tumayo sa Lazy-boy o patayin ang TV. Kailangan siya ng mga babae para tumayo at magkabit ng kurtina. Kung walang babae, walang kurtina ang mga lalaki. Hoy, wala nga sana kahit bintana. Kung walang babae, laging nakataas ang upuan ng inidoro- Hoy, wala nga sana kahit inidoro. Salamat sa Diyos para sa mga babae. Malinis sila, maayos sila, sila ang regalo ng Diyos at sagot kay Darwin- kung wala sila, mga Unggoy sana tayo, at hindi kailanman naghugas sa likod ng ating mga tainga. Ngayong Araw ng mga Ina, Pasalamatan ang Diyos para sa mga Ina. -id
Ang Panalangin ni Hannah
Isang Talata mula sa pinakabago kong maliit na aklat na "Hannah's Prayer"
Si Hannah ay Pro-Life at Pro-Creation. Kabalintunaan, wala siyang sariling anak. Masakit ang kaniyang puso at nananabik sa isang sanggol. May isang maliit na puwang na walang laman sa kaloob-looban niya. Siya ay baog. Ang pagiging ina ay pakikipagtulungan at kasunduan sa Diyos, at ang pananampalataya ay dapat matutong hayaan ang Diyos na magkaroon ng huling salita sa lahat ng bagay.2 Maniwala man ang isang tao kay Inang Kalikasan o sa Amang Diyos, maliwanag na ang babae ay ginawa upang magsilang ng anak. Hindi lamang naiiba ang kanilang katawan sa katawan ng lalaki, naiiba rin ang kanilang puso, espiritu at ugali. Tila may maling pagkaunawa sa ating panahon tungkol sa pagiging ina. Nariyan ang pisikal na bahagi (na para sa ilan ay abala, o hindi makatarungan), pero mayroon ding espirituwal na bahagi ang pagiging ina. Bago pa natin pinangarap ang Langit, nakita na natin ito sa mga mata ng ating ina.
Ang gawain ng ina (dalawang minutong YouTube)
Tibok ng Puso
Tibok ng Puso
Sa unang araw, kapag ang isang selula ay napunlaan, nagsisimula ang isang bagong-bagong buhay. Pagkatapos, ang maliit at mahalagang bagay na ito ay nagsisimulang mahati, dumami, madagdagan, at lumaki sa husay na parang matematika habang naglalakbay ito nang anim na araw hanggang sa huminto ito at itanim ang sarili sa ibabaw ng sinapupunan. Sa yugtong ito, ang anyo nito ay halos parang taga-ibang daigdig at nag-iisa, maliban sa taglay nito ang lahat ng pangako at kakayahan ng sansinukob. Kahit sa yugtong ito, sinasabi ng Diyos, "Nakita kita, at nakilala kita." Pagkatapos, gaya ng bulaklak sa halamanan ng Eden, gaya ng napakaliit na talukbong ng monghe na nakayuko sa paggalang at pagbubulay, lumaki ito na may tangkay at korona sa isang banal at lihim na dako, hanggang sa ikadalawampu't dalawang araw, isang munting puso, gaya ng iisang maliit na berry na nakabitin sa baging, ay nabuhay at nagsimulang tumibok. Kaya nga, kakilakilabot at kagilagilalas ang pagkalalang sa iyo. Ikaw ay naging, at ngayon ay, isang himalang hinuhubog, at ang lahat ng iyong mga sangkap ay nakasulat sa isang aklat. Kung paano magtatapos ang aklat na iyon ay nakasalalay sa gagawin mo sa munting pusong iyon, at kung kanino mo ito ibibigay. -id
Ano ang Tao?
Masagana (paghahalo ng Salita ng Diyos at pananampalataya)
Ang buhay ay tungkol sa paghahanap ng mga bagay, paggawa ng mga bagay, pagsira ng mga bagay, pag-aayos ng mga bagay, paghahalo ng mga bagay. Ano ang nangyayari kapag pinaghalo mo ito at iyon, gaya ng paghahalo ng asido sa nitrate o sa metal? Ingat! Ang mga bata ay likas na maliliit na siyentipiko na mahilig "alamin" ang mga bagay nang sila mismo. Ano ang mangyayari kapag.? Kaya kailangan nila ng mga magulang na magbababala sa kanila. Sabihin ninyo sa kanila. Sabihin ninyo na sinubukan ninyo iyon minsan, at hindi maganda ang kinalabasan. Nasunog ang inyong kilay, at ilang araw na hindi tumigil ang ugong sa inyong tainga. Hindi tutol ang Diyos sa paglipad ng tao, o sa pagpunta sa buwan, pero ang Diyos mismo ay nagbababala sa Kaniyang mga anak na may mga bagay na hindi talaga dapat paghaluin, at may mga bungang dapat iwan na lamang sa mga ibon. Pagdating sa "paghahalo" ng mga bagay, marami na rin akong pagkakamali, pero mas kapana-panabik pa kaysa sa paghahalo ng suka at baking soda sa bote ng soda ang natutunan ko tungkol sa nangyayari kapag pinaghalo mo ang salita ng Diyos at ang pananampalataya. Wow! Lubos ko itong inirerekomenda. Sinasabi sa atin ng Hebreo 4:2 na hindi naihalo ng mga Hebreo ang Salita ng Diyos sa pananampalataya, at sa loob ng 40 taon, sa madaling salita, walang nangyari. Maraming nagsisimba ang tagapakinig pero hindi tagatupad, at sa madaling salita, walang nangyayari. Kung walang "gawa," palya ito. At bagaman marami ang nakarinig kay Santiago na nagsabing "ang pananampalataya na walang mga gawa ay patay," nais kong sabihin, Ang pananampalataya na walang Salita ng Diyos ay mapanganib. Para itong mga nagtatangkang lumipad sa pamamagitan ng pagtalon mula sa bubong ng kamalig habang ikinakampay ang kanilang mga braso na parang pakpak; hindi iyon lilipad. Bagaman ang pagtitiwala ang tila nagpapasimula at siyang "paano" sa Dakilang eksperimento ng pananampalataya, ang Salita ng Diyos ang "wow." Sa limampung taon ko ng pananampalataya, ng paghahanap ng mga bagay, paggawa ng mga bagay, pagsira ng mga bagay, pag-aayos at paghahalo ng mga bagay, natuklasan ko na tuwing ako, sa pagsunod, ay naghahalo ng pananampalataya at Salita ng Diyos, kahanga-hangang mga bagay ang nangyayari; at kapag hindi, hindi gaano. -id
Rasismo at isang Bagong Lahi
Rasismo at isang Bagong Lahi
Sinabi ni Jesus sa babae sa balon na "ang pagkaligtas ay mula sa mga Judio." Ibig sabihin, papasok ang Mesiyas sa daloy ng lahi ng sangkatauhan sa pamamagitan ng iisang lahing ito, upang gumawa ng isang bagong lahi at iligtas ang sinuman sa buong sangkatauhan na sumasampalataya. Datapuwa't kayo'y isang lahing hirang, isang makaharing pagkasaserdote, isang bansang banal, bayang pag-aaring sarili ng Dios, upang inyong ipahayag ang mga karangalan niyaong tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kaniyang kagilagilalas na kaliwanagan. Ang isiping si Jose ay natatangi at nagsuot ng kaniyang kasuotang may sarisaring kulay ay ikinainis ng kaniyang mga kapatid. Ang masamang espiritung ito rin ang nasa ubod ng anti-Semitismo. Ito rin ang dahilan kung bakit ipinako ng sanlibutan si Cristo. Wala nang mas nakakainis sa isang mapang-uyam kaysa sa "Ako ang daan, at ang katotohanan, at ang buhay: sinoman ay hindi makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan ko." Iyan ay laging hindi tama sa pulitika, pero tama. Iyan ang puso at mensahe ng Biblia. -id
Lumang Tipan
Kagilagilalas na Kaliwanagan (Ipinanganak na Muli)
Ang kapatid ni Ivete na si Joe ay umalis sa Raleigh kahapon ng gabi papuntang Rio (bago dumating ang niyebe), at si Rebecca at ang kaniyang pamilya ay lumipad mula sa Greenville para sa kanilang taunang ski trip sa Colorado. Kaming matatanda ay malapit lamang sa bahay, at balak kong pumunta hanggang Durham para mangaral ngayong Araw ng Panginoon. Natapos ko na ang aking maliit na aklat tungkol kay Ruth at nagpadala ako sa mga may address ako. Kung gusto ninyo ng isa, sabihan ninyo ako. Inaabangan namin ang isang kahanga-hangang taon kay Cristo at idinadalangin namin ang pinakamabuti ng Diyos para sa inyo.
-id
"Datapuwa't kayo'y isang lahing hirang, isang makaharing pagkasaserdote, isang bansang banal, bayang pag-aaring sarili ng Dios, upang inyong ipahayag ang mga karangalan niyaong tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kaniyang kagilagilalas na kaliwanagan." 1Ped. 2:9
Siya'y naparito sa kaniyang sariling bayan, at siya'y hindi tinanggap ng kaniyang mga kababayan (Jn. 1:11). Abalang-abala sila sa paglalaro ng pandikit kaya hindi nila nakilala ang mga perlas. Abalang-abala sila sa pagpapakintab ng mga hawakan ng pinto kaya hindi nila nakita ang Pintuan. Ang mga masigasig sa relihiyon ay nakatuon sa magandang templo, na ang lahat ay mga sagisag, tanda, larawan at palatandaan ng presensiya ng Diyos sa gitna ng tao (ngunit nakikita at nauunawaan lamang sa pananampalataya at pagsunod). Mula sa mga ilaw na laging nagniningning (mga kandila at ilawan) hanggang sa halos laging nagliliyab na dambana, sa pumapailanlang na usok at mabangong insenso, sa mga tinapay na itinalaga na nagpapakita ng katapatan ng Diyos, hanggang sa luklukan at kaban ng tipan na nagpapakita ng awa ng Diyos, ito ay isang larawan, isang paglalarawan, ng Ipinangakong Darating at ng Kaniyang layunin, kapangyarihan at kailangang presensiya sa ating gitna; gayunman hindi nila Siya nakita, ang Anak, at ang Pagliligtas ng Diyos na nakatayo mismo sa harap ng kanilang mga mata. Nanlibak at nangutya sila habang ang Cristo ng Diyos ay hinatulan at dinala sa krus, at pagkatapos ay nagmadali silang bumalik sa kanilang nakababagot na pag-aasikaso sa templo (kapag ginagawa nang walang pag-ibig o liwanag), at sa relihiyon ng mga seremonya at ritwal. Sumisigaw ang mga Ebanghelyo, "isang lalong dakila kay sa templo ang narito." Mag-ingat tayo na huwag masyadong tumutok sa mga lampin, sa mga Mago o sa sabsaban; kung gayon, pinatutunayan nito na si Cristo ay Estranghero pa rin sa atin. Dapat nating panatilihin ang ating mga mata sa Kaniya, at ang ating puso para sa Kaniya, araw-araw sa buong taon.
Ipinanganak na Muli
Kautusan at Biyaya
Kautusan at Biyaya
Kung ang paglabag sa kautusan sa isang punto ay sapat na upang labagin ang kautusan (Santiago 2:10), wala pang sinumang nakatupad sa kautusan. Hindi ito nangangahulugang hindi mabuti o hindi galing sa Diyos ang kautusan. Ito ay mabuti, at may lugar at layunin ito (Roma 7:12, 1Tim. 1:8). Ang kautusan ng Panginoon ay sakdal (Awit 19:1), pero ang kautusan ay hindi kailanman nakapagligtas ng kahit isang kaluluwa. Kailangan natin ng mga batas dahil makasarili at makasalanan ang ating puso. Ibinigay sa atin ni Moises ang "paghihiwalay." Sinabi ni Jesus na hindi iyon kailanman ang layunin ng Diyos (Mk. 10:3-12). Si Solomon ay may 700 asawa. Mas marunong ang sinumang lalaking may iisa. Kung pipilitin akong pumili, si Jesus ang pipiliin ko kaysa kay Moises anumang araw. Si Moises, na nagdala ng umuusok na mga tapyas na bato pababa mula sa tuktok ng Bundok Sinai, ay isang mamamatay-tao na pumatay ng isang Egipcio. Gayunman, kahit natupad pa niya nang sakdal ang Ikaanim na Utos sa nalalabing bahagi ng kaniyang buhay, ang pagtupad sa kautusan ay hindi makapag-aayos ng nasira na. Salamat sa Diyos para sa Kautusan. Kung walang kautusan, mamumuhay tayo sa isang madilim na mundong gaya ng Mad Max kung saan ang pinakamalakas lamang ang nabubuhay. Ang mundong walang Diyos ay napakadilim na lugar, at ang lahat ng artipisyal na ilaw ng relihiyong gawa ng tao ay nagdaragdag lamang sa kadiliman. Ang salita ng Diyos ay liwanag. Mula rito, natututunan natin na mabuti ang Diyos. Mabuti ang buhay. Ang lahat ng bagay ay nagkakalakip na gumagawa sa ikabubuti (ng mga umiibig sa Diyos at mga tinawag ayon sa Kaniyang layunin). At ginawa tayo ng Diyos upang gumawa ng mabuti. Gayunman, dahil sa kasalanan, walang sinumang "sapat na mabuti" o makagagawa kailanman ng sapat na kabutihan upang lutasin ang kalagayan ng kasalanan ng makasalanang puso. Ang mundo ni Noe ay napakadilim na lugar. Hindi pa niya narinig si Moises o ang Kautusan, pero nakasumpong siya ng Biyaya (Gen.6:8) sa pamamagitan ng pananampalataya. Ang biyaya ay ang Diyos na gumagawa sa inyo ng pagnanasa at ng paggawa ayon sa Kaniyang mabuting kalooban. Inililigtas tayo ng Diyos mula sa loob palabas. Ang bagong kapanganakan ay nagbibigay sa atin ng pusong para sa Diyos at ng pagnanais na sundin ang mga tagubilin ng Diyos, hindi upang magkamit ng pabor, o upang maging karapat-dapat sa isang bagay, o upang pigilan ang Diyos na bawiin ang Kaniyang kaloob, kundi bilang pasasalamat sa Kaniyang biyaya. Ang kasalanan ay isang kalagayan, isang posisyon, isang kondisyon ng puso. Kung ang sinuman ay na kay Cristo, siya ay bagong nilalang (iyan ang biyaya, Efe.2:8-9), at ang Cristo ring iyon na kinaroroonan natin ay nasa atin (iyan ang pananampalataya, Efe. 3:17). Ang Lumang Tipan ay puno ng mga larawan, sagisag, tanda, anino at halimbawa NIYA, ang darating na Cristo, na siyang ating Tagapagligtas, ating Pastol, ating Panginoon, ating Hari, at ating Lahat. Ayon sa tradisyon, nagbigay si Moises ng 613 batas (bawat isa ay kinakatawan ng isang buhol na palawit sa panalanging balabal ng mga Hebreo). Pinaikli ni Jesus ang lahat sa dalawa: Ibigin ang Diyos at (ipakita ito habang) ibigin mo ang iyong kapuwa na gaya ng iyong sarili. Ang dalawang tanong sa Daan ng Damasco ay tungkol sa "Sino" at sa "Gawin," at sa tamang pagkakasunod. Sinabi ni Jesus, "At bakit ako'y tinatawag ninyong, Panginoon, Panginoon, at hindi ninyo ginagawa ang mga bagay na aking sinasabi?" Lk.6:46. Ang mga mananampalataya ay maaaring maging abalang-abala sa pagbilang ng mga palawit sa kanilang pandenominasyong balabal-panalangin, na maaari nilang makalimutan ang Isang kilala natin sa biyaya sa pamamagitan ng pananampalataya, na nagsabi lamang ng "Sumunod ka sa akin." -id
Ang Ikaapat na Kuwarter
Magsasalita ako sa harap ng isang grupo ng mga abogado sa loob ng ilang linggo, at kapag ganito ang nangyayari (pagsasalita sa grupong hindi taga-simbahan) lagi akong hinihingan ng "Bio" at ayaw ko ito. Hindi nila kailanman nagugustuhan ang "isang walang halaga na gustong magsabi sa lahat tungkol sa isang may halaga na gustong magligtas sa lahat," hindi ito kailanman nakasisiya sa kanila. Kaya pinag-isipan ko ito, hindi para sa kanila kundi para sa akin, iniisip kung gaano kabuti ang Diyos sa akin, at para sa aking sarili, kaya para sa mga may pakialam, isinulat ko muli sa papel ang aking patotoo ng mga taon. Ibinabahagi ko ito upang ipanalangin ninyo kami habang pareho tayong malapit nang magtapos ng isang taon at magsimula ng panibago. Tinatawag ko itong Ang Ikaapat na Kuwarter.
Ang Ikaapat na Kuwarter
Saan ka namulot ngayon? (Balangkas ng Ruth)
Hello Kevin,
Malapit ko nang matapos ang pagtuturo ng maliit na Aklat ni Ruth tuwing Miyerkoles. Ipinadadala ko ang aking maliit na balangkas ng Pananampalataya ayon sa pagkakita ko. Inilakip ko rin ang ilang kaisipan tungkol sa Pagtu-tweet ng Pangulo. Magkaroon kayo ng pinagpalang Araw ng Panginoon kasama ang Isa na gumawa sa atin na "angkop." -id
140 Titik
Saan ka namulot ngayon?
Unang Kabanata- Sumusunod ang Pananampalataya
Ikalawang Kabanata- Nagpapatirapa ang Pananampalataya
(sa harap ng Biyaya ng Diyos)
Ikatlong Kabanata- Nakasusumpong ang Pananampalataya
(ng kaniyang lugar sa Kaniyang paanan)
Ikaapat na Kabanata- Umaangkop ang Pananampalataya - id
Inn Carnation
Hello Bro Engle,
Sana ay naging kahanga-hanga ang inyong Thanksgiving. Napakarami nating dapat ipagpasalamat. Pinasasalamatan ko ang Diyos dahil sa inyo. -id
Inn Carnation
Ang Salita ay Dumating kay Juan
i-thoughts (Ang Salita ay Dumating kay Juan)
Gawain ng Langit (Lk.8)
Gawain ng Langit (Lk.8)
Ang mga anak ng magsasaka ay umaawit noon, "apat na binhi sa isang hanay, isa para sa uwak, isa para sa kuwak, isa para mabulok at isa para tumubo." Nagsalita si Jesus tungkol sa isa pang banal na ani at isang masayang kaharian. Sa Kaniyang talinghaga, nagsalita Siya tungkol sa nagsisimula sa Salita ng Diyos (diyan nagsisimula ang lahat ng mabubuting bagay), pero sa sira at isinumpa-ng-kasalanang mundong ito, kailangang makasumpong ang mabuting binhi ng tamang lugar. Isinalaysay Niya ang tatlong binhing nabigo at isang umabot sa anihan. Ang isang binhi ay nasakal, ang isa ay nagutom at ang isa ay ninakaw. Isa ang nakaligtas. Gusto kong ako ang huli. Ang patunay ay nasa kinalabasan. Ang patunay sa talinghagang ito ay hindi nakikita sa pananampalataya, kundi sa bunga. Ilang babae, ang asawa ng katiwala ni Herodes, si Susana, at si Maria Magdalena na nilabasan ng pitong demonio, ay makikitang "nagsisipaglingkod sa kaniya ng kanilang mga pag-aari." Ang pananampalataya ay ang kapanatagan sa mga bagay na hinihintay, ang katunayan ng mga bagay na hindi nakikita." Tinawag ito ni Jesus na "bungang nahihinog sa kasakdalan, at bungang may pagtitiis." Ang katibayan ng kaligtasan sa biyaya sa pamamagitan ng pananampalataya ay makikita sa buong Biblia. Ang mga salita sa isa sa mga awit ni David ay, "Lumayo ka sa kasamaan, at gumawa ka ng mabuti." Ang mabuting binhi ay naghahanap ng mabuti o mapagpakumbabang puso. Ang bunga mula sa bukid na iyon ay laging mabuti. -id
Para sa Buhay!
Para sa Buhay!
Ang isang May Fly ay nabubuhay nang isang araw sa Mayo. Napipisa ito at umaahon mula sa isang lawa o banayad na batis. Lumilipad sa ibabaw ng tubig sa ilang saglit lamang hanggang makasumpong ito ng kapareha. Nakikipagtalik ito at namamatay. Walang pagbibitbit ng kaniyang mga aklat pagkatapos ng klase, walang panliligaw, walang paanyaya sa malt shop para sa ice cream soda, walang bulaklak o kahon ng tsokolate. Ang May Fly ay isang kulisap. Oo, ang May fly ay may buhay at may "buhay," pero kahit sa ating pamantayan, hindi iyon gaanong buhay. Nasasabik ang mga siyentipiko at umaasang makasumpong ng "buhay" sa kung saan sa sistemang solar at sansinukob. Good luck diyan. Kailangan nating pansinin ang buhay dito mismo. Maraming anyo o antas ng buhay. Mayroong buhay ng halaman, at ang bakterya ay may buhay. Mayroong buhay ng patatas at mayroong buhay ng tao (gayunman, tuwing panahon ng football, baka mahirap silang pag-ibahin). Biro lang, ang Tao ay higit pa sa May Fly o lamok. Siya ay ginawa sa larawan ng Diyos at ayon sa Kaniyang wangis. At ang buhay ng Pananampalataya ang pinakamataas na anyo ng buhay. Napakarami ang namumuhay nang napakalapit sa latian at namumuhay na parang kulisap o hayop. Tinatawag ng Diyos ang tao sa mas mataas na anyo ng buhay. Tinatawag Niya tayo sa buhay ng pananampalataya, at pag-asa at pag-ibig, at ang pinakadakila sa mga ito ay ang pag-ibig. Sa katunayan, sinabi ni Apostol Pablo, "Kung wala tayong pagibig, tayo'y walang kabuluhan." Ang walang kabuluhan ay mas mababa pa kaysa sa kulisap. Ginawa tayo ng isang Diyos, na siyang Pag-ibig, upang umibig. (lihim: ito ang dahilan ng buhay). Sinasabi ng Biblia na ang unang utos ay ibigin ang Diyos, ang ikalawa ay ibigin ang ating kapuwa na gaya ng ating sarili." Iniuutos sa mga asawang lalaki na ibigin ang kanilang mga asawa. Tinatawag tayong ibigin ang dayuhan, ibigin ang ating kapuwa. Itinuro ni Jesus, "Walang may lalong dakilang pagibig kay sa rito, na ibigay ng isang tao ang kaniyang buhay dahil sa kaniyang mga kaibigan" Juan 15:13. Ang ibig sabihin? Iyan na ang pinakamagagawa ng tao, (mamatay para sa kaniyang mga minamahal, o para sa mga nag-"like" sa kaniya sa facebook) pero may pag-ibig na mas dakila pa riyan. Si Jesus, na itinaas sa krus, ay namatay para sa Kaniyang mga kaaway, at doon, sa krus, ipinakita ng Diyos ang Pinakamataas na anyo ng buhay at pag-ibig. Ipinagdiriwang natin ang buhay na iyon na itinaas sa pagsamba at ipinakikita ito sa paglilingkod. -id
Hanging Pasalubong at Hanging Pahalang
Hanging Pasalubong at Hanging Pahalang
Sa lahat ng sandatang malawakang pumupuksa, wala nang mas mapanira kaysa rito. Sa lahat ng masasama at maruruming espiritu, wala nang mas makamandag o mas nakaririmarim. Sa lahat ng parang-kanser na kabulukan at malignant melanoma ng kasalanan, wala nang mas mabangis, mas kasuklam-suklam o mas kinapopootan ng Diyos kaysa sa kapalaluan. Kapalaluang bakla na nagmamartsa sa mga lansangan ng Sodoma, o kapalaluang nakaputing kumot na nangangabayo sa hatinggabi sa Selma, kinapopootan ng Diyos ang pandaraya at pagkawasak na iniiwan nito sa kaniyang dinaanan. Ito ang binhing-mais ng paghihirap at kalungkutan, binubulag ang mata ng tao sa kanilang pangangailangan ng biyaya, at inihahatid ang sangkatauhan sa walang hanggang kamatayan at kapahamakan. Ang kapalaluang panrelihiyon ang pinakamasama. Isinusuot nito ang kasuotang pampari ng sariling-katuwiran. Ito ang kinatakutan ni David (Ilayo mo rin ang iyong lingkod sa mga pangahas na kasalanan) at doon siya nahulog. Ang kapalaluan ang nagtulak sa orihinal na kasalanan sa paghihimagsik ng isang anghel ng liwanag na naging Prinsipe ng kadiliman. Ang kapalaluan, hindi lamang nito dinadala ang tao sa kadiliman, ito rin ang grabidad na nagpapanatili sa kanila roon. (karugtong)
Bagong Likas
Magkaiba ang mga aso at pusa. Hindi lamang magkaiba ang kanilang itsura, magkaiba rin ang likas ng bawat isa, likas ng aso o likas ng pusa. Ikinakawag ng mga aso ang kanilang buntot at hinahabol ang ibang hayop o mga kotse para lang sa kasiyahan; kabaliwan iyan. Hindi tulad ng mga aso, hindi nag-aaksaya ng lakas ang mga pusa nang walang dahilan. Tila mas madaling makalimot ang mga aso sa mga pagkakasala kaysa sa mga pusa. Mas malamang na magtanim ng sama ng loob ang mga pusa at hindi ka kibuin. Mas mapili ang mga pusa sa pagkain. Itataas nila ang kanilang ilong sa pagkaing hindi nila gusto. Hindi ang aso, kakainin niya ang kahit ano, kahit suka, lalo na ang suka, paborito nila iyon. Mahilig ang mga aso sa trak, Ang mga pusa? Hindi gaano. Isakay mo ang pusa sa kotse para sa mahabang biyahe at sila ay, ah., susuka sila. Gustong-gusto ito ng mga aso (lumilihis ako). May likas ng aso at likas ng pusa. Mayroon ding likas ng tao. Ang likas ng tao na walang Diyos ay muling isusulat ang Lord of the Flies sa bawat pulong walang tao na may mga napadpad. Gayunman, hindi mo kailangang panoorin ang mga nakaligtas sa paglubog ng barko para makita ito. Makikita mo itong kumikilos sa Opisina araw-araw, o sa Oval Office sa Washington, sa hukay ng Metropolitan Orchestra, o kahit sa Koro ng Simbahan kung hindi ito pipigilan ng Diyos.
Kapag ipinaubaya kay Inang Kalikasan, ang Likas ng Tao ay maaaring maging napakapangit. Ang sagot ng Diyos ay hindi si Inang Kalikasan, kundi isa pang likas. Ang bagong kapanganakan ay nagbibigay sa atin ng bagong likas, isang espirituwal at isang higit-sa-likas. "Kaya't kung ang sinoman ay na kay Cristo, siya'y bagong nilalang: ang mga dating bagay ay nagsilipas na; narito, sila'y pawang naging mga bago." Nagbabala si Pedro tungkol sa huwad na aral at si Pablo tungkol sa huwad na ebanghelyo. Gaya ng Fake News, ang huwad na ebanghelyo ay nabibigo sa huli. (gaya ng aso o baboy na hindi makapigil sa suka o sa putik, 2Ped. 2:20). Nagbabala si Jesus kay Nicodemo, na "Ang ipinanganak ng laman ay laman; at ang ipinanganak ng Espiritu ay espiritu." Tinawag ni Jesus na aso ang babaing Sirofenisa. Sinabi niya, "Oo, Panginoon: sapagka't pati ng mga aso ay nagsisikain ng mga mumong nangahuhulog mula sa dulang ng kanilang mga panginoon." Pansinin ang kaniyang mga salita, "kanilang mga panginoon." Sinasalangsang ng Diyos ang mga palalo, pero nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba, at kinukuha ng biyaya ang aso mula sa ilalim ng mesa, tungo sa isang upuan sa mesa. Ang tupa ay nagagalak sa kung ano ngayon, hindi kailanman nakalilimot kung ano noon. -id
Mga Bakas ng Paa (Maligayang Araw ng mga Ama)
Hello Bro. Kevin,
Taong 1950 noon. Inaayos ng aking ama ang isang bungalow sa Neptune Terrace, malapit sa dalampasigan ng Coney Island, na kalilipat lang namin. Isang gabi, matapos kaming mga bata ay patulugin, ang aking ama (pagkatapos ng isang mabigat na araw ng trabaho, at ginagawa ang pinakamabuting magagawa niya bilang nag-iisang naghahanapbuhay para sa kaniyang pamilya) ay inilabas ang lahat ng gamit sa pangunahing silid (sala) at pininturahan ang sahig. Matagal matuyo ang oil paint. Sa kung anong dahilan, bumangon ako nang gabing iyon at pumunta sa silid-tulugan ng aking mga magulang (hanggang ngayon, hindi ko alam kung bakit). Baka natakot ako sa dilim o nanaginip nang masama. Hindi ko alam. Kinaumagahan, bumangon ang aking Ama at tiningnan ang sahig, at naroon ang isang hanay ng mga bakas ng paa na tumatawid sa sahig sa isang direksiyon at pagkatapos ay pabalik sa kabilang direksiyon. Talastasin ninyo na kayo'y aabutan ng inyong kasalanan.
Nag-iiwan tayo ng bakas saan man tayo pumunta. Nang gabing iyon nagkamali ako, pero hindi iyon ang huli. Naiisip ko na lamang ang aking ama na umiiling nang makita niya ang aking mga bakas. Pinararangalan ko ang aking ama ngayong Araw ng mga Ama sa pag-alala sa lahat ng sakripisyong ginawa niya para sa amin. Pinasasalamatan ko rin ang aking Amang nasa Langit na tiyak na maraming beses ding umiling dahil sa aking mga maling hakbang, at gayunman ay mapagmahal, mabait at tapat. Maligayang Araw ng mga Ama. -id
Pananampalataya ng ating mga Ama
Abraham, Isaac, Jacob (PDF)
Mga Ina
Hello Kevin,
Maligayang Araw ng mga Ina!
Lahat tayo ay may (o gumagawa pa ng) magagandang alaala ng ating mga ina.
Nag-post ako online ng isa sa marami kong alaala. Pasalamatan ang Diyos para sa mga alaala o yakapin ang isang Nanay. -id
Mga Ina
Mga Salita ng Nabuhay na Cristo
Mga Salita ng Nabuhay na Cristo
Ang lahat ng kapamahalaan ay ibinigay sa akin sa langit at sa ibabaw ng lupa.
Dahil dito magsiyaon nga kayo, at turuan ninyo ang lahat ng mga bansa, na sila'y inyong bautismuhan
sa pangalan ng Ama at ng Anak at ng
Espiritu Santo: Na ituro ninyo sa kanila na kanilang ganapin ang lahat ng mga bagay
na sa inyo'y aking iniutos:
at narito, ako'y sumasa inyo nang palagi, hanggang sa katapusan
ng sanglibutan. Siya nawa (Mat 28:19-20)
May apat na "lahat" sa talatang ito.
Lahat ng kapamahalaan,
Lahat ng mga Bansa,
Lahat ng mga bagay,
at Lahat ng panahon (palagi).
Tila nabubuod ang lahat dito mismo. -id
Mag-ingat sa mga Pyramid Scheme (debosyonal sa Exodo)
Tinalikuran ni Moises ang lahat ng kayamanan ng Egipto at handang magtiis kasama ng bayan ng Diyos kaysa magtamasa ng mga kalayawan ng kasalanan sa isang panahon. Ang lahat ng kayamanan, kalayawan, at yaman ng mundong ito ay mga palamuting walang halaga lamang sa isang inaamag na libingan ng mumya kung ihahambing sa mga bagay na inihanda ng Diyos para sa mga nakakakilala at umiibig sa Kaniya. Huwag kayong magpaloko sa mga pyramid scheme.
"At ito ang buhay na walang hanggan, na ikaw ay makilala nila, ang iisang Dios na tunay, at siya na iyong sinugo, ang makatuwid baga'y si Jesucristo." Juan 17:3
EXODO
Debosyonal
para sa 40 araw o 40 gabi
sa Kaniyang Account
Hello Kevin,
Salamat sa mabubuting salita.
May aksidente sa Milbrook Road dalawang taon na ang nakaraan. May naglagay ng maliit na alaala sa gilid ng daan. Luma na ito at kupas, pero naroon pa rin. Nagbigay-inspirasyon ito sa isang tula, dahil ang dalawang bilog sa aking Master Card ay nagpaalala sa akin ng batong iginulong mula sa walang-laman na libingan. Darating muli ang Pasko ng Pagkabuhay sa lalong madaling panahon. Idinadalangin namin na may isang magmabagal at mag-isip.
Link sa ilang kaisipan tungkol sa to His Account-id
sa Kaniyang Account
Mga Tunog ng Ating Buhay
Mga Tunog ng Ating Buhay
Noong 1969, sinabi sa akin ng isang katrabaho sa commercial photo studio na pinagtatrabahuhan ko na pupunta siya sa isa sa maraming konsiyertong dinadaluhan niya (tumutugtog siya ng twelve string Martin). Pagbalik niya, ikinuwento niya kung gaano karami ang tao roon at kinailangan niyang iparada ang kaniyang VW bus nang milya-milya ang layo at maglakad sa putik, pero sabi niya sulit ito para marinig si Jimmy Hendrix, atbp., atbp. Ang tinutukoy niya, siyempre, ay ang Woodstock. Hindi ako nainggit, noon man o ngayon. Di-nagtagal pagkatapos kong maligtas, pumunta ako sa Fillmore East kasama ang ilang batang Kristiyano at ilang hindi mananampalataya na pinatototohanan namin, na sumama. Naupo kami sa ikalawang hanay sa gitna. Ang Allman Brother’s ang nagbukas para sa Blood Sweat and Tears. Di-nagtagal pagkatapos ng unang Rif at nang mapaligiran ng nakabibinging tunog, napagtanto ko na wala akong dahilan para naroon at halos walang maiaalok bilang patotoo sa mga hindi pa naliligtas na kaluluwang isinama namin. Pasensiya na, pero mula noon, ang Rock at Christian Rock ay ayaw talaga ng “pusang” ito.
Sinasalamin ba ng musika ang lipunan o itinuturo ba nito ang lipunan? Pareho.
Ang mga tunog ng sikat na musika ay yumayanig at humuhubog sa isang sibilisasyon. May tatlong pangunahing bahagi ang musika: liriko, himig, at ritmo. Katapat ng mga ito ang tatlong pangunahing Elemento ng Panghihikayat ni Aristotle: logos, ethos, at pathos. Ang ritmo ay nagsasalita sa pinakamababang bahagi ng tao (ang pisikal), ang liriko sa isip (ang lohikal o makatuwiran), at ang himig sa espiritu o ethos (pagkakasundo o hindi pagkakasundo, pagkakaisa o pagkakagulo). Kapag ang ritmo (o pathos) ang nangunguna o nangingibabaw sa logos at ethos, inilalayo nito ang tao sa banal. Sundan ang mga tunog mula sa American Bandstand, hanggang Soul Train, hanggang sa uri ng musika ng henerasyong ito, at masusulyapan mo ang isang malawak na kawalan at kahungkagan ng isang lipunang walang Diyos. (Idagdag pa rito ang mga entertainer, at ang mga Propeta ni Baal na nagtuturo sa atin mula sa mga entablado sa buong Amerika, at maririnig natin ang sigaw na “Si Barrabas ang ibigay mo sa amin”). Itinuturo ni Pablo ang daan pabalik. Matapos matubos at maibalik sa pamamagitan ng pananampalataya, sinasabi niya, “kayo'y magiba sa pamamagitan ng pagbabago ng inyong pagiisip.” Ibinigay rin niya ang pamantayang ginto ng mabuting pag-iisip sa kaniyang sulat sa mga taga-Filipos.
“Anomang bagay na katotohanan, anomang bagay na kagalanggalang, anomang bagay na matuwid, malinis, kaibig-ibig, mabuting ulat; kung may anomang kagalingan, at kung may anomang kapurihan, ay isipin (o maaari ko bang idagdag, Awitin) ninyo ang mga bagay na ito.” -id
Pangangaral
Pangangaral
May nagtanong sa akin kamakailan tungkol sa kanilang espirituwal na kaloob at pangangaral. Sa edad na 70 at 49 na taon nang nangangaral, sinubukan kong pag-isipan ito, at ito na ang pinakamabuting magagawa ko pagdating sa mga espirituwal na kaloob at lalo na sa pangangaral.
Pagpapala!
id
Datapuwa't subukin ng bawa't isa ang kaniyang sariling gawa, at kung magkagayo'y magkakaroon siya ng dahilan ng pagmamapuri tungkol sa kaniyang sarili lamang, at hindi tungkol sa iba. Gal 4:6
Nagbibigay ang Diyos ng mga kaloob sa mananampalataya at nagbibigay Siya ng mga kaloob sa iglesia. Kung mayroon kang kaloob, hindi mo kailangang pumunta sa isang seminar o sumagot ng isang survey para malaman kung anong kaloob ang mayroon ka, kung mayroon man. Kung mayroon kang kaloob ng pangangaral, alam mo ito, at alam ito ng lahat. Kung mayroon kang kaloob ng pangangaral, mangangaral ka. Hindi mo maitatago ang kandilang ito sa ilalim ng takalan. Subukan mo at bubutasin nito ang iyong balde. Ang ilaw ay dapat magliwanag, at nagliliwanag nga. Hindi na nito kailangang tanungin ang kadiliman kung sa palagay nito ay sapat na ang liwanag niya. Gaya nina Jeremias, o Jonas, o Noe, nasa Diyos ang resulta. Ang mensahero ay naghahatid lamang ng mensahe. Hindi mo na nga kailangang maging mahusay magsalita. Itanong mo kay Moises. Mas mahusay magsalita si Aaron, pero si Moises, ang utal, ang nagdala ng mensahe, "Ganito ang sabi ng Panginoon." Ang pangangaral ay isang espirituwal na kaloob. Naaalala ko ang matatanda sa isang asembleya na nagmungkahi ng "Toastmasters" bilang mabuting pagsasanayan para mapaunlad ang kaloob. Naku naman! Hindi ito nangangahulugang hindi nagsasanay ang isang pianistang may kaloob. Mas nagsasanay sila kaysa sa sinuman, dahil mahal nila ito. Gayundin, ang mangangaral na may kaloob ay nagbubulay sa salita ng Diyos araw at gabi, at dahil gising siya sa gabi na nakikinig at natututo sa paanan ng Salita mismo, sa umaga ay may masasabi siya. "upang sila'y makisama sa kaniya, at upang sila'y suguin niyang magsipangaral" Mk. 3:14. Sa halip na subukang alamin kung anong kaloob ang mayroon tayo, mas mabuting hangarin natin na "makisama sa Kaniya," hanggang sa maging maliwanag ito sa lahat. ". at nangakilala nila na sila'y nangakisama kay Jesus" Gawa 4:14. Nagsalita si Pablo tungkol sa pagkapuspos ng buong kapuspusan ng Diyos. Kapag ang isang mananampalataya ay napuspos ng buong kapuspusan ng Diyos, ang umaapaw ay Espiritu at Katotohanan, at iyon, maipakita man sa kaloob ng panghuhula, paglilingkod, pagtuturo, pangangaral, o anuman, ay nagdudulot ng kaluwalhatian at karangalan sa Diyos. -id
Thanksgiving 2016
Dumating ang mga Pilgrim sa Amerika upang makasumpong ng lugar na mapagsasambahan at magtayo ng isang lunsod sa ibabaw ng burol.
Tila may ilan pang taon ang Amerika upang kapwa sumamba at maglingkod sa Diyos.
Ang unang mensahe ni Moises kay Faraon mula sa Diyos ay "Pahintulutan mong yumaon ang aking bayan, upang ipagdiwang nila ako ng isang kapistahan sa ilang." Sumagot si Faraon, "Sino ang PANGINOON, na aking susundin ang kaniyang tinig?" Mula noon ay pababa na nang pababa, laging ganoon kapag tayo o ang bansa ay nagwawalang-bahala sa Salita ng Diyos. Kailangan nating ipanalangin ang ating Bansa at mga pinuno.
"Kung ang aking bayan, na tinatawag sa iyong pangalan, ay magpapakababa, at dadalangin, at hahanapin ang iyong mukha, at hihiwalay sa kanilang masamang mga lakad; kung magkagayo'y didinggin ko sa langit, at ipatatawad ko ang kanilang kasalanan, at pagagalingin ko ang kanilang lupain." (2Cron. 7:14)
Nakilala at kinailangan ng mga unang mananampalataya ang biyaya ng Diyos upang panghawakang mahigpit ang patotoo ng kanilang pananampalataya. Maaaring makita nating bumalik ang ganoong mga araw. Ipanalangin ang Iglesia.
Maligayang Araw ng Walang Paggawa!
Maligayang Araw ng Walang Paggawa!
Ang Labor day ay isang pambansang pista opisyal at araw na walang pasok. Ang unang Lunes ng Setyembre ay inilalaan upang parangalan ang manggagawang Amerikano. Ang walong-oras na araw ng trabaho ay bago at bagong-ideya kung ihahambing sa mahabang kasaysayan at kuwento ng paggawa sa mundong isinumpa ng kasalanan. Ang labindalawa at labing-anim na oras na araw ng trabaho ay (at sa ilang lugar ngayon ay) karaniwan. Hindi bihira na ang makasalanang tao ay magpatrabaho sa ibang tao hanggang mamatay. Maligayang Labor Day!
Inimbento ng Diyos ang Araw ng Walang Paggawa. Ang araw na walang paggawa ay ideya ng Diyos. Hindi ito minsan isang taon, kundi minsan isang linggo, nagsisimula sa 6 PM ng Biyernes. Ang mga kasangkapan, walis, at tapis ay itinatabi at itinutupi. Isinasara ang mga tindahan, idinadaong ang mga barko, ibinababa ang mga kurtina at ikinakandado ang mga tindahan. Habang lumalamig ang mga pugon, umiinit ang mga puso, at isang banal na pader ang nabubuo sa paligid ng tao: sa pamamagitan ng pagsamba. Nagpapahinga ang pagod na katawan at sinusubok ang pananampalataya ng tao sa Diyos, at naibabalik sa ayos ang puso ng tao, habang nagtitipon ang mga pamilya sa paligid ng kaluwalhatian ng Diyos. Ang Sabbath ay ginawa dahil sa tao, at hindi ang tao dahil sa Sabbath. Walang amo o tagapagpatrabaho ang mangangahas na isingkaw ang kaniyang kabayo, pagtrabahuhin ang kaniyang alipin, o makipagtawaran sa araw na ito. Banal ito, at kamatayan ang parusa. Ipinakita nito ang isang mahalagang larawan, huwaran at halimbawa ng buhay na pinangungunahan ng Diyos. Ito rin ang tibok at pulso ng isang natatanging bayan. Isinulat ito sa ikaapat na utos upang bigyan ng ginhawa ang pagod, ngunit upang parangalan din ang Lumikha.
Hindi lamang tinupad ni Jesus ang batas na ito, Siya ang kapuspusan nito. Iniuugnay ng Mateo 11:28 at 12:8 ang kapuspusan at katuparang iyon. Sinabi Niya, "Magsiparito sa akin, kayong lahat na nangapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo'y aking papagpapahingahin" (Iyan ang tawag ng Sabbath kung narinig ko man ito). Pagkatapos, sa Mateo 12:8, pinag-uugnay Niya ang dalawa sa "Sapagka't ang Anak ng tao ay panginoon ng araw ng sabbath." Alam ng mga Judio ang ibig Niyang sabihin at gusto nila Siyang patayin dahil sa gayong kapangahasan. Si Jesus ang ating Kapahingahan at ating Manunubos din." Minsan isang linggo, naglalaan tayo ng isang araw upang alalahanin ang Panginoon ng mga araw at ang araw ng mga araw nang mamatay si Jesus para sa atin at tinatawag tayo na sumampalataya at magpahinga sa Kaniya. -id
Itanong mo sa iyong Ama
Itanong mo sa iyong Ama.
"Ang mga paghahanda ng puso sa tao, at ang sagot ng dila, ay mula sa PANGINOON." Kaw. 16:1
Itanong mo sa iyong ama. Ilang beses natin narinig iyan habang lumalaki? Kadalasan, ang pahintulot ng aking ina ay dumarating na parang tatak ng pagsang-ayon sa ilang "paghahanda" ng aking puso. Isang simpleng "oo" lamang at lalabas na ng pinto ang sampung-taong-gulang na ito na taglay ang buong awtoridad na "gawin" ang isang bagay na gusto kong gawin. Pagkatapos, may mga pagkakataon na ang isip ko ay nakaiisip ng mga kahilingang kung minsan ay kaduda-duda, mapanganib, o sobra-sobra. Kapag nahawakan na ng mga ideyang iyon ang aking puso, wala nang bitawan. Sapat ang talino ng aking ina upang malaman na hindi sapat na "mataas" ang State Circuit Court of Appeals. Alam niya ang Federal case kapag nakakita siya nito. Dahil may ilang bagay na nararapat sa Supreme Court of Family Affairs, sasabihin niya, "Itanong mo sa iyong ama."
Hindi sana naging ganoon kasakit ang buhay kung napagtanto ko na may mas mataas pang hukuman kaysa roon. Ang bawat isip at haka ng puso ay dapat padaanin sa Airport Security, dahil may bomba sa bawat "masamang" ideya. "Siyasatin mo ako, Oh Dios, at alamin mo ang aking puso: subukin mo ako, at alamin mo ang aking mga pagiisip; at tingnan mo kung may anomang lakad na masama sa akin, at patnubayan mo ako sa daang walang hanggan." (Awit 139:23-24). Isa pa itong mabuting dahilan kung bakit dapat tayong manalangin nang higit. Itanong mo sa iyong Ama. -id
Higit sa aking makakaya
Higit sa aking makakaya
Ikinuwento ni Spurgeon na minsan ay nakakita siya ng isang kaawa-awang kabayo na nag-iisang humihila ng karga para sa tatlong kabayo. Sinabi niya na ang walang-awang mangangalakal ay dapat latiguhin. Kung minsan, pinanood ko ang buhay na nagkakarga sa aking kariton, at halos naguluhan ako sa bigat ng kargang nakatambak. Pagkatapos, nang mapagpasiyahan ko nang gawin ang pinakamabuting magagawa ko, isa pang mas malaking kahon, isang huling padala, ang idinagdag pa. Higit iyon sa aking makakaya. Sa puntong iyon, magsisimula nang manghina ang aking mga tuhod. Doon laging pumapasok ang Diyos. Kung ang pasan ay isang bagay na kaya kong dalhin, hindi ko na kailangang abalahin ang Diyos. Hindi ko na Siya kakailanganin. Hindi ko malalaman kailanman kung ano ang lakas-kabayo ng biyaya. Naglalagay nga ang Diyos sa akin ng higit sa aking makakaya, pero bawat isang pakete at padala ay may layunin, at nakasusumpong ako ng aliw sa mga salita ni Cristo, "malambot ang aking pasan, at magaan ang aking dala." -id
L' Chaim (Para sa Buhay)
L' Chaim
Ang Diyos ay Pro-life. Nais ng Diyos na tayo ay mabuhay, na amuyin ang mga rosas at langhapin ang hanging inilagay Niya rito upang punuin ng buhay ang ating mga baga. Nais Niyang tayo ay humipo. Nais Niyang tayo ay makadama, madama ang damo o ang buhangin sa pagitan ng ating mga daliri sa paa at makita ang lahat ng mabubuting bagay, mismo sa harap ng ating ilong. Nais Niyang imulat natin ang ating mga mata at makita ang pumupuno sa lupa at langit ng di-inaasahang biyaya at sorpresa. Nais Niyang tayo ay makarinig, makinig sa pipit o sa tahol ng tuta at tumawa nang malakas. Nais Niyang lumasap tayo at makita na ang Diyos ay mabuti, na magutom at mauhaw sa katuwiran. Oo, ang Diyos ay Pro-Life. Nais Niyang tayo ay matauhan, mabuhay, at masumpungan sa Kaniya ang lahat ng maibibigay Niya. Binigyan tayo ng Diyos ng pusong tumitibok, ang pinakamahalagang bahagi, isang templong papasukan Niya mismo, kung sa pananampalataya ay magtitiwala tayo na ang buhay na pinakamabuting naipamuhay ay ang buhay na pinakaumiibig sa Kaniya at ginagawa Siyang Panginoon at Sentro. L' Chaim, Manigong Bagong Taon.
id
"At inyong hahanapin ako, at masusumpungan ako, pagka inyong sasaliksikin ako ng inyong buong puso."
Ang ating puso ang unang search engine.
Kapayapaan sa Lupa, Mabuting Kalooban sa mga tao
Kapayapaan sa Lupa, Mabuting Kalooban sa mga tao
Ang Islam daw ay nangangahulugang "Kapayapaan." Baka hindi, kung iisipin ang Ground Zero, ang mga pamumugot, ang mga bomber na may bomba sa salawal at sapatos, ang Jihad at ang ISIS. Napakakakaibang kapayapaan nga ito. Gayunman, nakita na ito ng mundo noon. Ang PAX Romana ay ang kapayapaang ipinataw ni Cesar at ng mga Legion ng Roma. Gaya ng Tabak ng Islam, sapilitan ang Kapayapaan ng Roma. "Pasakop o mamatay" ang dalawang pagpipiliang iniaalok nang ipanganak si Jesus sa Bethlehem. May isa pang pagpipilian. Ginugunita ng Pasko ang kapanganakan ng Kapayapaang nagkatawang-tao: si Emmanuel, ang Diyos ay sumasa atin. Wastong tinatawag Siyang Prinsipe ng Kapayapaan, at sa biyaya ay maitatatag Niya ang kapayapaan sa alinmang mapagpakumbabang puso sa pamamagitan ng pananampalataya. Ang Kaniyang ministeryo at kamatayan sa krus ay nag-aalok ng pagkakataon upang matapos ang paghahari ng kasalanan at ang kapayapaan ang mamahala. Ang mundong walang Cristo ay, at laging magiging, isang lugar ng kaguluhan at patayan. Ang salitang ginamit ni Cristo ay "Shalom." Ang Shalom ay higit pa sa kawalan ng digmaan. Ang kahulugan nito ay: pagkakasundo, kabuuan, pagkakumpleto, kasaganaan, kapakanan at katahimikan. Sinasabi ng ilang iskolar na nagmula ito sa salitang-ugat na nangangahulugang 'bayaran,' na nagpapahiwatig na bayad na ang lahat ng utang at may sapat. Marahil, at marahil ito ang nabanggit nang sabihin ni Jesus mula sa krus ang mga salitang, "Naganap na" (bayad nang buo). Siya ang ating Kapayapaan, ating Shalom, ating kapahingahan at ating Sabbath. Hindi na kailangang makipaglaban tayo papunta sa langit o para sa kapayapaan. Sinabi ng anghel, "Huwag kayong mangatakot; sapagka't narito, dinadalhan ko kayo ng mabuting balita ng malaking kagalakan, na siyang sasa buong bayan: Sapagka't ipinanganak sa inyo ngayon sa bayan ni David ang isang Tagapagligtas, na siya ang Cristo ang Panginoon." Sa gitna ng isang mundong walang Diyos, ang Diyos ng Pasko ay nagkaloob sa atin ng Kaniyang presensiya, at ang Isa na sa isang salita ay nakapagpatahimik sa maunos na dagat ng Galilea ay kayang pakalmahin ang nababagabag na puso. Sinabi ni Isaias, "Iyong iingatan siya sa lubos na kapayapaan, na ang pagiisip ay nananatili sa iyo" (Isa. 26:3). Ngayong Pasko, inaalala natin Siya. -id
Newsletter ng Oktubre 2015
Sinabi ng isang kapatid sa isang asembleya, "Kumusta ang pagtrato sa iyo ng mundo?" Hindi ako karaniwang nawawalan ng masabi. Inabot ako ng isang minuto bago ako nakabawi at natauhan. Sigurado akong mabuti ang ibig sabihin ng kapatid, kaya iniwasan ko ang tanong at sinabi ko na mas mabuti ang pagtrato sa akin ng Diyos kaysa sa pagtrato ko sa Kaniya. Napaisip ako dahil dito. Hindi natin dapat asahan na mas mabuti ang magiging pagtrato sa atin ng mundo kaysa sa pagtrato nito sa ating Tagapagligtas. (Newsletter ng Oktubre). Sana ay mabuti ang inyong kalagayan. Sigurado akong ganoon ang pagtrato sa inyo ng Diyos.
Pagpapala,
id
Mag-ingat sa maasim na banal
"ako'y naparito upang sila'y magkaroon ng buhay, at magkaroon nito ng lalong sagana." (Jn. 10:10).
Mag-ingat sa maasim na banal. Sa kung anong kakaibang dahilan, marami ang kumbinsido na ang plano ng Diyos para ihanda tayo sa kabilang buhay ay ang paglayo natin sa mundo gaya ng mga monghe sa monasteryo ng Egipto o ang pagpaparusa sa ating katawan sa pamamagitan ng mga damit na buhok at paghahampas sa sarili sa ilalim ng mga altar ng malalaking katedral, na para bang hindi tayo babagay "doon sa itaas" maliban kung tayo ay miserable at walang silbi rito sa ibaba. -id
Genie
Genie
Ang Google ay isang search engine na naglalagay ng impormasyon sa dulo ng ating mga daliri. Mag-type lamang ng isang salita at parang mahika na lumilitaw ang anumang naisin natin. Sino ang hindi pa nakahimas sa mahiwagang ilawang ito? Pumindot lamang ng isang buton at isang di-nakikitang alipin ang tatakbo sa mga bato at batis ng cyberspace upang hanapin ang anumang hinahanap natin. Ano ang hinahanap mo? Iilan sa mga tumitipa sa kanilang keyboard ang humihinto upang itanong kung sino ang genie na ito na tumutupad sa mga hiling na ito sa world wide web? Ano ang itsura niya, ang aliping ito na laging handa sa ating utos? Sinasabi ng Biblia, "Magpakaligaya ka naman sa Panginoon; at bibigyan ka niya ng nasa ng iyong puso." Ang cyber-genie na ito ay nag-iimbak at nagtatala ng bawat paghahanap sa web na ginawa mo, bawat tanong na itinanong mo rito, at bawat web page na binuksan mo, bawat isa. Hindi lamang bawat isa, kundi bawat isa, magpakailanman.
Sunod sa Diyos, walang nakakakilala sa iyong puso nang tulad ng Google. Alam ng Google kung sino ang Democrat, Republican, at Independent, mananampalataya at nagkukunwari. Alam ng Google kung sino ang adik, ang may alitan sa loob, at ang may dinaranas, sa pamamagitan lamang ng kadena ng mga algorithm na pinagdugtong-dugtong upang lumikha ng isang digital DNA (Desire, Need, and Aspirations - Nais, Pangangailangan, at Mithiin) ng bawat gumagamit. Marahil sasabihin mo, Walang nagmamasid sa akin, o sumisilip sa kung ano talaga ang nasa iyong puso. Maaari mong sabihin na ang mga search engine, gaya ng Google, ay walang pakialam at mabubuting pilantropo. Marahil, Pero huwag kang magulat kung isang araw ay may magising ka habang tumitipa ka sa keyboard ng "Ano ang pangalan mo?" at makatanggap ng sagot na "Ang pangalan ko'y Pulutong."
Ibigay ang iyong puso sa Diyos lamang. "Siyasatin mo ako, Oh Dios, at alamin mo ang aking puso: subukin mo ako, at alamin mo ang aking mga pagiisip; at tingnan mo kung may anomang lakad na masama sa akin, at patnubayan mo ako sa daang walang hanggan" (Awit 139:23). -id
Hapunan ng Panginoon (balangkas)
Ang unang pagkakataong nagputolputol ako ng tinapay kasama ang isang asembleya ng mga mananampalataya ay parang sariwang hangin at tunay na espesyal. Ganoon pa rin hanggang ngayon. Nakalakip ang isang magaspang na balangkas at mga binhing maitatanim.
Pagpapala,
id
Holiday o Banal na Araw
Holiday o Banal na Araw
Tinanong ako ng isang banal, "Hindi mo ba alam na ang ibig sabihin ng Christmas ay Christ's mass (misa ni Cristo)?" Maaaring ganoon sa iyo. Kasaysayan ang aking kinuhang kurso sa unibersidad, pero ngayon ang pinag-aaralan ko ay ang Kaniyang Kuwento (His Story). Alam ko ang lahat tungkol sa Christ's mass. Hindi mo ba alam ang tungkol sa mga Pagano? Oo, alam ko rin ang tungkol sa mga pagano; dati akong isa sa kanila. Hindi mo ba alam ang tungkol sa Reyna ng Langit? Walang ganoon! Aah, pero mayroong Hari sa Langit, na minsang inihiga sa isang sabsaban. Ang Pasko ay pagdiriwang ng pagkakatawang-tao. Maaaring ang ibig sabihin ng Pasko para sa iyo ay Christ's mass. Kung ganoon, huwag mo itong galawin. Huwag kang umawit ng "Joy to the World," o "Silent night". Huwag kang magbigay ng regalo, huwag kang magpadala ng kard, at kung nagpadala ako sa iyo, patawarin mo ako. Itapon mo na lang. Kung naniniwala kang ang Pasko ay ang Winter Solstice lang na nagbabalatkayo, mabuti pang laktawan mo na lang ang lahat. (Narinig mo na ba ang tungkol sa dalawang paganong teologo na nagtalo kung ang Winter Solstice ay ang pinakamaikling araw o ang pinakamahabang gabi ng taon? Iyan ang lumang laro ng basong kalahating puno o kalahating walang laman.) Ang Pasko ay hindi nangangahulugang Christ's mass para sa akin, gaya rin ng Lunes na hindi nangangahulugang Araw ng Buwan, o ng Linggo na hindi araw ng pagsamba ko sa araw. Hindi ko pagtatalunan ang Pasko. Ang pag-aaway tungkol sa mga lampin ay tila hindi nararapat para sa akin. Gusto lang ni Bob Cratchit na makapagpahinga sa araw na iyon. Pakiramdam ni Scrooge ay dinudukutan ang bulsa niya tuwing ika-25 ng Disyembre. Pagkatapos (ayon sa kuwento ni Dickens) nagbago ang puso ng matandang Humbug. Ang Pasko ay bagay ng puso. Ang Pasko ay tungkol sa Pag-asa. Ang Salita ay nagkatawang-tao at ang iyak ng isang sanggol ang simula ng mahabang paglalakbay upang dalhin tayo sa Diyos. Hindi ko alam kung kailan Siya dumating, pero natutuwa ako na dumating Siya. Kung sinusubukan ng mga pagano na ipagdiwang ang Pasko sa kanilang mga Yule Log, Mistletoe, Santa Claus, at mga pampuno ng medyas, hindi ako nito mapipigilang magalak na si Jesus ay Dumating, at Siya ay Naging tao, at Siya ay nagtagumpay, at Purihin ang Diyos, Siya ay muling darating.
Pinakamainit na Pagbati (Isang Gabi ng Tatlong Aso)
Pinakamainit na Pagbati
Noong isang linggo, habang bumababa mula sa Canada papunta sa Carolinas ang lamig ng Arctic, nagpasiyang mamatay ang aming furnace (pampainit). Inaasahang aabot ang temperatura sa pinakamababa sa kasaysayan. Habang bumababa ang termometro, tumawag ako sa kompanya ng pampainit at dumating ang isang tekniko at pinatunayang patay na nga ang furnace (sumalangit nawa ang mga piraso nito). Ang pinakamabuti at pinakamabilis na solusyon ay palitan ang buong sistema (sa halagang maliit na kayamanan). Pumayag kami, pero aabutin iyon ng ilang araw. Dumating ang gabi at bumagsak din ang temperatura. Nagsindi ako ng apoy sa fireplace, pero kulang pa rin iyon laban sa kapit ng Polar Vortex na ito. Hindi naintindihan ng aming mga aso, sina Max at Zhoe, ang nangyayari, maliban sa nagkakaroon kami (ng mukhang para sa kanila ay isang) "sleep over." Sa halip na umakyat sa nagyeyelong bahagi ng bahay, nanatili kami sa ibaba kasama ang mga aso. Masaya silang magyakap sa amin laban sa lamig. Aba, nagkataon lang (walang nagkakataon lang para sa mga mananampalataya), nagkataon lang na ang tagapag-alaga ng aming kapitbahay, na naging kaibigan ni Ivete, (at nakiusap kay Ivete na bantayan ang kaniyang maliit na aso habang tumutulong siya sa ibang kliyente) ay hindi nakabalik nang gabing iyon para kunin si Angel (oo, Angel ang pangalan ng aso). Purihin ang Panginoon, ako, si Ivete, sina Max, Zhoe, at Angel ay nagsiksikan at naidlip sa tabi ng apoy. Alam na ng Diyos sa simula pa lang na hindi sasapat ang dalawang aso laban sa lamig. Ang Diyos, na nakaaalam ng lahat ng bagay, at nakaaalam ng aming mga pangangailangan, ay alam na ito ay magiging tinatawag ng matatanda noon na "a Three Dog Night" (isang gabing kailangan ng tatlong aso). -id
PS: Napalitan na ang buong sistema, pati ang mga daluyan ng hangin, atbp. mainit-init kami at mabuti ang kalagayan at tapat ang Diyos.
Mga Pangtatak na Bakal
Mga Pangtatak na Bakal
Laging may bakal sa apoy ang mga pulitiko. Ang pagtatatak sa baka ay nangangailangan ng lubid at nagbabagang piraso ng metal. Ang pagtatatak (branding) ng korporasyon ay maaaring magpaunlad o magpabagsak sa isang kompanya, at ang pagtatatak ng Kristiyano ay maaari ring maging magulong gawain. Ang digmaan sa pastulan ng baka sa Kanluran sa pagitan ng BLM at ng isang Mormon na rantsero ay naging mitsa at sigaw ng pagkakaisa ng kanang pakpak ng Partido Republikano. Kung sino ang may-ari ng lupa ay laging usapin ng opinyon. Isang araw, ang inaangkin ng mga Mayan ay sunod na inangkin ng Espanya, pagkatapos ng Mexico, at pagkatapos ng Estados Unidos. Ang Manhattan ay inangkin ng mga Indian na ipinagbili ito sa halagang 28 dolyar sa mga Olandes, na naagawan nito ng mga Briton, na naagawan naman nito ng aming bansa. Sinasabi kong ako ang may-ari ng sarili kong bahay, pero baka iba ang sabihin ng Wells Fargo. Inangkin ng mga Mormon ang Utah hanggang sa gusto nilang sumapi sa Union at ipinagpalit nila ang karapatan nila sa maraming asawa para matupad iyon. Noong dekada 1960, umatungal nang malakas ang mga Segregationist at inangkin ang "Karapatan ng mga Estado" nang mapagod ang mga inalisan ng karapatan sa pagbaba sa bangketa at paglakad sa kanal para paraanin ang mga may pribilehiyo, at nagsimula ang pamahalaang pederal na "manggulo sa Manassah." Kung hindi ka sang-ayon sa kanila, "tinatakan" ka nila. Isa kang "Komunista" na tumatanggi sa Diyos, o isang taga-New York (na sabi nila ay halos pareho lang).
Hindi gaanong gusto ng mga nag-aalaga ng baka ang mga nag-aalaga ng kabayo, at pareho nilang kinamumuhian ang alambreng may tinik ng magsasaka. Para sa taga-Iowa, ang subway ay bagay na kinakain. Para sa taga-New York, ang Iowa ay utang na dapat mong bayaran. Ang pulitika ay ang walang-katapusang tunggalian kung sino ang maniningil ng buwis. Ang Iceland ay itinatag ng mga Danish na Viking na napagod nang magbayad ng buwis. Ngayon ang Iceland ay malaya, may utang sa IMF at isa sa may pinakamataas na buwis sa buong mundo. Nagtatalo ang Russia at ang Ukraine kung sino ang may-ari ng lupa. Nag-aaway ang China at Japan kung sino ang may-ari ng lupa. Nag-aaway ang Israel at ang mga Palestino kung sino ang may-ari ng lupa.
Ang totoo, ang mundong ito ay hindi ko tahanan, ako'y "dumaraan" lamang. Ang sinaunang Judio ay nagbabayad ng kaniyang buwis sa Templo gamit ang isang espesyal na barya na kinukuha sa isang tagapamagitan na may bayad. Ang espirituwal na buwis sa templo ng tunay na Kristiyanismo ng Bagong Tipan ay kabaitan. Ito ang tatak ng tunay na pananampalatayang Kristiyano. Kung wala tayong kabaitan (para sa mga hindi natin kasang-ayon), tayo ay (gaya ng sinasabi sa Texas) puro sombrero at walang baka. -id
Nawalan ng Ilusyon
Nawalan ng Ilusyon
Naranasan mo na bang mawalan ng ilusyon? Iyan ay mabuti, hindi masamang bagay. Itinuturing nating trahedya ang pagkawala ng ilusyon gayong hindi naman. Ito ay daan patungo sa karunungan. Mas matalino ang batang lalaki na nakaunawang nawalan siya ng ilusyon at natuklasang "there ain't [sic] no Santi Clause" (walang Santa Claus). Mas gugustuhin mo bang manatili sa ilusyon? Puno ang mundo ng mga ilusyonista. Hindi kailangan ng katotohanan ang usok at salamin. Ang paniniwala ay hindi pagkukunwari. Hindi talaga pinawala ni David Copperfield ang barkong pandigma na iyon. Isa lamang iyong daya, isang ilusyon. "Pumili ka ng kard, kahit anong kard," sabi ni Satanas. Huwag mong sayangin ang oras mo sa pakikipaglaro ng baraha sa Diyablo. Malaki ang pagkakaiba ng ginawa ni Moises at ng ginawa ng mga Mahiko ng Egipto. Ang isa ay himala, ang isa ay salamangka. Ang salamangka (kung tawagin) ay ilusyon. Ang dalawang alagad sa daan patungong Emmaus ay tila nawalan ng ilusyon. Sila'y malungkot, wasak ang puso, bigo sa mga nangyayari noon at nagsabing "Datapuwa't aming inaasahang siya nga." Ang pagkabuhay na maguli ay hindi ilusyon. Ang ating pananampalataya ay hindi nakasalalay sa larawan ng Madonna sa isang pirasong sunog na tinapay, o sa inaakala ng isang batang babae na nakita niya sa Lourdes. Si Jesus, mula sa kasulatan, ay itinuro ang pangako at pagkatapos ang Kaniyang sarili. "Hindi baga kinakailangang tiisin ng Cristo ang mga bagay na ito." Hindi itinatanggi ng pananampalataya ang katotohanan at paghihirap na dulot ng kasalanan. Ipinakikita nito kung ano talaga ang kasalanan. Ang makamundong kalayawan ng kasalanan ay hindi totoo kundi isang saglit na sigla (sa isang panahon) na mabilis na naglalaho at nangangailangan ng mas malaking dosis para manatili ang ilusyon. Akala lang ng adik sa cocaine na siya ay superman at sa huli ay tumatalon siya mula sa bangin, at natutuklasang kung wala ang Diyos at ang Kaniyang salita ay walang mga anghel sa ibaba na sasalo sa kaniya. Sinabi ni Jesus, "Ako ang katotohanan." Pagkatapos, sa ikatlong araw ay muli Siyang nabuhay. Ang Jesus ding ito ang nagsabi, "Kung ang sinomang tao ay ibig sumunod sa akin, ay tanggihan niya ang kaniyang sarili, at pasanin ang kaniyang krus, at sumunod sa akin." Ang Kristiyanismong walang krus ay isang ilusyon. -id
Salot
Petsa: Abril 2, 2014
Isang epidemya ng Ebola hemorrhagic ang umabot na sa Conakry, ang kabisera ng Guinea, West Africa. Walang kilalang lunas sa impeksiyong ito ng virus na ngayon ay kumakalat na sa hangin. Ang bilang ng namamatay ay 90%. Tinawag ng samahang Doctors Without Borders ang pagsiklab na ito na "isang epidemya na may lakíng hindi pa nakikita kailanman." Sumagot naman ang WHO (World Health Organization) ng isang pahayag na "huwag mag-alala." Kapag nahawa ang isang tao, tatlong linggo bago lumabas ang sakit, pero pitong oras lang ang paglipad papuntang Estados Unidos.
Maaaring ito na ang simula ng isang malaking bagay, gaya ng isang paparating na bagyo, na ngayon ay "kasinglaki lamang ng kamay ng tao." Abala ang Amerika sa final four (CT,FL,WI,KY). Ang huling apat ay Pananakop, Digmaan, Salot, at Kamatayan, ang apat na mangangabayo ng Apocalipsis. Ang Diyos lamang ang nakaaalam kung ito na ang tunog ng mga yabag ng kabayo sa malayo (Apocalipsis 6:7-8) o mas malapit pa kaysa ating inaakala. "Sa mga kaawaan ng Panginoon kaya hindi tayo nangalipol, sapagka't ang kaniyang mga habag ay hindi nagkukulang. Laging mga bago tuwing umaga: dakila ang iyong pagtatapat. (Mga Panaghoy 3:22)
-id
Big Bang
Big Bang
Sinasabi ng mga siyentipiko na nakakita sila ng katibayan ng "Big Bang." Nang hilingang ipaliwanag ang Bang na ito, sinabi sa atin na isang napakaliit na bahagi ng kalawakan ang biglang sumabog 13.8 bilyong taon na ang nakararaan. Ang init at mga labí ay lumilipad na sa kalawakan mula noon, at sa huli ay namuo bilang mga bituin, mga planeta, tao at mga shopping mall. Iyan ang tunay na kuwentong pampatulog na "Noong unang panahon"! Ito na iyon. Ipagpaumanhin ninyo, mas gusto ko pa rin ang Biblia, hindi lang bago matulog kundi sa lahat ng panahon.
Pansinin, kapag nakikinig sa mga Siyentipikong nagpapaliwanag ng ebolusyon, kung gaano kadalas nilang isinisingit ang mga salitang "marahil," "malamang," at "maaaring ganoon nga." Oo, at maaari ring hindi. Una sa lahat, kung may pagsabog sa inyong basement, maaaring igiit ng iyong anak na hindi iyon bunga ng palpak na eksperimento sa chemistry set na natanggap niya noong Pasko, kundi isang kusang paglawak ng mga dating di-kumikilos na elemento sa isang napakaliit na bakanteng espasyo ng basement. Sa chemistry set ako papanig.
Hindi maipaliwanag ng Teorya ng Big Bang kung ano ang sumabog o kung ano ang nangyari bago iyon. Gustong-gusto ng mga ateista na tuyain ang ating mga kuwentong engkanto at mga guni-guni kapag nagsasalita tayo tungkol sa paglalang. Sige, sino ang naglalaro ng kaniyang chemistry set 13.8 Bilyong taon na ang nakararaan at sino ang nagbigay sa kaniya ng mga kemikal na iyon noong Pasko? Ingimar DeRidder
Ang Kasinungalingan
Ang Kasinungalingan
Una, sasabihin nila sa iyo na tayo ay nag-ebolusyon at hindi nilalang ng Diyos. Pagkatapos, ituturo nila sa mga bata na ang tao ay isang uri lamang ng hayop. Pagkatapos, sisikapin nilang ipaliwanag ang ugaling "parang hayop" at masamang asal sa pamamagitan ng pagpapalit sa Biblia ng mga aklat na tulad ng "I'm Okay, You're Okay." Binibigyan nila ng magarbo at sopistikadong pangalan ang kahungkagan, kaguluhan at kadilimang dulot ng sariling-pasyang pagtalikod sa Diyos. Sinisikap nilang punuin ang itim na butas ng kawalang-pag-asa na sila mismo ang lumikha, gamit ang mga ilaw na gawa ng tao ng pagkukunwari at guni-guni. Ang sariling ego ay itinataas na parang totem pole ng pagsamba at pagpapahalaga sa sarili, habang ang bawat lihis na pag-uugali ay nagiging pansariling paniniwala na may di-kapani-paniwalang kapangahasan. Upang magawa ito, kailangang burahin ang anumang hangganan ng tama at mali. Giniba ang pagkakaiba ng lalaki at babae at ang kahalayan ng Sodoma at Gomorra ay itinataas bilang pamantayang ginto at huwaran ng pamumuhay. Ang mga Sikat at mga Artista ng Pelikula ay "lumalabas" para maging kampeon ng kabuktutan. Ang nakaugaliang huwaran ng pamilya, kaayusan, at asal ay idinedeklarang mga personal na opinyon lamang, o mga puritanong "kagustuhan," samantalang ang homoseksuwalidad ay hindi raw "pagpili" kundi isang "tinig" ng kalayaan. Ang budhi ay ikinulong at ikinadena sa isang bartolina tulad ni Juan Bautista, malalim at malayo upang hindi marinig ni Herodes ang tumutuligsang paratang, "Hindi matuwid." Ang kasamaan ay hindi lamang bumangon, kundi sumasayaw pa sa harap ng mga Gintong Guya ng moral na kabulukan at hindi titigil hangga't ang ulo ng bawat pumupuna ay maihain sa isang bandeha. Ang katotohanan ay ipinagpapalit sa kasinungalingan. Ang kapalaluan at kawalang-galang ang naging mga polo na pinag-iinugan ng masamang makabagong mundong ito, na hindi namamalayang biyaya lamang ang pumipigil sa planeta na matupok sa banal na paghatol. Ang pangako ni Satanas na "kayo'y magiging parang Dios" ay nagbunga ng isang mundo kung saan sinasamba ng tao ang kaniyang sarili at inaakalang ang kalayaan ay pahintulot na gawin ang anuman, at sa pagpanig sa kasalanan, ay gumagawa ng alkimya ng mga hangal, ipinagpapalit ang pag-asa sa pagyayabang at ginagawang walang-halagang tingga ng kahalayan ang ginintuang pagkakataon ng buhay para sa kabutihan. -id
Huwag kang manlupaypay
Huwag kang manlupaypay (Don't peter out).
Si Pedro ay "umupo upang makita ang wakas" (Mat. 26:28). Muntik na iyong maging katapusan niya at ang huling balita natin tungkol sa kaniya, kung hindi dahil sa biyaya ng Diyos. Siguradong kaawa-awa ang itsura niya habang nakaupo roon sa tabi ng apoy ng kaaway sa "madilim na panig." Hindi tayong lahat tinawag upang "lumakad sa ibabaw ng tubig," pero tayong lahat ay tinawag upang "lumakad na kasama Niya." Ang isa ay hindi mas madali kaysa sa isa. Kung si Pedro, ang Apostol, ay nakalubog na parang bato, tiyak na may bato ang ating ulo kung iniisip nating hindi tayo maaaring lumubog. Para sa iba pa tungkol sa Mga Hakbang ng Isang Tumalikod.
Isang makamundong pang-aakit
Noong unang panahon ay may isang punong-kahoy sa gitna ng Halamanan na binalaan ang tao na huwag kainan. Mukha itong katakam-takam, nakabibighani, at marunong sa paraan ng mundo. Inaakit nito ang masamang pita ng laman, ang masamang pita ng mga mata at ang kapalaluan sa buhay. Ang tawag dito ay Facebook. Ang kapangyarihan at pang-akit ay sobrang nakatutukso para sa babae at nag-sign up si Eva. Bago pa niya namalayan, gumugugol na siya ng maraming oras sa pag-post ng mga tweet, at pagtikim ng mga matamis at sa bawat link ay lumalayo siya sa Diyos. Gusto niya ng mga kaibigan, gusto niya ng mga tagasunod, gusto niyang maging popular. Gusto niyang maglagay ng mga larawan niya na nakapose na parang artista at gusto niyang hangaan. Nahumaling siya sa sarili at nag-alala sa kakulangan ng mga tagahanga at sa paminsan-minsang negatibong komento na ipinost sa kaniyang wall. Tuwing umaga kailangan niyang tanggalin, i-block, o i-un-friend ang mga ahas na nagtatangkang pumuslit sa kaniyang halamanan at sirain ang ilusyon ng kasiyahan. Gumugol siya ng maraming oras sa paglalaro ng Animal Ville at Mob Wars at halos hindi na niya napapansin na naroon si Adan. Wala nang panahon para sa tahimik at mapayapang pakikipagtagpo sa Diyos sa malamig na bahagi ng araw. Sumali rin si Adan at nasa ibang silid siya, inaayos ang kaniyang profile, at paminsan-minsan ay nagpapadala ng text message sa kaniyang katulong na bihira na niyang makatagpo. Tinanong siya ng Budhi kung bakit hindi na siya sumusunod sa Diyos, sabi niya "siyempre sumusunod ako." "May App na ako para diyan, sinusundan ko Siya sa Twitter." -id
Guro
Guro
Nagturo Siya sa templo at sa mga sinagoga. Nagturo Siya sa mga abang tahanan, at sa maliliit na nayon. Nakipag-usap Siya sa mga patutot, pero nang gawin Niya iyon, nagsalita Siya tungkol sa langit. Ginamit Niya ang panahon upang ihanda tayo sa walang-hanggan. Nagsalita Siya sa mga taluktok ng bundok at sa mga pamilihan. Ang mundo ang Kaniyang silid-aralan. Nagtuturo pa rin Siya. Sa kung saan ay may klaseng nagaganap. Ang matatalino ay umuupo pa rin sa harapan. Oo, sa harapan at gayundin sa Kaniyang paanan.
Buksan ang Aklat ng mga Aklat at matuto. Ginamit Niya ang mga lirio sa parang at ang mga ibon sa langit upang tulungan tayong makaunawa. Halos maramdaman natin ang hangin na humihihip "kung saan niya ibig" habang tinuturuan Niya tayo tungkol sa Banal na Espiritu at sa Bagong Kapanganakan. Sa pamamagitan ng isang hiniram na denario ay ipinakikita Niya ang pagkakaiba ng paggastos at ng pamumuhunan ng ating buhay.
Itinuturo Niya sa atin kung ano ang ibig sabihin ng pagsunod at ang kahalagahan at kapangyarihan ng pagpapatawad. Ginagamit Niya ang Genesis upang ituro sa atin kung saan magsisimula at ang hiwaga ng Bagong Paglalang. Sa Exodo ay ipinakikita Niya sa atin kung paano makatakas sa paniniil ng kasalanan at inaanyayahan tayo sa Lupang Pangako. Sa Levitico, tinuturuan tayo ng ating Dakilang Saserdote na sumamba sa ilang na ito na tinatawag na mundo. Sa Mga Bilang ay natututo tayong magbilang, pero higit sa lahat, na maaasahan natin Siya. Sa Deuteronomio ay itinuturo Niya sa atin kung ano ang "kaya" ng Diyos.
Nakilala ni Nicodemo ang isang guro nang makita niya ito. Ang mabuting guro ay unang nagtuturo sa atin ng mga titik. Si Jesus ang Alpha at ang Omega. Sa Aritmetika, ang Una at ang Huli ay nagtuturo sa atin na unawain ang pagdaragdag ng Diyos at ang Kaniyang pagbabawas. Hindi tayo matututong bumasa nang walang mga salita. Siya ang Salita. Itinuturo Niya sa atin kung paano manalangin, kung paano umibig, kung paano magtiwala at kung paano sumunod. Itinuturo Niya sa atin kung paano mabuhay at kung paano mabuhay magpakailanman.
Tinawag Siya ni Nicodemo na isang Guro "na nagmula sa Dios." Siya nga. May isa pang nagsabi minsan, "kapag handa na ang mag-aaral, darating ang guro." Dumating na Siya. Malapit Siya, at para sa mapagpakumbaba, nagsisimula na ngayon ang klase. -id
Savings & Loan (Pag-iimpok at Pautang)
Savings & Loan (Pag-iimpok at Pautang)
Sa Mateo 18 ay isinasalaysay ang kuwento ng isang taong pinalaya mula sa bilangguan ng mga may utang. Ang kaniyang asawa at mga anak ay ibinilanggo rin. Napakalaki ng halaga ng kaniyang utang. Wala siyang anumang paraan upang mabayaran ito. Sa kagandahang-loob ng isang hari, siya at ang kaniyang pamilya ay pinatawad. Ano ang ginawa niya? Kalalabas pa lamang niya nang makasalubong niya ang isang taong may utang sa kaniya ng napakaliit na halaga. Sinakal niya ang may utang at hiniling, "Magbayad ka ng iyong utang." Nang mabalitaan ng mabait na Hari ang kasuklam-suklam na asal na ito, sobra na iyon, kahit para sa Biyaya. Ibinigay siya sa mga Tagapagpahirap (ang IRS, walang duda).
Panoorin habang paulit-ulit na isinasadula ang kuwentong ito sa darating na taon. Ang Bear Stearns, na nabili sa halagang halos sampung sentimo kada dolyar, ay iniligtas mula sa subasta ng mga alipin sa mapagkawanggawang kagandahang-loob ng Federal Reserve at ng mga salamangkero ng pera na naninirahan sa kaloob-looban ng Washington DC. Ang pagsagip sa dambuhalang ito ay isang pagpapaliban ng parusa para sa di-mabilang na mga bangkero, sugarol at maibigin sa kayamanan. Ang J.P. Morgan, na umaapaw sa Bilyun-bilyong equity na ginagarantiyahan ng Pamahalaan, ay nagtaas ng halaga ng pagbili nang umatungal ang mga "mayayaman" sa napakababang presyo ng baratilyo. Marami sa mga binigyan ng 'puwang para huminga' ng pakikialam ng pamahalaan ang lalabas ngayon at sasakalin ang ilang kawawang tao at sisigaw ng "bayaran mo ang iyong utang." Kaunti lang ang nagbago mula pa noong panahon ng mga talinghaga.
Kapag talagang nagliligtas ang nagliligtas na biyaya, ginagawa nitong mapagbiyaya ang isang kaluluwa. Ang mga nag-aakalang maliit lang ang utang nila sa Diyos ang pinakamasasamang nagkakasala sa lahat. Ang mga Elite at mga Eksklusibong ito ay nagmaniobra na ng kanilang mga libro at itinago sa ibang bansa ang kanilang budhi, kaya nagkaroon sila ng huwad na balanse. Ang mga nagtuturing sa sarili bilang espirituwal na 'may-pribilehiyong uri' at relihiyosong aristokrasya ay mabilis na tumatapak sa leeg ng mga may "utang" sa kanila, nang hindi man lang humihinto upang mapagtantong ang utang na loob dahil sa Kaligtasan ay napakalaki kaya hindi ito kailanman nababayaran, naaalis sa talaan, o nalilimutan. -id
idesign
http://www.ingimar.com/idesign.html
The Sweet Buy and Buy (Ang Matamis na Bili at Bili)
The Sweet Buy and Buy (Ang Matamis na Bili at Bili)
Nakinig ako habang walang tigil na nagkukuwento ang babae sa simbahan tungkol sa kaniyang wallpaper. Inabot siya ng tatlong buwan (bless her heart; dito sa Timog, ang pagsasabi ng "bless her heart" ay nagpapahintulot sa isang babae sa simbahan na sabihin ang kahit ano tungkol sa isang tao), anyway, sabi niya inabot ng tatlong buwan bago mahanap ang tamang papel. Pagkatapos ay napunta ang usapan sa kung paano sila naghanap nang naghanap ng tamang-tamang bahay at "alam mo naman kung gaano nakapapagod iyon?" "Hindi," naisip ko, "hindi ko alam." Bumili kami ng bahay sa Iowa nang hindi man lang ito nakikita (mahabang kuwento iyon), at ang tinitirhan namin ngayon ay halos inihulog na lang sa aming kandungan. Ano ang problema ng iglesya ngayon? Aba, may panahon na umaawit ang iglesya ng "In the sweet by and by," kapag iniisip nila ang langit. Ngayon, ang sweet buy and buy na, at ang iniisip nila ay kung paano mauuna sa Best Buy nang maaga sa Black Friday. Tingnan mo lang ang mga "set" at mga ayos ng buhok sa Kristiyanong telebisyon at ang lahat ng "bling-bling." Hindi ko alam kung ito na ang panahon ng Laodicea o hindi, pero ngayon tila mas mahalaga ang ayos ng buhok kaysa sa halo.
-id
Kung Saan Kami Sumasamba
Kung Saan Kami Sumasamba
Aking gagawing maluwalhati ang dako ng aking mga paa. (Isa. 60:13). Si Jesus ang ulo, at ito ang pagiging Ulo. Gayunman, ipinakikita nating nauunawaan natin ang pagiging ulo Niya sa pamamagitan ng paghahanap ng lugar sa Kaniyang paanan. "Aking gagawing maluwalhati ang dako ng aking mga paa." Madalas ay gusto nating makipagsiksikan papasok sa silid-pulungan ng korporasyon ng Diyos upang malaman kung ano ang balak gawin ng Diyos. Mas gusto nating umupo sa mesa ng pulong kaysa sa mesa ng komunyon. Sa iglesya, mas gusto nating nasa ulo kaysa nasa paanan. Sinabi Niya, "Aking gagawing maluwalhati ang dako ng aking mga paa."
Tayong mga alagad ay nasasadlak sa pinakamalaking gulo kapag lumilipad tayo nang napakataas at sinusubukang impluwensiyahan ang mga plano ng Diyos. Lumalapit tayo dala ang ating limang-taon at sampung-taong mga plano at inilalatag ang mga iyon sa harap ng Makapangyarihan sa lahat na parang mga plano ng isang pabahay, at pagkatapos ay ipinipilit pa natin sa Kaniya maging sa ating mga panalangin. Gaano kabuti na maniwalang mayroon na Siyang mga plano para sa atin, gaano kabuti na humanap ng lugar sa Kaniyang paanan, at maghintay sa Kaniyang pagsasalita. Maluwalhati ang dako ng Kaniyang mga paa. Alam ito ni Maria. Doon natin siya madalas matagpuan (Luc. 10:39). Si Marta ay nagngingitngit sa kusina habang inihahanda ang hapunan ni Cristo. Ang dating mabangis na inaalihan ng demonyo, matapos siyang palayain ng Tagapagligtas ng mga Kaluluwa, ay matatagpuan sa paanan ni Cristo.
Ito at ang bawat Araw ng Panginoon ay isa pang pagkakataon upang sumamba. Kung minsan ay tinatanong kami ng mga tao kung saan kami sumasamba. Ang sagot ay sa isang lugar na maluwalhati. Sumasamba kami sa Kaniyang paanan. "Aking gagawing maluwalhati ang dako ng aking mga paa." -id
Alalahanin Siya
Alalahanin Siya
Tuwing Araw ng Panginoon ay inaalaala natin Siya. Dapat din natin Siyang alalahanin sa Lunes, at sa bawat araw ng linggo. Napasukan ng putik o kalat ang aking mga alulod noong huling malakas na ulan at ang kompanya (iyong gumagarantiyang hindi ito babara) ay nagpadala ng tao para ayusin ang problema. Kumatok sa aking pinto ang service technician (tagalinis ng alulod) nang 7:45 kaninang umaga. Sa isang iglap ay nasa hagdan na siya, hinuhugasan ng hose ang mga piraso mula sa aming malalaking puno ng oak, at itinatabi na ang aming garden hose. "Terence," sabi ko (siyanga pala, bawat tagalinis ng alulod, mekaniko, at tindero sa grocery ay may pangalan), "alam mo ba kung paanong nababarahan ng cholesterol ang iyong mga ugat?" Huminto ako, binigyan ng ilang segundo para makitang buo ang atensiyon niya sa akin. "Oo," sabi niya. "At kung paanong nababarahan ng kalat at putik ang alulod?" pagpapatuloy ko. "Ah, oo," tumango siya. Kasunod ko siya. "Aba, nababarahan din ang ating buhay." Mukha siyang naghihintay ng punch line o ng susunod na mangyayari. "Kasalanan, Terrence, kasalanan ang bumabara sa mga bagay at si Jesus lamang ang makapag-aayos niyon." Naghahanda na akong ibahagi ang simpleng mensahe ng ebanghelyo. "Tama iyan," sabi niya. "Kristiyano ako." "Mabuti, natutuwa ako. Lagi natin Siyang isaisip." "Opo," sabi niya. Naghiwalay kami na may dalawang "God bless you." "Talagang kailangan ko ang kaniya, at mukhang masaya niyang tinanggap ang akin.
Sampung minutong pagtatagpo iyon. Ako at si Terrence ay umalaala sa Kaniya, nag-usap kami tungkol kay Jesus. Hindi ko siya tinanong "Saang simbahan siya nagsisimba, o niyaya siyang sumali sa akin." Hindi ako isang Saksi ni Jehova na nagsisikap punuin ang Kingdom Hall. Kailangan ko lamang makita si Jesus sa sitwasyon at sa sandaling iyon. Kapag kasama ko ang mga taga-simbahan, karaniwan ay gusto nilang pag-usapan ang kanilang simbahan, at ang mga taga-asembleya ay gustong pag-usapan ang mga "problema" sa asembleya. Ito ang araw na ginawa ng Panginoon, at nasasayang ang araw na lumilipas nang hindi natin Siya inaalaala at pinag-uusapan. Gawin natin pareho ngayong araw.
id
Magkaroon ng Araw ng Pagpapahalaga sa Iglesya
Mungkahi
Magkaroon ng Araw ng Pagpapahalaga sa Iglesya
1. Maglaan ng isang Linggo minsan sa isang taon (11AM, o pagkatapos ng salu-salo sa bakuran ng simbahan) kung kailan magpapahayag kayo ng pasasalamat sa bawat bumubuo sa lokal na katawan (kung wala sila ay walang magagawa at walang iglesya).
2. Magbigay ng maikling presentasyon at o paliwanag tungkol sa ginagawa ng mga kaanib ng lokal na katawan (mga diakono, matatanda, mga guro sa Sunday School, mga opisyal, mga nag-aalaga sa nursery, mga tagalinis, atbp).
3. Patayuin ang lahat ng naglilingkod para sa panalangin ng pasasalamat at para sa isang pagpapala.
4. Pumili ng isang Ministeryo para sa natatanging pagkilala at ipaliwanag ang mga pamantayan at kuwalipikasyon para sa ministeryong iyon.
5. Kilalanin ang isang tao na nagpakita ng di-pangkaraniwang katapatan at paglilingkod (parangalan si Dorcas habang maaari pa) at ipaliwanag na ang ministeryo ay espirituwal at ang pagkilala ay hindi pagmamataas ni pakikipagpaligsahan. Magbigay ng Sertipiko (halimbawa sa website http://www.idchristian.net/pdf/Appreciation.pdf o isang maliit na regalo.
6. Itampok ang isang ministeryo o bahagi na bibigyan ng natatanging pansin sa darating na taon at manawagan din ng natatanging panalangin.
7. Marahil ay magsimula ng isang pondo para sa isang natatanging pangangailangan o ministeryo, na may buwanang ulat tungkol sa pag-unlad nito.
8. Ang ginagawa natin ay ginagawa natin para sa Diyos at ang Diyos ang magbibigay ng Kaniyang gantimpala. Gayunman, ang takot na makilala ang isa at hindi ang iba ay isang tukso at dahilan para walang gawin. Gusto ni Satanas na wala tayong gawin. Gumawa ka ng isang bagay. Ipakita mo ang iyong pasasalamat. Kung sa palagay mo ay makatutulong ito, subukan mo at ipasa sa iba.
Pagpapala! - id
Ang Tunay na Bagay
Ang Tunay na Bagay
Malaki ang pagkakaiba ng tinatawag nating tama (right) at ng tinatawag nating mga rito (rites). Ang isa ay hungkag, at ang isa ay punong-puno ng buhay. Hindi nagtatagal ang isang tinapay. Ang mana ay mabuti lamang sa loob ng isang araw. Walang lugar ang tinapay na isang araw na ang tanda sa pananatiling buhay ng Israel. Alam ng Diyos ang pagkakaiba ng mga tama at mga rito.
Noong 1879, hindi sinasadyang natuklasan ng isang Alemang kimiko ang Saccharine (C7H5NO3S) habang nasa John Hopkins University. Inakala noong una na isa itong biyaya para sa mga may diabetes bilang kapalit ng asukal. Hindi natagalan bago napagtanto ng mga negosyante na ang "asukal ng mahirap" na ito ay mas mura kaysa sa tunay na bagay at di-nagtagal ay napunta na ito sa lahat ng maiisip na produktong pagkain. Ang Saccharine ay katunog ng sacred (banal). Nagpakilala si Satanas ng sarili niyang mga pamalit sa "banal," at ang mundo (at maging ang iglesya) ay nagkagusto rito. Bukod diyan, mas mura ito kaysa sa tunay na bagay.
Ang propetang si Mikas, gaya ng lahat ng propeta, ay nakipagbuno sa kontento at mapagmatuwid-sa-sariling pagpapaimbabaw na lumalaganap sa lahat ng relihiyon. Ang relihiyon ay pangunahing gawa ng tao. Ito ang saccharine ng espirituwal na pagiging tunay. Bawat espirituwal na tunay na bagay ay may kapalit na gawa ng tao. Maliit na hakbang lamang mula sa tama patungo sa ritwal.
Sinabi ni Mikas na kailangan ng Israel na "gumumon sa alabok." Ngayon ay pinagtatawanan ng mga tao ang mga "Holy Roller." Kapag ang "paggumon" ay naging "institusyonal" ay saka ito nagiging katawa-tawa. Hindi ito nangangahulugang sa gitna ng dagat ng histerya ay walang tunay na nagsisising makasalanan dito at doon, na taimtim na naghahanap sa Diyos. Tiyak akong mayroon. Inilalabas ng Grace Brethren ang kanilang mga palanggana sa paghuhugas ng paa bilang dugtong sa Hapunan ng Panginoon. Ang ating mundo, sa kalakhan, ay isang mundong walang sandalyas. Ang paghuhugas ng paa ay hindi kinakailangang ang "tamang" paraan ngayon upang ipakita ang kababaang-loob o upang parangalan ang isa't isa. Ang bautismo ay tama at isang bagay na hindi dapat maging rito o ritwal, pero iyon mismo ang kahihinatnan nito sa halos alinmang Linggo. Ang tunay na bautismo ay hindi gaanong tungkol sa pagsapi sa isang bagay kundi sa pagtalikod sa kasalanan at sa mundo ng kasalanan. Ang mga Pentecostal na nagpapaalab ng damdamin upang pababain ang langit ay isa ring relihiyosong alkimya, gaya ng marami na umaawit ng iisang himno at nananalangin ng eksaktong iisang panalangin tuwing Linggo sa Hapag ng Panginoon. Ang pagsambang kabisado lamang ay isang ritwal, kung hindi man isang lubak na kinasadlakan.
Hindi natin maaaring hugasan ang paa ng isang tao sa Linggo at ituring siyang parang alabok (o wala) sa Lunes. Hindi iyon tama. Nagpatuloy si Mikas sa pagsasabing, "Kaniyang ipinakilala sa iyo, Oh tao, kung ano ang mabuti; at ano ang hinihingi ng Panginoon sa iyo, kundi gumawa na may katarungan, at ibigin ang kaawaan, at lumakad na may kababaan na kasama ng iyong Dios?" Mik 6:8
Maaaring ayos lang ang automatic pilot para sa eroplano at ang cruise control para sa sasakyan, pero ang tunay na pagsamba ay napakahalaga, napakamahal, at napakapanganib upang ipagkatiwala sa ganitong mga kasangkapang gawa ng tao. Marami ang naka-cruise control sa Linggong ito. Walang maaaring maging Saccharine para sa banal. Mahal ng mga Mormon ang mga Mormon at mahal ng mga Saksi ni Jehova ang mga Saksi ni Jehova. Madaling mahalin ang sariling kauri. Madaling malulong sa mga matatamis na gawa ng tao ng isang samahan ng magkakapuring-puri. Ganoon ang Samaria at Jerusalem noong panahon ni Mikas. Kung walang pag-ibig na gawa ng langit, ang pagsamba ay maaaring maging iyong rito, pero hindi ito kailanman magiging tunay. "Mga minamahal, mangagibigan tayo sa isa't isa: sapagka't ang pagibig ay sa Dios; at ang bawa't umiibig ay ipinanganak ng Dios, at nakakakilala sa Dios. Sapagka't ang Dios ay pagibig."
- id
Mga tula, debosyonal, artikulo, i-thought at idToons cartoon © Ingimar DeRidder. Ginamit nang may pahintulot. Magbasa pa sa ingimar.com. Ang mga talata ng Kasulatan sa kaniyang mga sinulat ay mula sa mga saling pinili niya.
